Uzasadnienie
Skarżący B. B. wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Wniosek złożona na nieprawidłowym formularzu.
Na podstawie zarządzenia z dnia 7 stycznia 2015 r. doręczono na ręce pełnomocnika skarżącego urzędowe formularze "PPF" i wezwano do ich wypełnienia w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
Pomimo skutecznego doręczenia powyższego w dniu 14 stycznia 2015 r. nie przedłożono wypełnionego formularza.
Z uwagi na niewykonanie wezwania w zakreślonym terminie, zarządzeniem z dnia 17 kwietnia 2015 r. Referendarz sądowy pozostawił wniosek bez rozpoznania.
Skarżący wniósł sprzeciw na ww. zarządzenie doręczając wniosek sporządzony na urzędowym formularzu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Wniosek skarżącego należało pozostawić bez rozpoznania.
Warunkiem merytorycznego rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy jest złożenie wniosku na urzędowym formularzu określonym w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. nr 227, poz. 2245).
Stosownie do treści art. 257 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm.) wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
Jest to wymóg bezwzględny, nie mniej jednak Sąd zauważa, że pozostawienie wniosku bez rozpoznania nie wyklucza możliwości ponownego jego złożenia przez skarżącego.
Jednocześnie przedłożenie wniosku sporządzonego na urzędowym formularzu dopiero na etapie sprzeciwu nie ma wpływu na niniejsze rozstrzygnięcie.
Zatem wobec faktu, że skarżący nie przedłożył żądanego formularza w przepisanym terminie na podstawie art. 257 P.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.