Uzasadnienie
A. F. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia 13 października 2014 r. nr [...] odmawiające na podstawie przepisu art. 188, 216 i 217 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) przeprowadzenia dowodów w postaci przesłuchania w charakterze świadków pracowników Urzędu Celnego, L. C., J. P. i H. F. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie z uwagi na niedopuszczalność zaskarżenia ww. postanowienia do sądu administracyjnego jako niemieszczącego się w katalogu zaskarżalnych postanowień na podstawie przepisu art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Przedmiot skargi A. F. nie mieści się we właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określonej w przepisie art. 3 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej "p.p.s.a."). Postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia 13 października 2014 r. nie należy do żadnej z kategorii aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a. Sądy administracyjne sprawują kontrolę nad działalnością administracji publicznej, poprzez orzekanie w sprawach skarg na określone akty i czynności. Art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. zalicza do nich postanowienia wydawane w toku postępowania administracyjnego, na które służy zażalenie; kończące postępowanie i rozstrzygające sprawę co do jej istoty.
W przypadku pierwszej grupy postanowień mieszczą się rozstrzygnięcia wydane w ramach postępowania instancyjnego. Wskazać należy, że ustawa Ordynacja podatkowa przewiduje złożenie zażalenia na postanowienia wskazane ściśle w ustawie (art. 236 § 1). Przepis art. 188 Ordynacji podatkowej stanowiący o sposobie załatwienia wniosków dowodowych strony nie przewiduje wniesienia zażalenia na wydane w tym przedmiocie postanowienie. Postanowienia, w stosunku do których ustawa nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia nie podlegają, zgodnie z przytoczoną regulacją art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a., zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Nie oznacza to, że są one poza kontrolą zarówno administracyjną, jak i sądowoadministracyjną. Przyjmuje się bowiem zgodnie, że strona ma prawo podnieść zarzuty w stosunku do takiego postanowienia w odwołaniu od decyzji kończącej sprawę w I instancji, a także później w skardze do sądu administracyjnego na decyzję ostateczną, kończącą postępowanie, w ramach którego takie postanowienie zostało wydane.
Drugą kategorię rozstrzygnięć włączonych z zakresu kognicji sądów administracyjnych stanowią postanowienia, które kończą postępowanie. Przykładowo do takich należą postanowienie o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania, o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania czy o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Zaskarżone postanowienie do takich nie należy z uwagi na to, że nie wszczyna żadnego odrębnego postępowania. Zostało wydane w toku postępowania głównego w przedmiocie określenia A. F. podatku od towarów i usług należnego z tytułu importu ze Stanów Zjednoczonych kolekcjonerskiego pojazdu silnikowego marki [...].
Jeśli natomiast chodzi o trzecią kategorię postanowień wyłączonych z zakresu kognicji sądów administracyjnych to obejmuje ona postanowienia, które rozstrzygają o istocie sprawy (rozstrzygają o prawach i obowiązkach strony). W przypadku zaskarżonego postanowienia nie można przyjąć, że rozstrzyga ono sprawę skarżącego co do jej istoty – jest to postępowanie w sprawie odmowy przeprowadzenia dowodów w postępowaniu dotyczącym określenia podatku od towarów i usług.
Podsumowując, skarga A. F. dotyczy aktu, który nie został objęty zakresem właściwości sądu administracyjnego. Przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie proceduralne (dotyczące kwestii wynikłej w toku postępowania), niekończące postępowania w sprawie, ani też nierozstrzygające jej co do istoty.
Uzasadnia powyższe odrzucenie skargi na podstawie przepisu art. 58 §1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a.