Uzasadnienie
postanowienia WSA w Krakowie z dnia 4 czerwca 2013r.
W dniu 26 lutego 2009r. Rada Miejska podjęła uchwałę Nr [...] w sprawie uchwalenia Statutu Uzdrowiska [...]. Uchwała została podjęta na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001r. nr 142, poz. 1591 z późn. zm.) i art. 59 ust. 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych (Dz. U. nr 167 poz. 1399 z późn. zm.).
W dniu 4 czerwca 2012r. do Urzędu Miejskiego wpłynęło pismo J. L. i H. L. z dnia 30 maja 2012r., w którym wezwali oni Radę Miejską o uchylenie powyższej uchwały jako niezgodnej z prawem.
Rada Miejska nie udzieliła odpowiedzi na to wezwanie.
Pismem z dnia 1 sierpnia 2012r. (nadanym w dniu 8 sierpnia 2012r.) J. L. i H. L. wnieśli bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na uchwałę Rady Miejskiej z dnia 26 lutego 2009r. Nr [...] w sprawie uchwalenia Statutu Uzdrowiska [...].
W odpowiedzi na skargę Rada Miejska wniosła o oddalenie skargi.
Na rozprawie w dniu 4 czerwca 2013r. pełnomocnik skarżących wyjaśnił, iż wezwanie do usunięcia naruszenia prawa wpłynęło do organu w dniu 4 czerwca 2012r., a skarga została nadana drogą pocztową bezpośrednio do Sądu w dniu 8 sierpnia 2012r. W/w okoliczności potwierdziła obecna na rozprawie skarżąca J. L. Również pełnomocnik organu potwierdził powyższe daty wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa i skargi. Ponadto pełnomocnik organu dodał, iż w dniu 2 sierpnia 2012r. skarżący sprzedali położoną w strefie uzdrowiska nieruchomość, a zatem nie mają oni interesu prawnego w zaskarżeniu przedmiotowej uchwały.
Skarżąca potwierdziła fakt sprzedaży nieruchomości, jednak jej zdaniem nie wpływa to na zasadność skargi, gdyż jej przedmiotem jest uchwała z 2009r., która pozbawiła ich pracy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 52 § 1 i art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz.270 z późn. zm., zwana dalej p.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Z kolei art. 54 § 1 w/w ustawy stanowi, że skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi.
Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest uchwała Rady Miejskiej z dnia 26 lutego 2009r. Nr [...] w sprawie uchwalenia Statutu Uzdrowiska [...].
Skargi na uchwały rady gminy wnosi się na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001r. nr 142, poz. 1591 z późn. zm.). W uchwale z dnia 2 kwietnia 2007r., sygn. akt II OPS 2/07 Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, iż w sprawie ze skargi wnoszonej do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, zastosowanie znajdzie reguła zawarta w art. 53 § 2 p.p.s.a., który przewiduje, że skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego, a jeśli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia.
Z akt sprawy oraz z wyjaśnień stron złożonych na rozprawie wynika, że wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego stanowi pismo z dnia 30 maja 2012r., które wpłynęło do organu w dniu 4 czerwca 2012r. Rada Miejska nie udzieliła odpowiedzi na powyższe wezwanie. Należy zatem stwierdzić, iż z dniem 4 czerwca 2012r. rozpoczął bieg 60-dniowy termin na wniesienie skargi, który upłynął w dniu 3 sierpnia 2012r. Natomiast skarga została wniesiona przez skarżących bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w dniu 8 sierpnia 2012r. W przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do Sądu ten przekazuje ją właściwemu organowi. O zachowaniu terminu do wniesienia skargi decyduje wówczas data nadania skargi przez Sąd na adres właściwego organu administracji publicznej. W niniejszej sprawie skarga J. L. i H. L. została przekazana Radzie Miejskiej, jednak już w momencie nadawania jej przez skarżących do Sądu został przekroczony termin do jej wniesienia.
Mając powyższe na względzie, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., stanowiącym, że Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia, orzeczono jak w pkt I sentencji.
Dodatkowo Sąd zwraca uwagę, iż zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, skargę na uchwałę rady gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej może wnieść tylko ten, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały przez tą uchwałę naruszone. Skarga złożona w trybie powyższego przepisu nie ma bowiem charakteru actio popularis, zatem do jej wniesienia nie legitymuje ani sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. Obowiązek wykazania się nie tylko indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem, ale także zaistniałym w dacie wnoszenia skargi, a nie jedynie hipotetycznym, naruszeniem tego interesu prawnego lub uprawnienia, spoczywa na skarżącym. Interes prawny skarżącego, do którego wprost nawiązuje art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę.
Kryterium "naruszenia interesu prawnego", na którym oparta jest legitymacja do wniesienia skargi na uchwałę rady gminy oznacza, że akt ten musi naruszać interes prawny skarżącego, który musi być własny, indywidualny i oparty o konkretny przepis prawa powszechnie obowiązującego (por. wyrok NSA z dnia 3 czerwca 1996r., II SA 74/96, ONSA 1997, z. 2, poz. 89). Przypomnieć trzeba, iż w orzecznictwie przyjmuje się, że mieć interes prawny to tyle, co wskazać przepis prawa uprawniający dany podmiot do wystąpienia z określonym żądaniem w stosunku do organu administracji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 22 lutego 1984r., I SA 1748/83). Przyjmuje się, że w postępowaniu administracyjnym interes ten musi być wywodzony przede wszystkim z przepisów prawa materialnego, natomiast w postępowaniu sądowoadministracyjnym może być on oparty także o przepisy prawa procesowego lub ustrojowego. Ze skargą może więc wystąpić, co do zasady, podmiot, który wykaże "związek między chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym a aktem lub czynnością organu administracji publicznej" (B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne, Warszawa 2003, s. 424).
W przypadku zatem skargi na uchwałę rady gminy należy wykazać związek między chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym a podjęciem przez organ gminy uchwały w sprawie z zakresu administracji publicznej.
Jak wynika z o świadczeń stron złożonych na rozprawie, skarżący w dniu 2 sierpnia 2012r. sprzedali położoną w strefie uzdrowiska nieruchomość, na której prowadzili działalność sanatoryjną dla dzieci. Oznacza to, że w dniu wniesienia skargi (tj. w dniu 8 sierpnia 2012r.) nie mieli oni legitymacji skargowej do wniesienia skargi na tę uchwałę Rady Miejskiej, albowiem nie naruszała ona ich interesu prawnego lub uprawnienia, co także stanowi podstawę do odrzucenia skargi, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącym z urzędu orzeczono w pkt II sentencji na podstawie art. 250 p.p.s.a. w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013r. poz. 461).