Uzasadnienie
Pismem z dnia 10 listopada 2014r. W. S. wniosła skargę na uchwałę Rady Miasta z dnia 10 października 2012r. Nr [...] w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy oraz pomieszczeń tymczasowych.
W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta wniósł o odrzucenie skargi, gdyż skarżąca nie poprzedziła skargi wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, względnie o jej oddalenie jako bezzasadnej.
Pismem z dnia 8 czerwca 2015r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wezwał pełnomocnika skarżącej o wykazanie, że skarżąca poprzedziła skargę wezwaniem do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia w trybie przewidzianym w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013r. poz. 594 z późn. zm.).
W odpowiedzi pełnomocnik skarżącej nadesłał pismo z dnia 22 czerwca 2015r., w którym wskazał, że skarżąca przed wniesieniem skargi pismem z dnia 18 września 2014r. wezwała Prezydenta Miasta do usunięcia naruszenia interesu prawnego i choć nie było ono skierowane do Rady Miasta, czyniło zadość pouczeniu jakie organ zamieścił w piśmie z dnia 29 lipca 2013r. Pełnomocnik podkreślił, że skarżąca nie ma wiedzy prawniczej i kierując się zaufaniem do treści pouczenia wezwała Prezydenta Miasta do usunięcia naruszenia prawa, które wbrew okolicznościom faktycznym i prawnym, zostało potraktowane przez ten organ zgodnie z jego literalnym brzmieniem, co z kolei pozbawiło skarżącą możliwości obrony swojego interesu prawnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje
Zgodnie z treścią art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 z późn. zm.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka.
Zgodnie z treścią art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013r. poz. 594 z późn. zm.), każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Wniesienie skargi na zaskarżoną w niniejszej sprawie uchwałę Rady Miasta winno być zatem, zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, poprzedzone wezwaniem do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżącej. W niniejszej sprawie powyższy wymóg nie został spełniony. Wprawdzie w piśmie z dnia 22 czerwca 2015r. pełnomocnik skarżącej wskazał, że pismo skarżącej z dnia 18 września 2014r. należy uznać za wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, jednak w ocenie Sądu powyższe wezwanie nie może być uznane za spełniające wymogi przytoczonego powyżej art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym.
Należy bowiem zauważyć, że pismo skarżącej z dnia 18 września 2014r. zostało zaadresowane do Prezydenta Miasta i podano w nim numer [...], pod którym toczyła się przed tym organem sprawa skarżącej o przyznanie lokalu z zasobu mieszkaniowego Gminy. W piśmie tym skarżąca powołuje się na zaskarżoną uchwałę Rady Miasta, jednak czyni to w kontekście swojego niezadowolenia z odmowy przyznania jej lokalu mieszkalnego, a nie z zamiarem podważenia zgodności z prawem tej uchwały. Pismo z dnia 18 września 2014r. jest więc wezwaniem Prezydenta Miasta do usunięcia naruszenia prawa spowodowanego jego odmową przyznania skarżącej lokalu mieszkalnego, a nie wezwaniem Rady Miasta do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżącej przez zaskarżoną uchwałę.
Tym samym należy uznać, iż skarżąca nie poprzedziła skargi na uchwałę Rady Miasta wezwaniem do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym.
Wobec brzmienia powołanych powyżej przepisów, tj. art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym w związku z art. 52 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należy stwierdzić, że nie zostały spełnione przesłanki warunkujące skuteczne skierowanie skargi do sądu administracyjnego. Wniesienie bowiem do sądu administracyjnego skargi bez uprzedniego wyczerpania przysługującego środka zaskarżenia, tj. wymaganego przez ustawę wezwania do usunięcia naruszenia jest niedopuszczalne i skutkuje odrzuceniem skargi, stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z którego wynika, że sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne.
Mając powyższe na względzie orzeczono jak w sentencji.