Uzasadnienie
Skarżący w złożonym na urzędowym formularzu "PPF" wniosku o przyznanie prawa pomocy domagał się zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata.
Oświadczył, że nie zatrudnia i nie pozostaje w innym stosunku prawnym z jakimkolwiek kwalifikowanym pełnomocnikiem.
Objaśniając swoją sytuację rodzinną wskazał, że jest rozwiedziony i prowadzi jednoosobowe gospodarstwo.
Określając swój majątek podał, że nie ma żadnych nieruchomości, zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych.
Swoje dochody oszacował na 469,75 zł netto otrzymywanej z ZUS renty inwalidzkiej.
Uzasadniając swoje starania zaakcentował, że jest osobą bezdomną. Znajduje się w trudnej sytuacji materialnej. Powiada, że trwa postępowanie sądowe o przywrócenie go do zajmowanego wcześniej mieszkania.
Do wniosku dołączył kopię zaświadczenia Zakładu Ubezpieczeń Społecznych które potwierdza, że skarżący otrzymuje do wypłaty świadczenie we wskazywanej wysokości oraz zaświadczenie lekarskie w którym podano, że skarżący pozostaje w stałym leczeniu ogólnym oraz specjalistycznym w szeregu poradni.
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
Stosownie do art. 252 ppsa w związku z art. 246 §1 pkt. 1 osoba fizyczna może domagać się przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym o ile – poza wnioskiem (art. 243 ppsa) - złoży również oświadczenie którym wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Oświadczenie to zgodnie z wolą ustawodawcy ma być "dokładne" (art. 252 ppsa) a owa dokładność stopniowana jest przekonaniem sądu i referendarza, że strona podnoszone przez siebie okoliczności "wykazała". Zgodnie natomiast z art. 255 ppsa jeżeli oświadczenie strony okaże się niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych względnie wzbudzi wątpliwości można zażądać od strony dodatkowych oświadczeń oraz przedłożenia dokumentów źródłowych. Zestawienie tych przepisów pozwala dojrzeć przyjętą przez ustawodawcę konstrukcję prawną, która opiera się na założeniu, że jeżeli oświadczenie strony pozwala na zorientowanie się w sytuacji strony i nie wzbudza jakichś istotnych wątpliwości to tym samym nie ma obowiązku wzywania strony o składanie dodatkowych oświadczeń i przedkładanie dokumentów źródłowych.
Konkludując należy stwierdzić, że jeżeli na podstawie przyjętego oświadczenia sąd dojdzie do przekonania, że ma do czynienia z osobą "biedną" w potocznym tego słowa znaczeniu lub jeśli stwierdzi, że wymagane koszty postępowania pozostają w takiej dysproporcji z deklarowanym przez nią stanem majątkowym, że strony nie będzie stać na ich poniesienie to może wydać rozstrzygniecie bez konieczności prowadzenia dalszych czynności.
W realiach niniejszej sprawy skarżący złożył oświadczenie o jakim mowa w art. 252 ppsa a dla wykazania części ze swych racji przedłożył kopią zaświadczenia właściwego organu emerytalno-rentowego które potwierdza, że skarżący otrzymuje do wypłaty świadczenie we wskazywanej wysokości. Natomiast zaświadczenie lekarskie potwierdza, że skarżący pozostaje w stałym leczeniu ogólnym i specjalistycznym w szeregu poradni. Skutkiem powyższego oświadczenie skarżącego jest wystarczające do oceny jego możliwości płatniczych. Skarżący nie należy do osób zamożnych. Tak bowiem należy postrzegać osobę samotną, bez majątku, z niewielkim dochodem którego źródło stanowi niewielka renta inwalidzka borykającego się z problemami mieszkaniowymi i dolegliwościami zdrowotnymi. Z zasad doświadczenia życiowego wynika, że środki jakie skarżący ma do dyspozycji wystarczają na opędzenie najbardziej podstawowych potrzeb życia codziennego i skromną egzystencję.
Biorąc to pod uwagę udzielono skarżącemu zgodnie z wnioskiem pomocy o którym to prawie traktują przepisy oddziału 2 rozdziału III działu V ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekając jak w sentencji na podstawie art. 246 §1 pkt. 1 ppsa w związku z art. 245 §2 ppsa.