Uzasadnienie
Skarżący w złożonym na urzędowym formularzu "PPF" wniosku o przyznanie prawa pomocy domagał się zwolnienia od kosztów sądowych.
Objaśniając swoją sytuację rodzinną i majątkową nie uwidocznił osób z którymi pozostawałby we wspólnym gospodarstwie domowym.
Określając swój majątek podał, że nie ma nieruchomości ani przedmiotów wartościowych. Posiadane zasoby pieniężne oszacował na 250 zł oszczędności.
Swoje miesięczne dochody nakreślił w przedziale pomiędzy 1759 - 2259 zł wyjaśniając, że składa się na to jego wynagrodzenie za pracę w prywatnej szkole muzycznej czyli 1759 zł oraz dochód z koncertów tj. od 0-500.
Uzasadniając swoje starania zaakcentował, że jest człowiekiem młodym, utrzymującym się samodzielnie. Powiada, że mieszka poza domem rodzinnym w wynajętym mieszkaniu, którego koszty spoczywają na jego barkach. Z zawodu jest muzykiem. Twierdzi, że jest to praca nisko opłacana, uzależniona od szczęścia tj. ilości zagranych koncertów. Specyfika rynku i gusty słuchaczy powodują zaś, że koncerty gra sporadycznie i za bardzo niskie wynagrodzenie. Niecały etat w szkole muzycznej pokrywa tylko cześć kosztów, które ponosi miesięcznie. Powiada, że jest pianistą i aby zakupić instrument zapożyczył się u rodziny i znajomych. Koszty pielęgnacji i utrzymania tego instrumentu są także wysokie.
Ponadto z uwagi na konieczność mobilności musiał zainwestować w instrument elektroniczny o wartości przyzwoitego samochodu używanego. Należy do niego 15 letni samochód marki Renault Megane Scenic. Wiek samochodu generuje koszty przy czym kwota, którą w zeszłym roku wydał na jego naprawy przekracza wartość samochodu, który nabył za 7500 zł. Do tego dochodzą codzienne koszty utrzymania samochodu i ubezpieczeń. Wymienia, że na czynsz przeznacza 600 zł, na prąd 150 zł, na śmieci 15 zł, na internet 70 zł, na telefon 80-100 zł, na strojenie pianina 200 zł. Do tego dochodzą koszty związane z dojazdem do pracy. Średnio miesięcznie to ok. 600 zł. Po odliczeniu tych wszystkich wydatków zostaje mu niewielka kwota na utrzymanie. W związku ze swoim rozwojem zawodowym jest zaś zmuszony kupować oryginalne płyty, materiały nutowe i sporadycznie uczestniczyć w kosztownych warsztatach. W przypadku, gdy jego sytuacja finansowa nie pozwala mu na miesięczne utrzymanie się na poziomie minimalnym zwraca się o pomoc do rodziny i przyjaciół.
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
Stosownie do art. 252 ppsa w związku z art. 246 §1 pkt. 2 osoba fizyczna może domagać się przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym m.in. poprzez zwolnienie od kosztów sądowych (art. 245 §3 ppsa) o ile – poza wnioskiem (art. 243 ppsa) - złoży oświadczenie którym wykaże, że nie jest w stanie ponieść tych kosztów bez uszczerbku dla koniecznego utrzymania siebie i rodziny.
W realiach niniejszej sprawy skarżący złożył oświadczenie o jakim mowa w art. 252 ppsa wskazując na swój stan rodzinny, majątek, dochody. Oświadczenie to jest wystarczające do oceny aktualnych możliwości płatniczych strony. Te nie rysują się szczególnie. Skarżący nie należy bowiem do osób "zamożnych" w potocznym tego słowa znaczeniu gdyż tak wypada postrzegać młodego, uczącego się muzyka, który utrzymuje się samodzielnie z nisko opłacanych zajęć. Z zasad doświadczenia życiowego wynika, że przy obecnym poziomie cen oraz usług środki jakie skarżący ma do dyspozycji wystarczają z trudem na opłacenie wszystkich wykazanych stałych obciążeń.
W konsekwencji nie dziwi też konieczność zwracania się przez skarżącego o pomoc finansową do rodziny celem zaspokojenia jego podstawowych potrzeb życiowych. Okoliczność, że do skarżącego należy wykazanych 15 letni samochód, drogi instrument elektroniczny i symboliczne oszczędności nie zmieniają tego spojrzenia. Wymienione rzeczy potrzebne są mu bowiem do pracy w której – jak powiada – liczy się mobilność. Co się zaś tyczy symbolicznych oszczędności to nie można tracić z pola widzenia tej części wyjaśnień skarżącego, gdzie powiada że trzyma je "na wszelki wypadek" gdyby z jakiegoś powodu stał się niezdolny do pracy. Przy etacie w szkole i koncertowaniu trudno też czynić skarżącemu zarzut, że nie stara się poprawiać swojej sytuacji materialnej. Na to zaś, że podejmowane przezeń zajęcia nie są specjalnie dochodowe, skarżący nie ma większego wpływu.
Mając na uwadze powyższe można więc stwierdzić, że skarżący nie jest w stanie opłacić kosztów sądowych bez uszczerbku dla swego koniecznego utrzymania. W konsekwencji udzielono skarżącemu wnioskowanej pomocy o którym to prawie traktują przepisy oddziału 2 rozdziału III działu V ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekając jak w sentencji na podstawie art. 246 §1 pkt. 2 ppsa w związku z art. 245 §3 ppsa.