Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 31 października 2012r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło J. Z. przywrócenia terminu do wniesienia skargi na czynność egzekucyjną, tj. zajęcie prawa majątkowego stanowiącego świadczenie z zaopatrzenia emerytalnego oraz z ubezpieczenia społecznego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego organem rentowym.
Pismem z dnia 19 listopada 2012r. J. Z. wniósł zażalenie od powyższego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego.
Równocześnie kolejnym pismem z dnia 19 listopada 2012r. J. Z. wniósł skargę na w/w postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 31 października 2012r. Nr [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 52 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a.:
"Art.
52. § 1. Skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka.
§ 2. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie."
Zaskarżonym w niniejszej sprawie postanowieniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia skargi na czynność egzekucyjną. Od postanowienia tego służy, zgodnie z art. 59 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), zażalenie o czym skarżący został prawidłowo pouczony przez Kolegium. Skarżącemu przysługiwał zatem środek zaskarżenia, którego zastosowanie było koniecznym warunkiem umożliwiającym wniesienie skargi. Skarżący wniósł wprawdzie zażalenie od zaskarżonego postanowienia Nr [...], ale równocześnie wniósł na nie również skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Oznacza to, że skarga J. Z. jako przedwczesna jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.
Mając więc na względzie fakt, że skarżący nie wyczerpał przysługującego mu środka zaskarżenia, Sąd uznał, iż skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu, a w związku z tym na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.