Uzasadnienie
Skarżąca w złożonym na urzędowym formularzu "PPF" wniosku o przyznanie prawa pomocy domagała się zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego lub adwokata.
Oświadczyła, że nie zatrudnia nie pozostają w innym stosunku prawnym z jakimkolwiek kwalifikowanym pełnomocnikiem.
Objaśniając swoją sytuację rodzinną podała, że pozostają ze sobą we wspólnym gospodarstwie domowym z czwórką małoletnich dzieci.
Określając swój majątek uwidoczniła, że w jego skład wchodzi dom o powierzchni 169 m2 oraz nieruchomość rolna o powierzchni 1,15 ar. Nie posiadają zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych.
Miesięczne dochody gospodarstwa domowego oszacowała łącznie na kwotę 1384 zł wyjaśniając, że składają się na to 800 zł alimentów i 584 zł zasiłku rodzinnego.
Uzasadniając swoje starania podniosła, że nie ma środków. Cały dochód tej pięcioosobowej rodziny to 1384 r. Skarżąca nie pracuje. Zajmuje się wychowaniem czwórki dzieci w wieku 10 lat, 9 lat, 8 lat, 6 lat. Akcentuje, że bardzo ciężko jest wyżyć z takiego dochodu. Obciążają ją opłaty i lekarstwa. Twierdzi, że dzieci dużo chorują i są leczone w kilku przychodniach. Wyjaśniła, że opłaca składki KRUS kwartalnie po 390 zł.
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
Przepis art. 245 ppsa przewiduje możliwość przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§2) natomiast prawo pomocy w zakresie częściowym polega na zwolnieniu tylko z opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym następuje w sytuacji, gdy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 §1 pkt. 1 ppsa) zaś przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym ma miejsce we wszystkich tych przypadkach, gdy osoba wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 §1 pkt. 2 ppsa).
W realiach niniejszej sprawy skarżąca złożyła oświadczenie o jakim mowa w art. 252 ppsa. Jest ono wystarczające. Tworzy bowiem w miarę spójny obraz sytuacji życiowej strony. Z oświadczenia tego wynika, że podstawą utrzymania tej pięcioosobowej rodziny są tylko alimenty i zasiłki rodzinne w łącznej wysokości 1384 zł. Z zasad doświadczenia życiowego wynika, że przy obecnym poziomie cen oraz usług środki na takim poziomie wystarczają tej rodzinie z trudem na opędzenie podstawowych potrzeb. Akcentuje to zresztą skarżącą. Okoliczność, że należy do niej wykazany dom i nieruchomość rolna nie zmieniają tego spojrzenia. Chociaż bowiem potencjalnie posiadają one określoną wartość sprzedażną lub podkładową to jednak trudno byłoby wymagać od skarżącej zbycia lub obciążenia tych składników majątku celem pozyskania środków na koszty postępowania albowiem rozporządzenia tego rodzaju godziłby w podstawy egzystencji tej rodziny. Nie można też czynić skarżącej zarzutu, że nie stara się poprawić swojej sytuacji materialnej. Przy czwórce dzieci w wieku od 6 do 10 lat nie jest to bowiem proste, zwłaszcza gdy dużą chorują.
Mając to wszystko na uwadze udzielono więc skarżącej zgodnie z wnioskiem pomocy o którym to prawie traktują przepisy oddziału 2 rozdziału III działu V ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekając jak w sentencji na podstawie art. 246 §1 pkt. 1 ppsa w związku z art. 245 §2 ppsa. Skarżąca nie są bowiem w stanie ponieść kosztów sądowych ani opłacić pełnomocnika z wyboru.