Uzasadnienie
wyroku WSA w Krakowie z dnia 12 maja 2015r.
Decyzją z dnia [...] 2014r. nr [...] Prezydent Miasta odmówił anulowania czynności materialno-technicznej polegającej na zarejestrowaniu w dniu 11 grudnia 2012r. pobytu stałego P. H. w lokalu przy ul. K w K. W trakcie postępowania administracyjnego organ I instancji ustalił, że P. H. na podstawie umowy najmu lokalu mieszkalnego przy ul. K w K, zawartej z M. K., zameldował się w nim na pobyt stały. Organ I instancji wskazał, iż w toku rozprawy administracyjnej w dniu 22 maja 2014r. M. K. potwierdziła, że w dacie zameldowania, tj. dniu 11 grudnia 2012r. zainteresowany zamieszkiwał w lokalu przy ul. K w K. Powyższy fakt potwierdził również świadek D. K., która zeznała że poznała P. H. na terenie budynku przy ul. K w K pod koniec 2012r. kiedy wynosił śmieci z lokalu numer [...].
Ponadto świadek zeznała, że w tym okresie – koniec 2012 r., widziała P. H. kilka razy. Z kolei zamieszkująca w lokalu piętro niżej A. B. zeznała, że nie posiada wiedzy, czy Zainteresowany w grudniu 2012r. zamieszkiwał w lokalu numer [...]. Organ I instancji zaznaczył przy tym, że w aktach sprawy znajduje się pismo [...] S.A. w K informujące, że w dniu 11 grudnia 2012r. do lokalu przy ul. K w K dostarczane było paliwo gazowe. Ponadto P. H. przedłożył do akt sprawy kopię zawarcia umowy na dostarczanie do przedmiotowego lokalu energii elektrycznej. Organ I instancji stwierdził, że R. S. nie przedstawiła żadnego dowodu świadczącego o tym, że P. H. w dacie rejestracji pobytu w lokalu przy ul. K w K, tj. dniu 11 grudnia 2012r. nie zamieszkiwał w nim i nie miał takiego zamiaru. Przedmiotowe mieszkanie – jak wynika z wyjaśnień pełnomocnika Wnioskodawczyni – zostało jej przekazane przez "prezesa firmy [...]" jako pustostan w dniu 26 października 2013r., a więc wiele miesięcy po fakcie zameldowania P. H. pod wskazanym adresem.
Organ I Instancji wskazał, że z akt sprawy wynika, iż między R. S. a P. H. toczy się obecnie sądowa sprawa o ustalenie uprawnienia do lokalu przy ul. K w K. W świetle zebranego materiału dowodowego organ I instancji uznał jednak, że nie ma przesłanek, które mogłyby podważyć fakt zamieszkiwania P. H. w lokalu przy ul. K w K w dacie zameldowania, tj. w dniu 11 grudnia 2012r., a obecnie tocząca się sprawa sądowa między R. S. a P. H. w przedmiotowej sprawie meldunkowej nie stanowi zagadnienia wstępnego. W ocenie organu I instancji P. H. w dacie dokonania czynności meldunkowej zamieszkiwał w przedmiotowym lokalu, a zatem brak jest podstaw do anulowania czynności materialno-technicznej polegającej na zarejestrowaniu w dniu 11 grudnia 2012r. jego pobytu stałego w tym lokalu.
W odwołaniu od powyższej decyzji Prezydenta Miasta R. S. wniosła o jej uchylenie, zarzucając naruszenie art. 78 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez nieprzesłuchanie zawnioskowanych przez nią świadków i oparcie się jedynie na zeznaniach świadków powiązanych z P. H. Zdaniem odwołującej się wskazywani przez P. H. świadkowie akcentowali korzystanie przez niego z energii elektrycznej, podczas gdy on sam nie przedłożył faktur potwierdzających fakt korzystania z energii elektrycznej.
Decyzją z dnia 12 września 2014r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013r. poz. 267 z późn. zm.) w związku z art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006r. nr 139, poz. 993 z późn. zm.), Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] 2014r. nr [...]. Organ II instancji wyjaśnił, że zameldowanie na pobyt stały jest dokonane prawidłowo, jeżeli w dacie rejestracji pobytu osoba legitymuje się pobytem stałym w przedmiotowym lokalu, tj. zamieszkaniem w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania, o czym stanowi art. 6 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Organ meldunkowy przyjmując zgłoszenie pobytu stałego bada wyłącznie przesłankę przebywania osoby w budynku (lokalu) z zamiarem stałego zamieszkiwania i w niniejszej sprawie warunek ten, zdaniem organu odwoławczego, został przez P. H. spełniony.
Decyzja organu I instancji jest więc zasadna, gdyż brak było podstaw prawnych do odmowy zameldowania na pobyt stały P. H. w lokalu nr [...] przy ul. K w K, albowiem złożone przez niego zgłoszenie meldunkowe odpowiadało stanowi rzeczywistemu, tj. w chwili zgłaszania pobytu przebywał on pod wskazanym adresem, co potwierdza zebrany w sprawie materiał dowodowy.
Odnosząc się do odwołania Wojewoda stwierdził, że organ I instancji dopełnił starań w celu obiektywnego rozstrzygnięcia sprawy. W toku postępowania dowodowego zostali bowiem przesłuchani świadkowie zarówno zawnioskowani przez pełnomocnika P. H. jak i pełnomocnika R. S., a zatem bezzasadne byłoby ponowne przesłuchiwanie świadków, a tym samym przedłużanie przedmiotowego postępowania. Ponadto organ odwoławczy stwierdził, że trudno dać wiarę jakimkolwiek wyjaśnieniom R. S. (właścicielki przedmiotowego lokalu od października 2013r.), skoro jej wiedza na temat tego lokalu pochodzi jedynie od osób trzecich nie posiadających władztwa nad tym lokalem w grudniu 2012r.
Z powyższą decyzją Wojewody nie zgodziła się R. S. i pismem z dnia 7 października 2014r. wniosła na nią skargę, domagając się jej uchylenia. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła:
- 1. naruszenie przepisów postępowania:
- a. art. 78 § 1 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez pominięcie przeprowadzenia dowodów wielokrotnie wnioskowanych przez skarżącą, tj. dowodów z przesłuchania świadków oraz nie przeprowadzenie dowodu w postaci zwrócenie się do dostawcy energii elektrycznej, jak i dostawcy paliwa gazowego, aby wskazali, czy do lokalu rzekomo zajmowanego przez P. H. były dostarczane media za okres listopad 2012r. – styczeń 2014r., a nie jedynie w dniu 11 grudnia 2012r. i tylko do PGNiG sp. z o.o. Skarżąca wskazała, że nie zostały przeprowadzone dowody z przesłuchania świadków: S. K., E. J., M. R. i A. K., podczas gdy osoby te posiadają niezbędną wiedzę co do stanu faktycznego sprawy, albowiem są mieszkańcami przedmiotowej nieruchomości albo w inny sposób były związane z nieruchomością. Jeżeli chodzi natomiast o kwestię zwrócenia się do dostawców mediów to, zdaniem skarżącej, uzyskane w ten sposób dowody zaprzeczyłyby twierdzeniom P. H. i jego świadków co do faktu zamieszkiwania przez niego w przedmiotowym lokalu;
- b. art. 7 i 8 k.p.a. poprzez nie podejmowanie przez organ administracyjny wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, tym bardziej, że z ustaleń organu wynika, że P. H. był zameldowany pod adresem D Gmina D do dnia 10 grudnia 2012r., czyli w okresie kiedy według twierdzeń zajmował sporny lokal oraz z uwagi na brak przeprowadzenia dowodów wnioskowanych przez wnioskodawczynię;
- c. art. 80 k.p.a. poprzez błędną ocenę materiału dowodowego prowadzącą do uznania za udowodnione spełnienie przesłanek warunkujących dokonanie meldunku wynikających z przepisów ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, podczas gdy z zebranego materiału dowodowego wynika, że:
- – przesyłka pocztowa była odebrana przez P. H. w miejscu zamieszkania świadka M. K. Skarżąca stwierdziła, że organy administracyjne zupełnie pominęły możliwość istnienia stosunku osobistego łączącego P. H. i M. K., który to związek podważa wiarygodność M. K. jako świadka,
- – świadkowie przesłuchani w sprawie, a zamieszkujący w przedmiotowej kamienicy, zeznali, iż nie znają P. H. oraz że lokal nie był zamieszkiwany od śmierci uprzedniej lokatorki. Zdaniem skarżącej, zeznania świadków powołanych przez P. H. nie są prawdziwe, a organ administracyjny uznał za wiarygodne zeznania osób, z którymi wymienionego łączą powiązania osobiste, zaś zeznania świadków zamieszkujących sąsiednie lokale nie miały dla organu żadnego znaczenia,
- – z pisma informacyjnego z gazowni wynika, że P. H. nie miał podpisanej umowy na dostawę gazu do lokalu, nie płacił także z tego tytułu żadnych należności,
- – umowa dotycząca dostawy energii elektrycznej była jedynie umową ramową, nie stanowiącą dowodu na rzeczywiste pobieranie energii elektrycznej przez P. H., bowiem licznik energii elektrycznej nie był zainstalowany dla tego lokalu, zaś w/w nie przedstawił nawet jednej faktury świadczącej o sprzedaży energii elektrycznej na jego rzecz, nie zostały także przepisany licznik na rzecz P. H;
- d. art. 80 k.p.a. poprzez błędną ocenę materiału dowodowego poprzez:
- – uznanie za wiarygodne zeznań świadków powołanych przez P. H. oraz twierdzeń P. H. co do faktu zamieszkiwania w spornym lokalu, przeprowadzania remontu w lokalu w okresie wrzesień – październik 2013r., podłączenia mediów do lokalu, podczas gdy świadkowie – mieszkańcy kamienicy wskazywali, że żadnego remontu w tym lokalu nie słyszeli oraz że w ogóle nie znają P. H., zaś świadek J. R. (mieszkanka kamienicy) zeznała, że w była w lokalu w grudniu 2013r. i był wówczas pustostanem,
- – uznanie za niewiarygodne zeznania wnioskodawczyni z uwagi na fakt nabycia nieruchomości po czasie, kiedy dokonano meldunku.
Ponadto skarżąca zarzuciła organowi II instancji naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 47 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych poprzez uznanie, iż w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki do anulowania czynności materialno-technicznej polegającej na zarejestrowaniu w dniu 11 grudnia 2012r. pobytu stałego P. H. w lokalu przy ul. K w K, pomimo spełnienia przesłanki do anulowania czynności z uwagi na niezamieszkiwanie w tym lokalu w dniu 11 grudnia 2012r. w/w osoby oraz z uwagi na nielegalny ewentualny pobyt w/w osoby bez ważnego tytułu prawnego do lokalu. Skarżąca stwierdziła, że w dniu meldunku P. H. nie przebywał w lokalu, w szczególności dlatego, że nie były wtedy do niego dostarczane media. Poza tym skarżąca uważa, że nawet gdyby uznać, że P. H. faktycznie przebywał w dniu 11 grudnia 2012r. we wskazanym lokalu z zamiarem stałego pobytu, to czynność meldunkowa powinna być anulowana, ponieważ jego pobyt byłby nielegalny, gdyż odbywał się bez wiedzy i zgody osoby uprawnionej do dysponowania lokalem.
W dacie zameldowania P. H. właścicielem lokalu była bowiem, zgodnie z treścią księgi wieczystej nr [...], prowadzonej dla przedmiotowej nieruchomości, spółka [...] z siedzibą w K, która nie była reprezentowana przez M. K. przy zawieraniu umowy najmu lokalu.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Odnosząc się do zarzutów skargi organ II instancji wskazał, że w toku postępowania wezwano celem odebrania wyjaśnień osoby wnioskowane przez skarżącą, tj. A. K. oraz A. B. Przeprowadzono również wnioskowany przez skarżącą dowód w postaci przesłuchania J. R., co miało miejsce w dniu 8 stycznia 2014r. Organ zaznaczył przy tym, że zeznania świadków, które są wprawdzie istotnym źródłem dowodowym, nie były jedynym środkiem dowodowym. Skarżąca wniosła o zwrócenie się do dostawcy energii elektrycznej i dostawcy paliwa gazowego, czy w okresie listopad 2012r. – styczeń 2014r. zarówno energia elektryczna, jak i gaz były do spornego lokalu dostarczane. Organ wyjaśnił, że przeprowadził wnioskowany przez skarżącą dowód ustalając w oparciu o wyjaśnienia dostawcy gazu, że w spornej dacie, tj. w dniu 11 grudnia 2012r. paliwo gazowe było dostarczane do lokalu przy ul. K. Nie było natomiast, zdaniem organu, potrzeby ustalania w formie zwracania się do dostawcy energii elektrycznej, czy w okresie listopad 2012r. – styczeń 2014r. energia elektryczna była do lokalu dostarczana.
Przedmiotem sprawy, wyznaczonym żądaniem anulowania czynności materialne technicznej zameldowania było bowiem ustalenie, czy czynność ta została dokonana zgodnie z prawem, a więc czy w dacie zameldowania P. H. zamieszkiwał w lokalu z zamiarem stałego przebywania. Organ II instancji stwierdził, że materiał dowodowy zgromadzony w postępowaniu potwierdza, że P. H. zawarł z dostawcą energii elektrycznej umowę na dostarczanie energii, w której w § 4 ust. 1 strony postanowiły, że dniem rozpoczęcia sprzedaży i świadczenia usług jest dzień 2 listopada 2012r. Zdaniem organu, nie było zatem powodów by uznać, że kwestia dostarczania energii elektrycznej do spornego lokalu w dniu, w którym miało miejsce zameldowanie – nie była wyjaśniona.
Odnosząc się do zarzutu ewentualnego nielegalnego pobytu P. H. w lokalu przy ul. K w K, Wojewoda stwierdził, że materiał dowodowy nie potwierdza, że wejście przez P. H. w posiadanie spornego lokalu nastąpiło w wyniku podejmowania przez niego nielegalnych działań. Co więcej, roszczenia P. H. ukierunkowane na odzyskanie możliwości korzystania ze spornego lokalu uzyskały aprobatę sądu powszechnego, który w dniu 28 lutego 2014r. w sprawie o naruszenie posiadania sygn. akt [...] zabezpieczył roszczenie powoda poprzez nakazanie pozwanej R. S. wydanie powodowi lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. K w K. Na rozprawie w dniu 12 maja 2015r. pełnomocnik skarżącej podniósł, że organ nie wyjaśnił powodów nieprzeprowadzenia dowodu wnioskowanego przez stronę skarżąca i zwrócił uwagę, że nie zostały one wniesione w ostatniej chwili. Pełnomocnik skarżącej dodał, że postępowanie w sprawie o naruszenie posiadania nadal się toczy przed sądem I instancji.
Pełnomocnik organu wskazał, że świadek J. R. mówiła o stanie lokalu z grudnia 2013r., natomiast P. H. wprowadził się do przedmiotowego lokalu rok wcześniej. Pełnomocnik organu podkreślił, że skoro sąd, przed którym toczy się postępowanie w sprawie o naruszenie posiadania, zabezpieczył to roszczenie, to znaczy, że uznał je za wiarygodne. Pełnomocnik organu zwrócił również uwagę, że w aktach sprawy znajduje się protokół zdawczo-odbiorczy z dnia 3 listopada 2012r. i gdyby P. H. nie zamierzał zamieszkać w tym lokalu, to taki protokół nie zostałby sporządzony.
Z kolei Prokurator wniósł o uwzględnienie skargi, albowiem decyzja w tej sprawie została wydana co najmniej przedwcześnie. Zdaniem Prokuratora, organ winien był przeprowadzić wszelkie możliwe w sprawie dowody, w tym wnioskowane przez skarżącą. Prokurator zwrócił przy tym uwagę, że możliwe było także zwrócenie się do sądu powszechnego, przed którym od lutego 2014r. prowadzone jest postępowanie w sprawie o naruszenie posiadania, gdyż być może w tym postępowaniu zgromadzone już zostały dowody pomocne również w postępowaniu administracyjnym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje
Wojewódzki sąd administracyjny zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 z późn. zm., zwana dalej p.p.s.a.) oraz art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014r. poz. 1647) sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej z punktu widzenia kryterium legalności, nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami skargi – zarzutami, wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania.
Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, skarga jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 47 ust. 1 obowiązującej w dacie podejmowania zaskarżonej decyzji ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006r. nr 139, poz. 993 z późn. zm.), organ gminy prowadzący ewidencję ludności jest obowiązany na podstawie zgłoszenia dokonać zameldowania lub wymeldowania przez zarejestrowanie danych dotyczących osoby i miejsca jej pobytu, jak również innych zdarzeń objętych obowiązkiem meldunkowym. Jeżeli zgłoszone dane budzą wątpliwości, o dokonaniu zameldowania lub wymeldowania rozstrzyga właściwy organ gminy (art. 47 ust. 2 w/w ustawy). Czynność materialno-techniczna, jaką jest zameldowanie, nie nosi cech ostateczności ani prawomocności i organ administracji właściwy w sprawach meldunkowych ma obowiązek skorygowania błędnego wpisu ewidencyjnego. Zameldowanie, jako czynność materialno – techniczna, zostaje więc anulowane w przypadku braku spełnienia przesłanek zameldowania.
W toku postępowania prowadzonego w trybie art. 47 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych podstawę rozstrzygnięcia wątpliwości w przedmiocie zameldowania w postępowaniu, które kończy decyzja administracyjna, stanowi wyjaśnienie materialnoprawnych przesłanek zameldowania.
Osoba, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązana zameldować się w miejscu pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące najpóźniej w 30 dniu, licząc od dnia przybycia do tego miejsca (art. 10 ust. 1 w/w ustawy). Pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania (art. 6 ust. 1 tej ustawy). Natomiast pobytem czasowym jest przebywanie bez zamiaru zmiany miejsca pobytu stałego w innej miejscowości pod oznaczonym adresem lub w tej samej miejscowości, lecz pod innym adresem (art. 7 ust. 1 w/w ustawy). Zamieszkanie w lokalu w rozumieniu art. 6 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych winno łączyć się ze skoncentrowaniem w tym lokalu (z przeniesieniem do tego lokalu) centrum życiowego danej osoby.
Zatem miejsce stałego pobytu danej osoby to miejsce, w którym osoba ta stale realizuje swoje podstawowe funkcje życiowe, tj. w szczególności mieszka, nocuje, spożywa posiłki, wypoczywa, przechowuje rzeczy niezbędne do codziennego funkcjonowania (odzież, żywność, meble), przyjmuje wizyty członków rodziny lub znajomych, utrzymuje chociażby okazjonalne kontakty z sąsiadami, przyjmuje i nadaje korespondencję (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 maja 2005r., sygn. akt IV SA/Wa 600/05; Lex nr 192912). Określona w art. 10 ust. 1 ustawy w związku z art. 6 ust. 1 ustawy przesłanka zameldowania na pobyt stały zostaje więc spełniona wówczas, gdy osoba zamieszkuje w lokalu, w którym zgłasza pobyt i ma zamiar stałego w nim przebywania.
Należy zauważyć, że w przypadku, gdy organy administracyjne powezmą informacje, że zgłoszone do ewidencji dane budzą wątpliwości, są zobowiązane do przeprowadzenia postępowania administracyjnego zgodnie z przepisami ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013r. poz. 267 z późn. zm., zwana dalej kpa). Organy administracji prowadzące postępowanie obowiązane są więc do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (art. 7 kpa) oraz do zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 kpa).
W rozpatrywanym przypadku powyższe wymogi nie były przez organy administracyjne w sposób prawidłowy spełnione. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że organy administracyjne obu instancji nie przesłuchały wszystkich świadków wskazanych przez skarżącą. Pismem z dnia 8 kwietnia 2014r. pełnomocnik skarżącej wniósł o przesłuchanie S. K., E. J., M. R., A. B. i A. K. Na rozprawę w dniu 22 maja 2014r. zostały wezwane tylko A. B. i A K. A. K. nie stawiła się jednak na rozprawie z uwagi na zły stan zdrowia, a organ I instancji nie podjął starań jej przesłuchania w innym terminie. Na rozprawie w dniu 22 maja 2014r. zostali natomiast przesłuchani wszyscy świadkowie, o przesłuchanie których wnioskował pełnomocnik P. H. w piśmie z dnia 7 kwietnia 2014r. (data wpływu do organu I instancji), natomiast pozostali świadkowie wnioskowani przez skarżącą nie zostali przesłuchani.
Organy administracyjne nie przeprowadziły również wnioskowanego przez skarżącą dowodu w postaci zwrócenia się do [...] sp. z o.o. w K oraz do [...] sp. z o.o. w K o udzielenie informacji, czy w okresie listopad 2012r. – styczeń 2014 r. do lokalu przy ul. K w K były dostarczane energia elektryczna i gaz. Organy administracyjne oparły swoje decyzje jedynie na umowie kompleksowej dotyczącej energii elektrycznej, podpisanej w dniu 19 grudnia 2012r. przez P. H. z [...] sp. z o.o. w K oraz na piśmie [...] sp. z o.o. w K z dnia 13 czerwca 2014r., z którego ich zdaniem wynika, że w dniu 11 grudnia 2012r. do przedmiotowego lokalu było dostarczane paliwo gazowe. Organy administracyjne nie odniosły się jednak do zawartej w tym piśmie informacji, że umowa sprzedaży gazu nie została zawarta z P. H. lecz z inną osobą.
Należy również zauważyć, że sam fakt podpisania umowy na dostarczanie energii elektrycznej nie oznacza jeszcze, że P. H. przebywał w lokalu przy ul. K w K. Dlatego też organy winny były ustosunkować się do zarzutów dotyczących dostaw mediów do lokalu podnoszonych przez skarżącą w toku postępowania i przeprowadzić co do tego stosowane postępowanie dowodowe.
Kolejną okolicznością, do której nie odniosły się organy administracyjne obu instancji było to, że w aktach sprawy znajdują się protokoły zdawczo-odbiorcze: z dnia 3 listopada 2012r., podpisany przez M. K. i P. H. oraz z dnia 26 października 2013r., podpisany przez Prezesa Zarządu [...] sp. z o.o. w K S. K. i Z. T. – reprezentującego R. S. Project R. S. Z treści protokołu z dnia 26 października 2013r. wynika, że lokal przy ul. K w K jest pustostanem i jest opróżniony z rzeczy i wyposażenia. Pojawia się więc pytanie, czy w momencie sporządzenia tego protokołu P. H. przebywał w przedmiotowym lokalu, a jeżeli nie to od kiedy datuje się jego nieobecność w tym lokalu. Warto też zwrócić uwagę, że w protokole zdawczo-odbiorczym z dnia 3 listopada 2012r. podano, że stan licznika gazu wynosił 2512,820 m3, a w protokole z dnia 26 października 2013r. podano, że w lokalu brak jest licznika gazu.
Natomiast w obu protokołach podano ten sam stan licznika prądu, tj. 15699 kWh. Pojawia się więc kolejne pytanie dlaczego stan licznika prądu nie uległ zmianie w okresie od 3 listopada 2012r. do 26 października 2013r. skoro P. H. zawarł w dniu 19 grudnia 2012r. umowę kompleksową dotyczącą energii elektrycznej. Organ nie ustalił zatem w niniejszej sprawie czy możliwe było korzystanie z lokalu mieszkalnego bez korzystania z prądu.
Skoro zatem w rozpatrywanej sprawie nie wyjaśniono w sposób nie budzący wątpliwości stanu faktycznego i istniały co do niego uzasadnione wątpliwości, organ winien był skorzystać ze wszystkich możliwości dowodowych, by te wątpliwości wyjaśnić. Tymczasem w niniejszej sprawie nie zostały uwzględnione wszystkie wnioski dowodowe, które mogłyby się przyczynić do dokładnego wyjaśnienia sprawy. Należy uznać, iż ocena materiału dowodowego została dokonana przez organy z naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów wyrażonej w art. 80 kpa. Tym samym uzasadnienie faktyczne i prawne zaskarżonej decyzji nie spełnia wymagań określonych w art. 107 § 3 kpa. Zgodnie z tym przepisem uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.
Organy administracyjne w uzasadnieniach swoich decyzji nie podały z jakiego powodu nie przesłuchały wszystkich wnioskowanych przez skarżącą świadków i nie przeprowadziły wszystkich wnioskowanych przez nią dowodów. Nie wyjaśniły również dlaczego dały wiarę tylko zeznaniom świadków P. H. i przedstawionym przez niego dowodom, a zupełnie pominęły zeznania A. B. (mieszkanki budynku przy ul. K w K), która na rozprawie w dniu 22 maja 2014r. zeznała, że nie zna P. H., czy też pismo A. K. (także mieszkanki w/w budynku) z dnia 10 maja 2014r., w którym oświadczyła, że nie zna P. H. W związku z powyższym należy stwierdzić, że decyzje organów obu instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 kpa i należało je uchylić. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w pkt I sentencji orzeczenia.
Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organy administracyjne winny uzupełnić materiał dowodowy o wszelkie dostępne środki dowodowe, które mogą się przyczynić do prawidłowego wyjaśnienia stanu sprawy i dopiero po uzupełnieniu postępowania dowodowego możliwe będzie wydanie prawidłowego rozstrzygnięcia co do istnienia podstaw anulowania czynności zameldowania.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – jak w pkt II sentencji orzeczenia. Na koszty te składa się wynagrodzenie pełnomocnika skarżącej (240 zł) i opłata od pełnomocnictwa (17 zł).