Uzasadnienie
Skarżąca w złożonym na urzędowym formularzu "PPF" wniosku o przyznanie prawa pomocy domagała się zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego lub adwokata.
Oświadczyła, że nie zatrudnia i nie pozostaje w innym stosunku prawnym z jakimkolwiek kwalifikowanym pełnomocnikiem.
Objaśniając swoją sytuację rodzinną podała, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z mężem i córką.
Określając majątek swój i osób pozostających z nim we wspólnym gospodarstwie domowym uwidocznił, że w jego skład wchodzi dom o powierzchni 100 m2 i nieruchomość rolna o powierzchni 0,96 ha. Skarżący ma 1500 zł oszczędności. Nie posiada przedmiotów wartościowych. Deklaruje "nieoficjalne" zadłużenie u członków bliższej i dalszej rodziny.
Stałe miesięczne dochody gospodarstwa domowego skarżący oszacowała na kwotę 850 zł netto otrzymywanego zasiłku przedemerytalnego. Nadmieniła, że mąż i córka to osoby bezrobotne.
Uzasadniając swoje starania skarżący zaakcentował, że jest na wcześniejszej emeryturze a mąż i córka nie mają pracy.
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
Stosownie do art. 252 ppsa w związku z art. 246 §1 pkt. 1 osoba fizyczna może domagać się przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym m.in. zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego lub adwokata, o ile nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
W realiach niniejszej sprawy skarżąca złożyła oświadczenie o jakim mowa w art. 252 ppsa. Oświadczenie to jest wystarczające do oceny aktualnych możliwości finansowych strony. Te nie rysują się specjalnie dobrze. Skarżąca pomimo wykazanego majątku nie należy bowiem do osób zamożnych. Nie można bowiem tracić z pola widzenia tej części wyjaśnień skarżącej gdzie powiada, że mąż i córka to osoby bezrobotne a jedynym źródłem utrzymania trzyosobowej rodziny jest niewielki zasiłek przedemerytalny skarżącej. Z zasad doświadczenia życiowego wynika, że przy obecnym poziomie cen oraz usług środki jakimi dysponuje to gospodarstwo domowe wystarczają z trudem na opędzenie podstawowych potrzeb. W takiej sytuacji konieczność wygospodarowania przez skarżącą środków na koszty sądowe i opłacenie pełnomocnika z wyboru jest więc problematyczne i uzasadnia twierdzenie, że skarżący nie jest w stanie ponieść tych kosztów.
Biorąc to pod uwagę udzielono zatem skarżącej zgodnie z wnioskiem pomocy o którym to prawie traktują przepisy oddziału 2 rozdziału III działu V ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekając jak w sentencji na podstawie art. 246 §1 pkt. 1 ppsa w związku z art. 245 §2 ppsa.