Uzasadnienie
Skarżąca w złożonym na urzędowym formularzu "PPF" wniosku o przyznanie prawa pomocy domagała się zwolnienia od kosztów sądowych.
Objaśniając swoją sytuację rodzinną podała, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z mężem oraz dwoma synami.
Określając majątek swój i osób pozostających z nią we wspólnym gospodarstwie domowym uwidoczniła, że nie posiadają zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych. Skarżąca jest współwłaścicielką trzech działek w S tj. o powierzchni 0,0405 w udziale 2/12 części, o powierzchni 0,0406 w udziale 2/12 części, o powierzchni 0,0369 w udziale ½ części
Miesięczne dochody gospodarstwa domowego tworzą otrzymywane przez skarżącą zasiłki rodzinne w wysokości po 106 zł, zasiłek opiekuńczy w wysokości 1000 zł oraz renta inwalidzka męża w wysokości 524,99 zł.
Uzasadniając swoje starania zaakcentowała, że jest bez pracy a mąż jest częściowo niezdolny do pracy. Utrzymują się z wykazanej renty oraz zasiłków. Nie są w stanie ponieść kosztów sądowych bez uszczerbku dla koniecznego utrzymania rodziny. Mają na utrzymaniu dwoje niepełnosprawnych dzieci. Wskazując na powyższe podniosła że koszty leczenia i rehabilitacji są wysokie. Rodzinie brakuje środków pieniężnych na podstawowe potrzeby. Są zadłużeni z tytułu pożyczek zaciąganych na bieżące utrzymanie i konieczne zakupy.
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje: Stosownie do art. 252 ppsa w związku z art. 246 §1 pkt. 2 osoba fizyczna może domagać się przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym m.in. poprzez zwolnienie od kosztów sądowych (art. 245 §3 ppsa) o ile nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku dla koniecznego utrzymania siebie i rodziny.
W realiach niniejszej sprawy skarżąca złożyła oświadczenie o jakim mowa w art. 252 ppsa. Oświadczenie to jest wystarczające do oceny sytuacji bytowej rodziny a co za tym idzie i jej aktualnych możliwości płatniczych. Obrazuje, że rodzina skarżącej jest niezamożna. Tak bowiem należy postrzegać osoby utrzymujące się z niewielkich zasiłków oraz okresowej renty, z problemami zdrowotnymi. Z zasad doświadczenia życiowego wynika, że przy obecnym poziomie cen oraz usług środki jakimi dysponuje czteroosobowe gospodarstwo domowe skarżącej wystarczają na skromną egzystencję. Okoliczność, że do skarżącej należą wykazane działki, które potencjalnie posiadają określoną wartość sprzedażną lub podkładową nie zmienia tego spojrzenia. Przede wszystkim nie można tracić z pola widzenia, że przy wykazanych skarżąca raczej nie posiada istotnej dla banków zdolności do terminowego regulowania przyjmowanych zobowiązań (tzw. zdolności kredytowej).
Trudno zaś przymuszać ją do korzystania z oferty instytucji parabankowych. Po wtóre rodzina której członkowie borykają się z problemami natury zdrowotnej i powinna dysponować pewnym zabezpieczeniem na wypadek jakichś poważniejszych powikłań nawet gdy Państwo deklaruje powszechny oraz bezpłatny dostęp do służby zdrowia. Pozostaje bowiem cały szereg kosztów dodatkowych choćby na część leków nierefundowanych czy zaordynowanej diety.
Mając to wszystko na uwadze można stwierdzić, że skarżącej nie będzie stać na opłacenie kosztów sądowych. Chociaż bowiem obiektywnie są to kwoty niewielkie to jednak relatywnie przekraczają obecne możliwości płatnicze strony. Skoro zaś skarżąca nie jest w stanie bez uszczerbku dla koniecznego utrzymania siebie i rodziny opłacić kosztów sądowych, to należało udzielić jej zgodnie z wnioskiem takiej pomocy o którym to prawie traktują przepisy oddziału 2 rozdziału III działu V ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Z tych względów orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 246 §1 pkt. 2 ppsa w związku z art. 245 §3 ppsa.