Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 24.10. 2014 r. ustanowiono dla skarżącego adwokata (k. 29), którego Okręgowa Rada Adwokacka wyznaczyła w osobie mecenas A. B. (k. 39). Za czynności podjęte w postepowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji wyznaczonej adwokat przyznano wynagrodzenie (k. 110). Po otrzymaniu w dniu 4.02.2016 r. odpisu skargi kasacyjnej organu (k. 143) wyznaczona adwokat sporządziła w imieniu skarżącego pismo procesowe datowane na dzień 29.02.2016 r. w treści którego ustosunkowała się do zarzutów skargi kasacyjnej (k. 158). Następnie po zawiadomieniu o terminie rozprawy kasacyjnej zapewniła skarżącemu reprezentację przed Naczelnym Sądem Administracyjnym (vide: protokół k. 176)
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 13 lutego 2018 r. sygn. akt I OSK 765/16 oddalił skargę kasacyjną organu.
W dniu 26 lutego 2018 r. wpłynął do tutejszego sądu wniosek wyznaczonej adwokat o wydanie postanowienia w przedmiocie przyznania wynagrodzenia za zastępstwo prawne na zasadzie prawa pomocy. Wyznaczona adwokat sprecyzowała, iż wnosi o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne związane z udziałem w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym oświadczając jednocześnie, że koszty te nie zostały poniesione w całości ani w części.
W dniu 21 maja 2018 r. wniosek wyznaczonej adwokat skierowano na posiedzenie niejawne do referendarza sądowego.
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
Stosownie do treści art. 250 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Wobec tego, że skarga kasacyjna została wniesiona 15.12.2015 r. (vide: datownik poczty na kopercie k. 137) więc zasady te zgodnie z §22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2016, poz. 1714) precyzuje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. 02/163/1348 ze zm.)
Zgodnie z §20 powołanego rozporządzenia wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty te nie zostały zapłacone w całości lub części. W realiach rozstrzyganego przypadku zostało ono złożone przez wyznaczoną adwokat.
W konsekwencji za zapewnienie skarżącemu reprezentacji na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym przysługuje wyznaczonej adwokat - która prowadziła sprawę przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji - opłata w wysokości 120 zł stosownie do §18 ust. 1 pkt. 2 lit. c) cyt. rozp. Kwota ta odpowiada bowiem 50% stawki określonej w §18 ust. 1 pkt. 1 lit. c). Przy czym na mocy §2 ust. 3 cytowanego rozporządzenia ustalona opłata ulega powiększeniu o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług.
Na koniec i tylko ubocznie wspomnieć można iż brak było wystarczających podstaw do przyznania wyznaczonej adwokat wynagrodzenia za sporządzenie odpowiedzi na skargę kasacyjną organu (por. uchwała siedmiu sędziów z dnia 19 listopada 2012 r. sygn. akt. II FPS 4/12).
Po pierwsze wyznaczona adwokat sprecyzowała wyraźnie w swym wniosku, że domaga się wynagrodzenia tylko za zastępstwo prawne związane z udziałem w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
Po drugie, choć pismo procesowe wyznaczonej adwokat z 29.02.2016 r. ze względu na jego charakter można by uznać za odpowiedź na skargę kasacyjną organu, to jednak nie można tracić z pola widzenia, że adwokat uchybiła terminowi ustawowemu o jakim mowa w art. 179 ppsa. Pomiędzy doręczeniem wyznaczonej adwokat odpisu skargi kasacyjnej organu w dniu 4.02.2016 r. (k. 143) a sporządzeniem w dniu 29.02.2016 r. przedmiotowego pisma procesowego (k. 158) upłynęło bowiem 25 dni. Tymczasem ustawodawca zakreślił termin 14 dni. Z uwagi na treść zarządzenia Przewodniczącej wydziału z dnia 22 lutego 2017 r. zalegającego na k. 148 akt innej daty nie można przyjmować.
Mając to wszystko na względzie orzeczono jak w sentencji.