Uzasadnienie
Skarżący w złożonym na urzędowym formularzu "PPF" wniosku o przyznanie prawa pomocy domagał się zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego.
Objaśniając swoją sytuację rodzinną podał, że nie pozostaje z kimkolwiek we wspólnym gospodarstwie domowym.
Zadeklarował tylko współwłasność niewielkiego mieszkania "o używalności 13 m2".
Swoje miesięczne dochody oszacował na 1600 zł emerytury.
Uzasadniając swoje starania podniósł, że od 1995 r. jest na emeryturze MSW. W 2000 r. został zwolniony z pracy z uwagi na stan zdrowia. Przeszedł operację. Posiada I grupę inwalidzką. Wymaga stałej rehabilitacji aby mógł być sprawny fizycznie. Wskazując na zobowiązania i stałe wydatki wpisał, że czynsz, kredyt, media, leczenie i rehabilitacja to miesięcznie koszt ok. 1200 zł.
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
Stosownie do art. 252 ppsa w związku z art. 246 §1 pkt. 1 osoba fizyczna może domagać się przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym o ile – poza samym wnioskiem (art. 243 ppsa) - złoży również oświadczenie którym wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
W realiach niniejszej sprawy skarżący złożył wymagane oświadczenie które jest wystarczające do oceny możliwości płatniczych strony. Te nie rysują się szczególnie. Skarżący nie należy do osób zamożnych. Nie posiada bowiem znaczącego majątku. Boryka się z problemami zdrowotnymi. Z zasad doświadczenia życiowego wynika zaś, że przy obecnym poziomie cen oraz usług środki jakimi dysponuje wystarczają z trudem na opłacenie wykazanych stałych wydatków i opędzenie podstawowych potrzeb życiowych.
Uwzględniając to wszystko, udzielono więc skarżącemu wnioskowanej pomocy, o którym to prawie traktują przepisy oddziału 2 rozdziału III działu V ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekając jak w sentencji na podstawie art. 246 §1 pkt. 1 ppsa w związku z art. 245 §2 ppsa.