Uzasadnienie
M. W.–B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego datowaną na 27 listopada 2014 r. skargę na postanowienie Wojewody z dnia 17 listopada 2014 r. nr [.....] utrzymujące w mocy postanowienie Burmistrza Miasta C. z dnia [.....] 2014 r., znak: [.....], którym odmówiono zwolnienia skarżącej w całości od ponoszenia opłaty w wysokości 31 zł za udostępnienie danych osobowych i adresowych K. M. z ewidencji ludności, zbioru PESEL oraz ewidencji wydanych i unieważnionych dowodów osobistych.
W piśmie z dnia 19 marca 2015 r. skarżąca zawarła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowego zwolnienia od opłaty 100 zł. Skarżąca uzupełniła wniosek przez przedłożenie formularza "PPF", w którym wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych. Wskazała na brak osób pozostających z nią we wspólnym gospodarstwie domowym. Określając swój majątek podała, że poza lokatorskim mieszkaniem m4 nie ma żadnych nieruchomości, zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych. Stałe miesięczne dochody gospodarstwa domowego oszacowała na kwotę 960 zł renty wraz z dodatkiem pielęgnacyjnym.
Postanowieniem z dnia 15 maja 2015 r. sygn. III SA/Kr 2106/14 referendarz sądowy przyznał skarżącej prawo pomocy w zakresie częściowym zwalniając ją od kosztów sądowych. Odpis postanowienia został doręczony skarżącej 27 maja 2015 r.
Pismem nadanym dnia 28 maja 2015 r. skarżąca złożyła sprzeciw od ww. postanowienia, wnosząc o całkowite zwolnienie od kosztów sądowych i udostępnienie danych osobowych i adresowych (...). Powyższy sprzeciw zaadresowała do Naczelnego Sądu Administracyjnego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 258 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "P.p.s.a.", czynności w zakresie postępowania o przyznanie prawa pomocy mogą wykonywać referendarze sądowi. Do czynności, o których mowa w § 1, należą w szczególności: (...) wydawanie na posiedzeniu niejawnym postanowień, co do przyznania lub odmowy przyznania prawa pomocy (art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a.). Od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia (art. 259 § 1 P.p.s.a.). W razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie przysługuje zażalenie (art. 260 P.p.s.a.).
W sprawie niewątpliwa jest intencja pisma skarżącej z dnia 28 maja 2015 r., skierowana na zaskarżenie postanowienia z dnia 15 maja 2015 r. Zatem Sąd potraktował to pismo, jako sprzeciw wniesiony od ww. postanowienia. Z uwagi na wniesienie sprzeciwu w terminie, wniosek skarżącej o zwolnienie od kosztów sądowych podlega ponownemu rozpoznaniu przez sąd.
Rozpoznając, zatem wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy wskazać należy, że stosownie do art. 243 § 1 P.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym art. 245 § 1 P.p.s.a.. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 3 P.p.s.a.). Częściowe zwolnienie od opłat lub wydatków może polegać na zwolnieniu od poniesienia ułamkowej ich części albo określonej ich kwoty pieniężnej (art. 245 § 4 P.p.s.a.).
W myśl art. 246 § 1 P.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zwolnienie od kosztów sądowych jest wyjątkiem od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania, zawartej w art. 199 P.p.s.a.
Z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy wynika, że skarżąca nie posiada żadnych nieruchomości, dochodów, wartościowych ruchomości ani oszczędności. Sąd z urzędu, z innych postępowań skarżącej, posiada wiedzę, że skarżąca korzysta ze wsparcia pomocy społecznej. Boryka się z problemem niepełnosprawności i długiej choroby. Jest osobą niezdolną do podjęcia zatrudnienia. Otrzymuje rentę inwalidzką, mieszka sama. To wskazuje w ocenie Sądu, że skarżąca nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie, a zatem jej sytuacja uzasadnia przyznanie prawa pomocy w tym zakresie.
Z uwagi na powyższe Sąd działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.