Uzasadnienie
Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia 5.10.2012 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] 2012 r. Nr [...] o nałożeniu na Firmę Transportowo Usługowo-Handlową "A" - kary pieniężnej w wysokości 12 600 zł za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym – zaskarżonej przez stronę w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej w wysokości 6200 zł.
P. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na powyższą decyzję organu odwoławczego. W skardze zawarty został wniosek o "wstrzymanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji do czasu rozpatrzenia skargi", a jako podstawę prawną tego wniosku wskazano art. 135 K.p.a. Wniosek nie został w żaden sposób uzasadniony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Stosownie do treści art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a., katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd jest uprawniony do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na wnioskodawcy. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne.
W ocenie Sądu w niniejszej sprawie należało odmówić wstrzymania zaskarżonej decyzji, ponieważ skarżący nie wskazał we wniosku, na czym miałyby polegać znaczna szkoda lub nieodwracalne skutki wykonania zaskarżonego decyzji.
Na marginesie należy wskazać, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to, zatem sytuacja, która sama przez się uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Sąd ma ponadto możliwość dokonania zmiany, w każdym czasie, z urzędu lub na żądanie skarżącego, własnego postanowienia w sprawie wstrzymania wykonania aktu, pod warunkiem wykazania zmiany okoliczności, które powodowały jego podjęcie.
Wskazać należy też, że od 1 stycznia 2012 r. zmieniona została formuła wykonalności nałożonej kary pieniężnej i obecnie, zgodnie z art. 93 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tj. Dz.U. z 2007 r., nr 125, poz. 874) decyzja ostateczna o nałożeniu kary pieniężnej staje się wykonalna po upływie 30 dni od jej doręczenia, jeżeli strona nie wniosła skargi na decyzję do właściwego sądu administracyjnego. W przypadku wniesienia skargi decyzja staje się wykonalna z chwilą: odrzucenia lub cofnięcia skargi, albo wydania przez sąd prawomocnego orzeczenia o oddaleniu skargi. Zmiana ta została wprowadzona przez art. 1 pkt 18 ustawy z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2011 r., nr 244, poz.1454) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 stycznia 2012 r. Zgodnie z art. 10 ustawy zmieniającej, art. 93 w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 1012 r., stosuje się w sprawach o nałożenie kary pieniężnej za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego, wszczętych i nie zakończonych decyzją ostateczną przed dniem jej wejścia w życie. Natomiast przez decyzje ostateczne rozumie się decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.
W związku z powyższym na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a. orzeczono jak sentencji.