Uzasadnienie
Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska orzeczeniem z dnia [...] września 2005 r. Nr [...] przeprowadziła kontrolne badania lekarskie rencisty wojskowego W. H. rozpoznając u badanego szereg schorzeń klasyfikowanych według załącznika Nr 2 Grupa II rozporządzenia MON z 10.05.2004 r. w sprawie zasad określania zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. z 2004 r., Nr 133 poz. 1422 z p. zm.) oraz załącznika Nr 2 Grupa lI rozporządzenia MON z dnia 25 czerwca 2004 r. w sprawie orzekania o zdolności do czynnej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. z 2004 r., Nr 151, poz. 1595). Komisja określiła także stopień zdolności do służby wojskowej, inwalidztwo oraz związek poszczególnych chorób ze służbą wojskową. Orzeczenie to doręczone skarżącemu zawierało pouczenie o możliwości złożenia odwołania do Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej przez Terenową Wojskową Komisję Lekarską.
W. H. odwołał się od powyższego orzeczenia zgłaszając jedynie zastrzeżenia do kwestii określenia go mianem "inwalidy wojskowego" zamiast "inwalidy wojennego", ponieważ do tej pory w dokumentacji traktowano go jako inwalidę wojennego.
Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska orzeczeniem z dnia 17 listopada 2005 r. Nr [...] po rozpoznaniu odwołania W. H. od powyższego orzeczenia Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej, na podstawie art. 127 § 1 i 138 kpa w związku z § 31 ust. 1 oraz § 32 ust. 1 i 2 rozporządzenia MON z 10.05.2004 r. w sprawie zasad określania zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. z 2004 r., Nr 133 poz. 1422 z p. zm.), rozporządzenia MON z dnia 25 czerwca 2004 r. w sprawie orzekania o zdolności do czynnej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji dekarskich w tych sprawach (Dz. U. z 2004 r., Nr 151, poz. 1595) oraz rozporządzenia MON z dnia 2.12.1994 r. w sprawie orzekania o inwalidztwie żołnierzy zawodowych emerytów, rencistów wojskowych (Dz. U. z 1994 r., Nr 131, poz. 665 z p. zm.) - utrzymała w mocy zaskarżone orzeczenie.
W uzasadnieniu orzeczenia RWKL stwierdziła, że nie jest organem właściwym do określania inwalidztwa wojennego a wniosek w tej sprawie należy złożyć do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, ponieważ wojskowe komisje lekarskie wydają orzeczenia dotyczące jedynie rencistów wojskowych, czyli byłych żołnierzy zawodowych.
Orzeczenie RWKL zostało doręczone skarżącemu w dniu [...] grudnia 2005 r., co wynika z pocztowego zwrotnego poświadczenia odbioru, wraz z pouczeniem o prawie do złożenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie za pośrednictwem Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej.
W. H. na powyższe orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, pismem noszącym datę [...] grudnia 2005 r. Pismo to zostało nadane przesyłką poleconą w Urzędzie Pocztowym, w dniu [...] stycznia 2006 r., przy czym adresat tej przesyłki został określony jako "Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska przy Szpitalu Klinicznym Pan Płk lek. P. G. ul. [...] Nr [...][...]".
Przesyłka ta była dwukrotnie awizowana w dniach [...] stycznia i [...] stycznia 2006 r., po czym nastąpił zwrot do nadawcy a skarżący odebrał ją w dniu [...] lutego 2006 r.
W dniu [...] lutego 2006 r., co wynika ze stempla pocztowego przesyłki pocztowej poleconej, W. H. ponownie wysłał skargę wskazując odbiorcę "P.T. Kancelaria Ogólna Szpitala Klinicznego ul. [...] Nr [...][...]". Przesyłka ta została doręczona do Rejonowej Woskowej Komisji Lekarskiej w dniu [...] lutego 2006 r. Do skargi dołączone zostało pismo skarżącego noszące datę [...] lutego 2006 r., w którym skarżący wskazał, że zwraca się o przekazanie "Przewodniczącemu RWKL P. G. " pisma poleconego skarżącego, które poczta zwróciła po upływie miesiąca. W piśmie skarżący podniósł, że w Orzeczeniu RWKL nie podano dokładnego adresu zwrotnego i dlatego skierował przesyłkę na dobrze znany sobie adres Szpitala Klinicznego w nadziei, że tam mieści się siedziba RWKL. Dokładny adres Szpitala jest mu znany, ponieważ był tam hospitalizowany w roku 1945/46, 1961 r. i 1968 r.
W. H. w skardze ponownie podniósł, że ma zastrzeżenia wobec przyjętej nazwy "inwalida wojskowy" zamiast "inwalida wojenny" a to może kolidować z postępowaniem w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych. Dlatego też powołując się na przepisy art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 maja 1974 r. o zaopatrzeniu inwalidów) wojennych i wojskowych oraz ich rodzin, wniósł o orzeczenie, iż stwierdzony przez komisję pogorszony stan zdrowia wiąże się z istniejącym od lutego 1945 r. inwalidztwem wojennym. Ponadto wskazał, że przepisy resortowe, na które powołują się komisje lekarskie są wiążące i według skarżącego zapis § 10 pkt 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 2 grudnia 1994 r. w sprawie orzekania o inwalidztwie żołnierzy zawodowych, emerytów i rencistów wojskowych, mógł być powołany ze wskazaniem daty lub okresu powstania jego inwalidztwa, co miałoby niebagatelne znaczenie dla ustalenia jego charakteru.
Skarżący odwołał się przy tym do przedłożonego Komisji Lekarskiej l instancji orzeczenia Wojskowej Komisji Lekarskiej przy Szpitalu Ewako-Rozdzielczym Nr 1796 w którym w rubryce 10 podano początek lutego 1945 r. jako datę zranienia a w rubryce 17 jako związek cierpienia ze służbą wojskową-ranny w bojach za Ojczyznę.
W odpowiedzi na skargę RWKL wniosła o jej odrzucenie wskazując, że orzeczenie zostało zaskarżone w kwestii dotyczącej określenia skarżącego mianem "inwalidy wojskowego" zamiast "inwalidy wojennego" natomiast wojskowe komisje lekarskie wydają orzeczenia dotyczące jedynie rencistów wojskowych, czyli byłych żołnierzy zawodowych. Wniosek o określenie inwalidztwa wojennego należy złożyć do właściwego Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, który wyda stosowne orzeczenie na podstawie ustawy z dnia 29 maja 1974 r. o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych oraz ich rodzin.
Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z p. zm.), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działalność lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
Orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej zostało doręczone skarżącemu w dniu [...] grudnia 2005 r.
Skargę W. H. złożył pismem noszącym wprawdzie datę [...] grudnia 2005 r., ale przesyłką poleconą nadaną w Urzędzie Pocztowym, w dniu [...] stycznia 2006 r. a więc przed upływem 30 dniowego terminu od doręczenia orzeczenia RWKL. Nastąpił jednak zwrot przesyłki do nadawcy, przy czym skarżący odebrał ją w dniu [...] lutego 2006 r. Również w dniu [...] lutego 2006 r., W. H. ponownie nadał w urzędzie pocztowym skargę, ale miało to miejsce już po terminie do jej wniesienia, który upłynął z dniem [...] stycznia 2006 r.
Rozważając powyższe okoliczności należało mieć na uwadze to, że skarżący określał na przesyłkach zawierających skargę w sposób niewłaściwy nazwę i siedzibę adresata a więc Rejonową Wojskową Komisję Lekarską, której siedziba faktycznie mieści się przy ul. [...]. Nie ma przy tym znaczenia okoliczność, w jaki sposób pomimo błędnego powtórnego wskazania adresata przesyłka skargę zawierająca została RWKL doręczona bez ponownego jej zwrotu do nadawcy.
W ocenie Sądu, w razie błędnego wskazania adresata przesyłki pocztowej lub jego siedziby, termin z art. 53 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi będzie zachowany, jeżeli przed upływem tego terminu strona ponownie złoży zwróconą przesyłkę w urzędzie pocztowym, wskazując właściwego adresata i jego siedzibę lub pomimo ponownego błędnego wskazania adresata i jego siedziby przesyłka zostanie doręczona bezpośrednio właściwemu adresatowi.
W niniejszej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca.
Należy zauważyć, że zasadne jest twierdzenie skarżącego zawarte w piśmie z dnia [...] lutego 2006 r., że nie wskazano w pouczeniu RWKL umieszczonemu w treści zaskarżonego orzeczenia, adresu siedziby tego organu. Taką samą wadą dotknięte jest także orzeczenie TWKL. Sąd jednakże nie potraktował pisma skarżącego z dnia [...] lutego.2006 r. jako wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi dlatego, że pismo takiego wniosku nie zawiera a za taki wniosek nie można uznać sformułowania, iż skarżący zwraca się z prośbą o przekazanie Przewodniczącemu RWKL "pisma poleconego, które Poczta zwróciła po upływie miesiąca". Taka ocena treści pisma z dnia [...] lutego 2006 r., oraz zachowania skarżącego polegającego na wadliwym wskazywaniu adresata i jego siedziby wynika z tego, że skarżący mając świadomość braku w pouczeniu informacji o siedzibie organu odwoławczego mógł złożyć wniosek z żądaniem sprostowania pouczenia w tym zakresie.
Zgodnie, bowiem z treścią art. 111 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071) - Strona może w terminie 14 dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji zażądać jej uzupełnienia, co do rozstrzygnięcia bądź, co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach.
Dlatego też skargę jako wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi-należało odrzucić.