Uzasadnienie
Skarżący K. Ś. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 21 października 2014 r., nr [.....] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania. W skardze zawarł wniosek o przyznanie prawa pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Z akt sprawy wynika, że treść zaskarżonego rozstrzygnięcia organu II instancji wynikała z faktu, że skarżący wniósł odwołanie od decyzji nieistniejącej.
Z treści formularza PPF wynika natomiast, że skarżący ma na utrzymaniu syna i trzy córki, jego dochodem jest zasiłek stały i okresowy w wysokości łącznie 635,50 zł, natomiast należności z tytułu czynszu, opłaty za prąd i leków nie uiszcza bo go nie stać.
Zarządzeniem z dnia 30 stycznia 2015 r. referendarz sądowy działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 4 w zw. z art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej "P.p.s.a." przekazał wniosek skarżącego sądowi do rozpoznania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 258 § 2 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, do czynności w zakresie postępowania o przyznanie prawa pomocy, które mogą wykonywać referendarze sądowi należy w szczególności, m.in. przekazywanie wniosków do rozpoznania sądowi w przypadku, o którym mowa w art. 247.
Stosownie do art. 247 P.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi.
W niniejszej sprawie nie ma wątpliwości, że skarżący jest osobą niezamożną nie mniej jednak przepis art. 247 P.p.s.a. wprowadza samodzielną, negatywną przesłankę przyznania stronie prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Prawo to nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi, co oznacza, że ocena w tym przedmiocie dokonywana jest w oderwaniu od sytuacji materialnej strony. Stwierdzenie przez sąd, że w sprawie zachodzi sytuacja oczywistej bezzasadności skargi, skutkuje odmową przyznania prawa pomocy.
O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego. Oznacza, to że zastosowanie powołanego przepisu jest dopuszczalne wówczas, gdy stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości, co do braku szans na uwzględnienie skargi (por. postanowienie NSA z dnia 17.07.2014 r., sygn. akt II OZ 700/14).
Odnosząc powyższe do realiów badanej sprawy Sąd stwierdza, że skargę należało uznać za oczywiście bezzasadną. Skarżący wniósł bowiem odwołanie od decyzji, która nie została w ogóle wydana. Numer sprawy zawarty w odwołaniu skarżącego nie odpowiadał żadnemu numerowi sprawy prowadzonej przez organ I instancji. Taki stan rzeczy nie daje najmniejszych szans na uwzględnienie skargi skarżącego.
Podkreślić również należy, że skarżący jest stałym Beneficjentem pomocy społecznej, który prezentuje bardzo roszczeniową postawę. Z jego skarg jest prowadzonych w tut Wydziale kilkadziesiąt spraw. Często są to sprawy w przedmiocie niedopuszczalności odwołania lub odmowy przywrócenia terminu.
W konsekwencji powyższego wniosek o udzielenie prawa pomocy należało oddalić na podstawie art. 247 P.p.s.a.