Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowiez 29 października 2015 r., sygn. akt III SA/Kr 1932/14

Uzasadnienie

Decyzjami z dnia 13 października 2014 r. sygn. akt [...], [...], [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 2, art. 8, art. 39 ustawy z dnia 12 marca 2004 o pomocy społecznej (Dz.U.20013.267), § 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2012 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz.U. 2012 poz. 823) oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu odwołań K. Ś. (dalej skarżący) od decyzji wydanych z upoważnienia Prezydenta Miasta z dnia [...] 2014r.:

1. - nr [...] odmawiającej przyznania skarżącemu świadczenia w formie zasiłku celowego na zakup tuszu do drukarki, biletów MPK, biletów do kina, żarówek LED,
2. - nr [...] odmawiającej przyznania skarżącemu świadczenia w formie zasiłku celowego na wynajęcie ekipy hydraulicznej i malarskiej do zainstalowania bojlera i wymalowania ścian, zakup farby do malowania mieszkania oraz zakup płyty elektrycznej czteropalnikowej i zmywarki,
3. - nr [...] odmawiającej przyznania skarżącemu świadczenia w formie zasiłku celowego na zakup biletów do kina z okazji Dnia Dziecka oraz w formie kolonii dla synów B. i K.,
4. - utrzymało w mocy zaskarżone decyzje.

Powyższe decyzje zostały wydane w następującym stanie prawnym i faktycznym:

Decyzjami z dnia [...] 2014 r., po rozpoznaniu wniosków skarżącego z dnia 6 maja i 3 czerwca 2014 r., organ I instancji odmówił skarżącemu przyznania świadczeń w formie zasiłku celowego. W trakcie postępowania administracyjnego ustalono, że skarżący jest osobą samotnie gospodarującą, w związku z czym kryterium dochodowe będące podstawą do udzielenia pomocy finansowej określone w art. 8 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej wynosi w Jego przypadku 542 zł. Z oświadczenia skarżącego wynika, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, choć dwaj synowie nadal nocują u niego, z tym że pozostają we wspólnym gospodarstwie domowym z matką.

W kwietniu i maju 2014 r. źródłem dochodu skarżącego był zasiłek stały w wysokości 529 zł oraz zasiłek okresowy w kwocie 256,50 zł. W tym okresie skarżący płacił alimenty w wysokości 400 zł miesięcznie, które zostały odliczone od jego dochodu.

Organ I instancji wskazał, że skarżący mając do dyspozycji zasiłek stały, zasiłek okresowy, oraz przyznany m. innymi zasiłek okresowy na zakup żywności na jeden posiłek dziennie, może ponieść koszty zakupu tuszu do drukarki, biletów MPK, biletów do kina, żarówek LED. Pomoc społeczna ma na celu bowiem umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnej sytuacji życiowych, gdy nie mogą pokryć podstawowych wydatków z własnych środków. Podkreślono także, że zasiłek celowy jest przyznawany w celu zaspakajania podstawowych potrzeb bytowych. Zakup tuszu do drukarki, czy zakup biletów do kina, biletów MPK - do katalogu potrzeb bytowych nie zaliczają się.

W uzasadnieniu decyzji odmawiającej skarżącemu przyznania świadczenia w formie zasiłku celowego na wynajęcie ekipy hydraulicznej i malarskiej do zainstalowania bojlera i wymalowania ścian, zakup farby do malowania mieszkania oraz zakup płyty elektrycznej czteropalnikowej i zmywarki, organ wskazał, że skarżący nie posiada tytułu prawnego do zajmowanego lokalu, w sądzie toczy się sprawa o eksmisję, a zatem skarżący powinien wstrzymać się z podejmowaniem prac modernizacyjnych. Nadto pracownicy MOPS uznali, że lokal zajmowany przez skarżącego nie wymaga remontu.

W uzasadnieniu decyzji odmawiającej przyznania skarżącemu świadczenia w formie zasiłku celowego na zakup biletów do kina z okazji Dnia Dziecka oraz w formie kolonii dla synów B. i K., organ I instancji wskazał, że ani w kwietniu ani w maju 2014 r. skarżący nie przekazał matce swoich synów żadnych pieniędzy na ich utrzymanie, ponieważ pomagał synom w formie "noclegu, żywości i prania". Zatem organ wskazał, że to matka miała obowiązek zorganizować letni wypoczynek dzieci i ich wyjście do kina.

W odwołaniach skarżący nie wskazał żadnych zarzutów pod adresem zaskarżonych decyzji.

Decyzjami z dnia 13 października 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzje organu pierwszej instancji.

Organ odwoławczy streścił przebieg dotychczasowego postępowania, powołał art. 8 ust. 1, art. 7 pkt 2-15 p ustawy o pomocy społecznej oraz wskazał, że skarżący prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, jest osobą ubogą, pozostającą w leczeniu Poradni Zdrowia Psychicznego, ma orzeczony umiarkowany stopień niepełnosprawności do 31.07.2015 r. Kolegium podkreśliło także, że Ośrodek Pomocy Społecznej obejmuje skarżącego od dawna stałą opieką. W dniu 18 lipca 2014 r. przyznano skarżącemu decyzjami:

1. - nr [...] zasiłek celowy w kwocie 100 zł na dofinasowanie do leków i badań analitycznych,
2. - nr [...] - zasiłek celowy w kwocie 60 zł na dofinasowanie do zakupu środków czystości i higienicznych,
3. - nr [...] - zasiłek celowy w kwocie 135 zł na zakup żywności na przygotowanie jednego posiłku dziennie,
4. - nr [...] przyznano zasiłek celowy w kwocie 100 zł na dofinasowanie do poniesionych kosztów naprawy lodówki.

W dniu 7 sierpnia 2014 r. przyznano skarżącemu decyzjami:

1. - nr [...] zasiłek celowy specjalny w kwocie 60 zł na dofinasowanie doi środków czystości,
2. - nr [...] zasiłek celowy specjalny w kwocie 70 zł na dofinasowanie do zakupu leków,
3. - nr [...] zasiłek celowy z przeznaczeniem na zakup żywności na przygotowanie jednego posiłku dziennie w kwocie 120 zł.

Zatem skarżący dysponuje znacznymi i różnorakimi środkami przyznanymi w ramach pomocy społecznej. Dochód skarżącego składa się z zasiłku stałego w kwocie 529 zł, zasiłku okresowego w wysokości 256,50 zł, który został pomniejszony o alimenty na jego dwie córki, czyli o kwotę 400 zł. Zatem kryterium dochodowe uprawniające do świadczeń z pomocy społecznej jest w sytuacji skarżącego spełniony, gdyż jego dochód nie przekracza ustawowego kryterium dochodowego. Drugą przesłanką uprawniającą do świadczeń jest zaistnienie okoliczności wymienionych w art. 7 pkt 2-15 ustawy o pomocy społecznej. Okolicznościami tymi są między innymi bezrobocie, długotrwała choroba, bezdomność, potrzeba ochrony macierzyństwa, bezradność w sprawach opiekuńczo-wychowawczych i prowadzenia gospodarstwa domowego. Niektóre z powyższych okoliczności dotyczą wnioskodawcy i właśnie w związku z jego trudną sytuacją materialną i zdrowotną, została stronie wielokrotnie przyznana odrębnymi decyzjami pomoc mająca na celu umożliwienie zabezpieczenia podstawowych potrzeb życiowych w formie zasiłku celowego, stałego i okresowego.

W przedmiotowych sprawach skarżący złożył wnioski o przyznanie pomocy społecznej na:

1. - zakup różnych produktów, takich jak bilety do kina, żarówki LED,
2. - na wynajęcie ekipy hydraulicznej i malarskiej do zainstalowania bojlera i wymalowania ścian, zakup farby do malowania mieszkania oraz zakup płyty elektrycznej czteropalnikowej i zmywarki,
3. - zakup biletów do kina z okazji Dnia Dziecka oraz w formie kolonii dla synów B. i K. Organ podkreślił, że pomoc w postaci zasiłku celowego przeznaczona jest na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. Przyznawanie zasiłków celowych należy do zadań własnych gminy, w ramach których organy gminy są zobowiązane zaspokoić najbardziej pilne i konieczne potrzeby jej mieszkańców. Możliwość zaspokojenia tych potrzeb jest determinowana posiadanymi przez gminę środkami pieniężnymi, gdyż nie może ona dać więcej niż posiada. Tym bardziej, że organ I instancji odrębnymi decyzjami przyznał skarżącemu świadczenie w postaci zasiłków celowych, okresowego, stałego. Skarżący otrzymał łącznie w 2013 r. pomoc w kwocie 13.979,35 zł, co miesięcznie stanowi kwotę 1164,95 zł, natomiast w styczniu 2014 r. otrzymał 985,50 zł.

Kolegium powołało także art. 2 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, i wskazało, że obowiązkiem osoby i rodziny korzystającej z pomocy społecznej jest współdziałanie w rozwiązywaniu jej trudnej sytuacji życiowej, natomiast skarżący nie podejmuje współpracy i nie stara się przyczynić w żaden sposób do partycypacji w kosztach swego utrzymania.

W uzasadnieniu decyzji w przedmiocie odmowy przyznania skarżącemu świadczenia w formie zasiłku celowego na zakup biletów do kina z okazji Dnia Dziecka oraz w formie kolonii dla synów B. i K., organ odwoławczy wskazał, że realizację wniosków w zakresie pomocy społecznej dla synów skarżącego powinna składać matka dzieci, ponieważ to z nią chłopcy tworzą wspólne gospodarstwo domowe.

W skargach do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Krakowie K. Ś. zarzucił rażące naruszenie prawa, a to art. 8, art. 67, art. 68, art. 69, art. 71, art. 75 i art. 87 Konstytucji RP, jak również art. 100 ust. 1, art. 119 ust. 2, ustawy o pomocy społecznej, a także art. 9 i art. 77 k.p.a.

W odpowiedzi na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w całości podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniosło o ich oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne powołane są do badania zgodności z prawem decyzji, postanowień, czynności i innych aktów administracyjnych. Sądy te kontrolują, czy organy administracyjne wydające zaskarżone akty nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, mającego bądź mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czy też stanowiącego podstawę wznowienia postępowania, albo naruszenia prawa uzasadniającego ich nieważność. Jedynie wówczas jest możliwe uchylenie kwestionowanego rozstrzygnięcia bądź stwierdzenie jego nieważności w trybie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: p.p.s.a.). Jednocześnie zgodnie z art. 134 p.p.s.a., sądy te nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Kontrola sądowoadministracyjna, przeprowadzona w oparciu o powyższe kryteria nie wykazała, by zaskarżone decyzje naruszały prawo w sposób uzasadniający ich uchylenie.

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia niniejszych spraw stanowią przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2013 r., poz. 182 ze zm., zwana dalej w skrócie u.p.s.). Ocena zgodności z prawem zaskarżonych rozstrzygnięć wymaga w pierwszej kolejności odwołania się do zasad ogólnych zawartych w powołanej ustawie, w tym przede wszystkim do ustawowej definicji pomocy społecznej określonej w art. 2 ust. 1 u.p.s. Zgodnie z nim, pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Z przywołanej definicji jednoznacznie wynika, że pomoc społeczna ma jedynie na celu wspieranie osób i rodzin w ich wysiłkach do zaspokojenia niezbędnych potrzeb, do życiowego usamodzielnienia i integracji społecznej, udzielane zaś świadczenia mają być adekwatne do sytuacji korzystających z pomocy, od których z kolei wymaga się współdziałania w rozwiązywaniu ich trudnej sytuacji życiowej. Podkreślić również należy, że pomoc społeczna spełnia jedynie funkcję subsydiarną, wymagając współdziałania adresata i beneficjenta udzielanej pomocy.

Ustawa o pomocy społecznej formułuje podstawową zasadę, wedle której każda osoba ma obowiązek pełnego wykorzystania własnych uprawnień, zasobów i możliwości w celu pokonania trudnej sytuacji życiowej, a jeżeli nie wykonuje takiego obowiązku, to nie występuje podstawowa przesłanka udzielenia takiej osobie pomocy ze środków publicznych. Jednym z podstawowych celów określonych w omawianej ustawie jest aktywizacja świadczeniobiorców. Podkreślić należy, że pomoc przyznawana na gruncie omawianej ustawy – bez względu na jej rodzaj – ma charakter jedynie przejściowy i zakłada wykształcenie odpowiednich postaw u osób z niej korzystających, w celu pokonania życiowych trudności. Nie może ona w żadnym wypadku zamieniać się w stałe i jedyne źródło utrzymania dla osób o nią występujących.

Przedmiotem niniejszych spraw jest odpowiednio odmowa przyznania skarżącemu zasiłków celowych na;

1. - zakup tuszu do drukarki, biletów MPK, biletów do kina, żarówek LED,
2. - wynajęcie ekipy hydraulicznej i malarskiej do zainstalowania bojlera i wymalowania ścian, zakup farby do malowania mieszkania oraz zakup płyty elektrycznej czteropalnikowej i zmywarki,
3. - zakup biletów do kina z okazji Dnia Dziecka oraz kolonii dla synów B. i K. Podkreślić należy, że jednym z podstawowych warunków przyznania zasiłku celowego jest spełnienie kryterium dochodowego, przy jednoczesnym wystąpieniu, co najmniej jednego z powodów wymienionych w art. 7 pkt 2-15 u.p.s. Zgodnie z powołanym przepisem pomocy społecznej udziela się osobom i rodzinom w szczególności z powodu: 1) ubóstwa;
4. 2) sieroctwa;
5. 3) bezdomności;
6. 4) bezrobocia;
7. 5) niepełnosprawności;
8. 6) długotrwałej lub ciężkiej choroby;
9. 7) przemocy w rodzinie; 7a) potrzeby ochrony ofiar handlu ludźmi;
10. 8) potrzeby ochrony macierzyństwa lub wielodzietności;
11. 9) bezradności w sprawach opiekuńczo-wychowawczych i prowadzenia gospodarstwa domowego, zwłaszcza w rodzinach niepełnych lub wielodzietnych;
12. 11) trudności w integracji cudzoziemców, którzy uzyskali w Rzeczypospolitej Polskiej status uchodźcy, ochronę uzupełniającą lub zezwolenie na pobyt czasowy udzielone w związku z okolicznością, o której mowa w art. 159 ust. 1 pkt 1 lit. c lub d ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach;
13. 12) trudności w przystosowaniu do życia po zwolnieniu z zakładu karnego;
14. 13) alkoholizmu lub narkomanii;
15. 14) zdarzenia losowego i sytuacji kryzysowej;
16. 15) klęski żywiołowej lub ekologicznej.

Nie ulega wątpliwości, iż skarżący spełnia kryterium dochodowe, co nie oznacza jednak, że organ ma automatycznie przyznać mu wnioskowaną pomoc. Decyduje o tym całokształt okoliczności sprawy, w tym również rozmiar środków finansowych, jakimi na ten cel dysponuje organ czy ilość osób potrzebujących, jak również sama postawa skarżącego w rozwiązaniu trudnej sytuacji życiowej oraz cel na który skarżący wystąpił o przyznanie mu zasiłku celowego.

Zgodnie z art. 39 ust. 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej zasiłek celowy może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej, w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu.

Jak wynika z powyższego przepisu możliwość przyznania wnioskowanego świadczenia i jego wysokość zależy od uznania organu rozstrzygającego sprawę. Powyższe oznacza, że organ orzekając w konkretnej sprawie może więc, a nie musi przyznać wnioskowaną pomoc, oceniając konkretną sytuację. Podkreślić jednak należy, że wybór taki nie może być dowolny i musi wynikać z wszechstronnego oraz dogłębnego rozważenia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, w szczególności tych podnoszonych przez stronę" (por. wyrok WSA w Warszawie z 26 listopada 2006r. sygn. akt V SA/Wa 1758/08, publ.//httporzeczenia.nsa.gov.pl). Uznanie administracyjne nie pozwala zatem organowi na dowolność w załatwianiu sprawy, ale też nie nakazuje mu spełnienia każdego żądania obywatela.

W przypadku decyzji uznaniowych kontrola sądowa ograniczona jest do zbadania, czy w toku podejmowania decyzji organ administracji nie przekroczył granic swobodnego uznania, a więc czy zgodnie z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. dokonano ustalenia stanu faktycznego, a dokonana ocena tych ustaleń znajduje oparcie w materiale dowodowym i uzasadnieniu decyzji sporządzonym zgodnie z art. 107 k.p.a., a więc w sposób przekonywujący. Z drugiej strony uznaniowy charakter rozstrzygnięcia wyłącza natomiast zasadniczo sądową kontrolę wydanej decyzji z punktu widzenia jej celowości czy słuszności, gdyż jest to domena zastrzeżona dla swobodnego uznania organu administracji.

Decyzja uznaniowa powinna uwzględniać zasady ogólne określone w Kodeksie postępowania administracyjnego, a w zakresie meritum rozstrzygnięcia - zasady ustawy o pomocy społecznej. Jak słusznie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 czerwca 2007 r. sygn. akt I OSK 1464/06 (publikowanym: http//orzeczenia.nsa.gov.pl) z przepisów regulujących tryb przyznania zasiłku celowego wynika, że udzielając świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, organ kieruje się ogólną zasadą dostosowywania rodzaju, formy i rozmiaru świadczeń do okoliczności konkretnej sprawy, jak również uwzględnienia potrzeb osób korzystających z pomocy, jeżeli potrzeby te odpowiadają celom i możliwościom pomocy społecznej. Uznanie administracyjne obejmuje również prawo organu do oceny hierarchii zgłaszanych potrzeb, które należy ustalać w kontekście ogólnej liczby osób ubiegających się o pomoc oraz zgłoszonych przez nich żądań, a także wysokości środków finansowych przeznaczonych na świadczenia z zakresu pomocy społecznej.

Z całą pewności bowiem organy odpowiedzialne za udzielenie pomocy dysponują ograniczonymi środkami finansowymi, a posiadane fundusze muszą rozdzielać pomiędzy stale rosnącą liczbą osób wymagających wsparcia. Bezsprzecznym jest, że przyznana konkretna pomoc musi mieć pokrycie w środkach finansowych, gdyż w przeciwnym wypadku nie mogłaby zostać faktycznie zrealizowana. Nie ulega także wątpliwości, że organy pomocy społecznej nie są w stanie zabezpieczyć wszystkich potrzeb osób ubiegających się o pomoc, jak również udzielać świadczeń w oczekiwanej przez te osoby wysokości.

Dodatkowo jeszcze należy wskazać na bardzo trafną uwagę Naczelnego Sądu Administracyjnego, który podkreślił, że ponieważ ani przepisy art. 39 o pomocy społecznej, określające okoliczności, w których może być przyznany zasiłek celowy, ani też inne przepisy dotyczące udzielania pomocy ze środków opieki społecznej nie określają wysokości zasiłku celowego i nie podają kryteriów ustalania tej wysokości, to wyznacznikami ustalania wysokości zasiłku celowego są - z jednej strony - sytuacja materialna wnioskodawcy i cel, na który zasiłek jest przyznawany, a z drugiej strony - możliwości finansowe organów pomocy społecznej (zob. wyrok NSA z dnia 2 sierpnia 2012 r., I OSK 407/12, LEX nr 1264795). Pomoc państwa ma charakter subsydiarny, tj. dopuszcza się interwencję organów państwa tylko w takich przypadkach, w których osoba lub rodzina rzeczywiście nie mają możliwości samodzielnego przezwyciężania trudności życiowych.

Świadczenia z pomocy społecznej powinny być dostosowane do konkretnej sytuacji indywidualnego beneficjenta, jednakże określone potrzeby osób i rodzin mogą być jednak zrealizowane tylko wówczas, gdy odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach, także finansowych, pomocy społecznej (zob. wyrok NSA z dnia 21 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 1920/11, publ.http//orzeczenia.nsa.gov.pl).

W przedmiotowej sprawie organ pomocy społecznej, rozpoznając wniosek skarżącego o przyznanie skarżącemu zasiłku celowego na zakup tuszu do drukarki, biletów MPK, biletów do kina, żarówek LED Sąd w całości podzielił stanowisko organu, zgodnie z którym, zasiłek celowy jest przyznawany w celu zaspakajania podstawowych potrzeb bytowych. Natomiast zakup tuszu do drukarki biletów do kina, czy też biletów MPK – z pewnością nie zaliczają się do katalogu potrzeb bytowych.

Omawiając skarżącemu przyznania świadczenia w formie zasiłku celowego na wynajęcie ekipy hydraulicznej i malarskiej do zainstalowania bojlera i wymalowania ścian, zakup farby do malowania mieszkania oraz zakup płyty elektrycznej czteropalnikowej i zmywarki, organ prawidłowo wskazał, że skarżący nie posiada tytułu prawnego do zajmowanego lokalu, a w sądzie toczy się sprawa o jego eksmisję z zajmowanego przez niego lokalu, a słusznie organ wywiódł, że skarżący powinien powstrzymać się z podejmowaniem prac modernizacyjnych, zwłaszcza w sytuacji, gdy przedmiotowy lokal nie wymaga remontu. Również i wy tym wypadku nie mamy do czynienia z zaspokojeniem podstawowych potrzeb bytowych skarżącego. W szczególności gdy chodzi o zakup płyty elektrycznej czteropalnikowej czy też zmywarki.

Sąd podzielił także stanowisko organu w przedmiocie odmowy skarżącemu przyznania świadczenia w formie zasiłku celowego na zakup biletów do kina z okazji Dnia Dziecka oraz kolonii dla synów B. i K. Matka B. i K. prowadzi wspólne gospodarstwo domowe ze swoimi synami (a odrębne ze skarżącym) zatem to matka ma obowiązek zapewnić im letni wypoczynek oraz wyjście do kina.

Na koniec podkreślić należy, ze skarżący z pewnością jest osobą chorą i wymaga pomocy ze strony organów opieki społecznej. Jednak opieka społeczna w miarę swoich możliwości takiej pomocy skarżącemu udziela. Tylko decyzjami w [...] 2014 r. [...] 2014 r. skarżącemu przyznano skarżącemu:

1. - zasiłek celowy w kwocie 100 zł na dofinasowanie do leków i badań analitycznych,
2. - zasiłek celowy w kwocie 60 zł na zakup środków czystości i higienicznych,
3. - zasiłek celowy w kwocie 135 zł na zakup żywności na przygotowanie jednego posiłku dziennie,
4. - zasiłek celowy w kwocie 100 zł na dofinasowanie do kosztów naprawy lodówki.

W dniu [...] 2014 r. przyznano skarżącemu decyzjami:

1. - zasiłek celowy specjalny w kwocie 60 zł na dofinasowanie do środków czystości,
2. - zasiłek celowy specjalny w kwocie 70 zł na dofinasowanie do zakupu leków,
3. - zasiłek celowy z przeznaczeniem na zakup żywności na przygotowanie jednego posiłku dziennie w kwocie 120 zł.

Łącznie skarżący otrzymał w 2013 r. pomoc w kwocie 13.979,35 zł, co miesięcznie stanowi kwotę 1164,95 zł, natomiast w styczniu 2014 r. otrzymał 985,50 zł. Pomoc ta przeznaczona była na zaspokojenie najpilniejszych potrzeb bytowych skarżącego. Jednocześnie podkreślić należy, że skarżący nie może oczekiwać, iż organ pomocy społecznej będzie zaspokajać wszystkie jego potrzeby w pełnym zakresie. Celem pomocy społecznej nie jest bowiem stałe dostarczanie środków utrzymania i zastępowanie osobistej aktywności skarżącego w tym zakresie. Organy pomocy społecznej nie mogą również swojej pomocy skoncentrować na finansowaniu potrzeb wyłącznie skarżącego, choćby jego sytuacja materialna była najtrudniejsza. Zatem organ zmuszony jest ograniczyć się, do zabezpieczenia tylko podstawowych potrzeb i to w ograniczonej wysokości, a te o które wystąpił skarżący w swoich wnioskach do takich nie należały.

W konsekwencji należy wskazać, że organy w przedmiotowych sprawach wydając decyzje odmowne nie przekroczyły granic swobodnego uznania. W ocenie Sądu organ zgodnie z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. prawidłowo ustaliły stan faktyczny, co znajduje oparcie w materiale dowodowym i uzasadnieniach decyzji sporządzonych zgodnie z art. 107 k.p.a.

W ocenie Sądu organ odwoławczy dokonał wszechstronnej analizy okoliczności faktycznych w niniejszej sprawie, a jej wyniki zawarł w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji i nie budzą one zastrzeżeń. Zaskarżonym decyzjom nie można zarzucić przekroczenia granic uznania administracyjnego, gdyż organ szczegółowo wskazał, czym kierował się przy podejmowaniu rozstrzygnięcia i argumentacja ta zasługuje na akceptację.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, iż zaskarżone decyzje nie naruszą prawa i na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami oddalił skargi jako niezasadne.