Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 30 grudnia 2016 r. WSA w Krakowie odrzucił skargę A. F. – dalej skarżącego, na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 11 października 2016 r. znak: [...] w przedmiocie uznania zażalenia za nieuzasadnione.
Pismem z dnia 3 lutego 2017 r. skarżący zwrócił się o dokonanie wykładni ww. orzeczenia. W uzasadnieniu wskazał na inną sprawę i podkreślił, że w niniejszej sprawie Sąd działał wbrew gwarancji zawartej w art. 170 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, co uzasadnia, w jego ocenie, wystąpienie z wnioskiem na podstawie art. 158 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 158 w zw. z art. 166 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. zwaną dalej w skrócie p.p.s.a.) Sąd, który wydał postanowienie, rozstrzyga wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Ze wskazanego art. 158 p.p.s.a. wynika, że konieczność dokonania wykładni postanowienia lub uzasadnienia zachodzi tylko wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób nieprecyzyjny, mogący budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia. Z przepisu tego wynika jednoznacznie, że warunkiem wydania postanowienia jest istnienie wątpliwości co do treści orzeczenia wydanego przez ten sąd. Natomiast nie jest dopuszczalne rozstrzyganie przez sąd wątpliwości strony powstałych na tle uzasadnienia postanowienia lub dokonanej w nim interpretacji przepisów prawa.
Zdaniem Sądu, zarówno treść sentencji postanowienia z dnia 30 grudnia 2016 r., jak i jego uzasadnienie nie budzą wątpliwości. W sposób czytelny i jasny wskazano w nim przedmiot i sposób rozstrzygnięcia, jak również motywy, jakimi kierował się Sąd. Okoliczności podniesione we wniosku o wykładnię zawierają stanowisko skarżącego kwestionujące wydane rozstrzygnięcie, jednakże zarzuty te może on podnieść wnosząc we właściwym terminie i trybie odpowiedni środek zaskarżenia, o którym został pouczony. Zarzuty skarżącego zmierzają bowiem do wykazania, że orzeczenie jest obarczone wadami i w konsekwencji - do zmiany zawartego rozstrzygnięcia. Nie dotyczą natomiast wątpliwości co to treści postanowienia, która jak wyżej wskazano jest jasna. Zarzut niezastosowania przepisu art. 170 p.p.s.a jest z kolei niezrozumiały, gdyż powołany wyrok w sprawie o sygn. akt II SA/Kr 963/16 nie dotyczy skarżącego.
W tym stanie rzeczy na podstawie powołanego przepisu należało orzec jak w sentencji na podstawie art. 158 p.p.s.a.