Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 14 października 2009 r. (sygn. akt III SA/Kr 306/09) po rozpoznaniu sprawy ze skargi A. F. na Starostę Tatrzańskiego w przedmiocie niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 17 stycznia 2005 r. (sygn.. akt II SA/ Kr 1158/02) wymierzył Staroście Tatrzańskiemu grzywnę w kwocie 2000 zł.
Pismem z 18 września 2023 r. A. F. wniósł skargę na niewykonanie powyższego postanowienia (mylnie oznaczonego przez skarżącego jako "wyrok"; jednocześnie Sąd z urzędu ustalił, że w sprawie toczącej się pod sygn. akt III SA/Kr 306/09 nie zapadł wyrok) przez Wójta Gminy Kościelisko, wskazując jako podstawę prawną art. 154 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Merytoryczne rozpoznanie skargi w postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest poprzedzone badaniem, czy skarga w ogóle jest dopuszczalna.
Zgodnie z art. 154 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej: P.p.s.a.), w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Dopuszczalność zatem wniesienia skargi w trybie art. 154 p.p.s.a została ograniczona wyłącznie do przypadku niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ.
Tym samym, wyłączona jest skarga na niewykonanie postanowienia wymierzającego organowi grzywnę na podstawie art. 154 p.p.s.a. Z treści skargi wynika zaś jasno, że skarżący zarzuca organowi niewykonanie postanowienia w przedmiocie wymierzenia organowi grzywny, nie zaś wyroku który byłby wyrokiem uwzględniającym skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Z uwagi na powyższe, niniejsza skarga, jako niedopuszczalna, podlega zatem odrzuceniu, o czym orzeczono na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.