Uzasadnienie
Wojewódzki Inspektor Sanitarny, decyzją z dnia 3 października 2016 r. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia 21 stycznia 2016 r. o braku podstaw do stwierdzenia u skarżącego S. O. choroby zawodowej pod postacią obustronnego, trwałego, odbiorczego ubytku słuchu typu ślimakowego lub czuciowo – nerwowego spowodowanego hałasem, wyrażonym podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczonym jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1,2 i 3 kHz, schorzenia wymienionego w pozycji 21 wykazu chorób zawodowych, określonego w przepisach w sprawie chorób zawodowych, wydanych na podstawie art. 237 § 1 pkt 3-6 i § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy.
Powyższa decyzja została doręczona skarżącemu w dniu 10 października 2016 r.
W dniu 2 listopada 2016 r. skarżący nadał w urzędzie pocztowym przesyłkę zawierającą skargę na ww. decyzję. Przesyłkę zaadresowano na adres: "Wojewódzki Inspektor Sanitarny, ul. P, K". Natomiast właściwy adres organu to ul. P, K. Przesyłka zwierająca skargę została zwrócona do nadawcy po ustaleniu, że adresat jest nieznany "błędny adres".
Zgodnie z oświadczeniem skarżącego zwrot korespondencji otrzymał w dniu 15 listopada 2016 r.
W dniu 16 listopada 2016 r. skarżący złożył do tut. Sądu wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu wniosku podał, że jedynie numer budynku został błędnie podany i w jego ocenie korespondencja powinna zostać dostarczona gdyż organ ma siedzibę wyłącznie w jednym miejscu. Ponadto dodał, że ma znaczne trudności z pisaniem ponieważ drżą mu ręce, dlatego też o zaadresowanie koperty poprosił inną osobę. Niestety nie zauważył, że adres jest błędny. Na podstawie tych okoliczności skarżący podniósł, że nie ponosi winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje.
Skutki prawne niezachowania terminu oraz podstawy prawne jego przywrócenia reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), zwana dalej "P.p.s.a.", a w szczególności art. 85-89 tej ustawy. Zgodnie z treścią art. 85 cyt. ustawy czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu (art. 86 § 1 P.p.s.a.). Natomiast w art. 87 P.p.s.a. ustawodawca określił jakie wymogi muszą zostać spełnione by sąd mógł uwzględnić taki wniosek:
- – pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 P.p.s.a.),
- – w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 P.p.s.a.),
- – równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 P.p.s.a.).
Zarówno w nauce prawa, jak i orzecznictwie sądowym przyjęte jest, iż wskazane kryterium jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, wiąże się z obowiązkiem strony zachowania szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej oraz, że uchybiony termin nie może zostać przywrócony, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 marca 2004 r., sygn. akt FZ 13/04, niepubl.). O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia (por. postanowienie NSA z dnia 18 sierpnia 2000 r., sygn. akt III SA 1716/99, LEX nr 45409). Od strony postępowania oczekuje się bowiem i jednocześnie wymaga szczególnej staranności w zakresie prowadzenia swych spraw. Należyta staranność w prowadzeniu swych spraw wymaga, by w warunkach z jakiegokolwiek powodu niekorzystnych zachować szczególną dbałość i ostrożność, zwłaszcza w dokonywaniu istotnych czynności urzędowych.
Rozpoznając wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w kontekście przytoczonych regulacji, w pierwszej kolejności Sąd stwierdza, że wniosek został złożony w terminie albowiem skarżący dowiedział się o błędnie zaadresowanej przesyłce w momencie jej zwrotu, tj. dnia 15 listopada 2016 r. Zatem w niniejszej sprawie ten dzień należało uznać za dzień ustania przyczyny uchybienia terminu.
Ponadto zdaniem Sądu skarżący uprawdopodobnił, że uchybienie terminowi do wniesienia skargi nastąpiło bez jego winy. Sąd podkreśla, że znane jest mu orzecznictwo sądów administracyjnych, które wskazuje, że uchybienie terminowi do wniesienia skargi z powodu błędu w zaadresowaniu przesyłki zawierającej skargę, nie stanowi przesłanki do przywrócenia terminu albowiem wskazuje na brak zachowania należytej staranności strony w prowadzeniu swoich spraw (por. postanowienie NSA z dnia 24 listopada 2016 r., I OZ 1330/16). Nie mniej jednak w okolicznościach niniejszej sprawy nie może ono znaleźć zastosowania.
Skarżący bowiem z powodu znacznych trudności w pisaniu spowodowanych drżeniem rąk (co znajduje potwierdzenie w analizie podpisów złożonych przez skarżącego na dokumentach zgromadzonych w aktach sprawy), poprosił o pomoc w tym zakresie przez inną osobę, która z kolei popełniła omyłkę w adresie organu. W tym stanie rzeczy Sąd doszedł do przekonania, że skarżący uprawdopodobnił brak swojej winy w uchybieniu terminu w związku z czym na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.