Uzasadnienie
W dniu 8.01.2018 r. wpłynęło do tut. Sądu pismo skarżącego z "wnioskiem o wyznaczenie pełnomocnika z urzędu adwokata A. K. ul. K, K" " (k. 160-161)
Na mocy zarządzenia z 6.02.2018 r. akta przedłożono referendarzowi sądowemu.
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
Zgodnie z art. 249a ppsa postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie takiego wniosku stało się zbędne.
W realiach niniejszej sprawy mamy do czynienia z taką sytuacją.
Na mocy postanowienia z dnia 5 stycznia 2017 r. sygn. j.w. zwolniono skarżącego od kosztów sądowych i ustanowiono dla skarżącego adwokata (k. 44), którego Okręgowa Rada Adwokacka wyznaczyła w osobie mecenas L. Z. (k. 56). Wyznaczona adwokat sporządziła opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej (k. 98-99). W świetle tych ustaleń ustanowienie dla skarżącego po raz kolejny adwokata z urzędu nie jest możliwe, gdyż prawo to zostało przez skarżącego skonsumowane (por. także post. NSA z 8.11.2007 r. I OZ 795/07 oraz postanowienie WSA w Szczecinie II SA/Sz 24/08). Ewentualne wyznaczenie innego adwokata w miejsce dotychczasowego (wraz oceną zasadności i celowości takiego działania) pozostaje obecnie w gestii właściwego organu samorządu zawodowego adwokatów. Okoliczność, że wniosek strony nie czyni zadość wymaganiom z art. 252 §2 ppsa ma znaczenie drugorzędne. W sytuacji bowiem gdy z góry wiadomo, że rozpoznanie wniosku o ustanowienie adwokata jest zbędne, działaniem niecelowym byłoby wzywanie strony o wypełnienie przesyłanego formularza PPF. Jedynym refleksem takiego działania byłoby nieuzasadnione przedłużanie postępowania co stoi w sprzeczności z dyspozycją art. 7 ppsa.
Mając to wszystko na uwadze postanowiono jak w sentencji na zasadzie art. 249a ppsa w związku z art. 258 §1 i §2 pkt. 7 ppsa.