Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowiez 30 października 2012 r., sygn. akt III SA/Kr 214/12

Uzasadnienie

Uzasadnienie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie:

1. - art. 157 § 1 i 2, art. 158 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.);
2. - art. 40 ust. 1 - 4 i ust. 8 i 11 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (teks jednolity: Dz. U z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.);
3. - art. 2 i art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2000 r. nr 79, poz. 856 ze zm.);
4. - § 1 pkt 6 lit c rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie obszarów właściwości samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz. U. z 2003 r. nr 198, poz. 1925) – dwiema odrębnymi decyzjami z dnia [...] 2011 r. - sygn. akt [...] i sygn. akt [...] - odmówiło skarżącym – A. M. i M. M. "A" Spółka Cywilna - stwierdzenia nieważności niżej wymienionych decyzji:
5. 1. Nr [...] z dnia [...] 2008 r.;
6. 2. Nr [...] z dnia [...] 2008 r.

Powyższe rozstrzygnięcia zostały utrzymane w mocy decyzjami tego samego organu z dnia 20 grudnia 2011r. o numerach:

1. 1. [...];
2. 2. [...].

Wskazane rozstrzygnięcia zostały wydane w oparciu o następujący stan faktyczny ustalony przez organ:

Dyrektor Zarządu Dróg Miejskich decyzjami:

1. 1. z dnia [...] 2008r. nr [...] oraz
2. 2. z dnia [...] 2008r. nr [...] zezwolił skarżącym – na ich wniosek - na zajęcie pasa drogowego w celu wykonania robót – ustawienia rusztowania dla wykonania elewacji budynku w pasie drogowym - ulicy Plac B – poprzez zajęcie chodnika o powierzchni 40 m2 w okresie odpowiednio od dnia 02.04.2008r. do dnia 30.04.2008r. tj. przez 29 dni oraz od dnia 02.05.2008r. do dnia 30.06.2008r. tj. przez 60 dni, po uiszczeniu opłaty w wysokości – w pierwszym przypadku - 1.160,00 zł oraz w drugim przypadku - 2.400,00 zł.

Po wykonaniu powyższych decyzji, skarżący wnioskiem z dnia 12 września 2011 r. wnieśli o stwierdzenie nieważności przedmiotowych decyzji Dyrektora Zarządu Dróg Miejskich podnosząc, że przepisy ustawy o drogach publicznych nie przewidują możliwości uznania placu za cześć pasa drogowego, a w konsekwencji nie było podstaw do zobowiązania skarżących do uiszczenia opłat ustalonych przedmiotowymi rozstrzygnięciami.

Zdaniem skarżących, działka oznaczona nr ewidencyjnym [...] obr. [...] w A stanowiła "plac", a tym samym nie mogła być uznana nie tylko za część drogi publicznej, ale również nie mogła być uznana za drogę w ogóle, co wynika – ich zdaniem - z legalnych definicji pasa drogowego zawartej w art. 4 pkt. 1 ustawy o drogach publicznych) oraz definicji drogi zawartej w art. 2 pkt. 1 tej ustawy. Ustalenie opłaty za zajęcie pasa drogowego nastąpiło z przekroczeniem ustawowych kompetencji zarządcy drogi.

W ocenie skarżących, powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w załączonym do wniosku rozstrzygnięciu nadzorczym Wojewody z dnia [...] 2010r nr [...], w którym stwierdzono, że przyjęty w uchwale Rady Powiatu obowiązek uiszczania opłat za zajęcie pasa drogowego w przypadku placów jest niezgodny z art. 40 ust. 8 ww. ustawy o drogach publicznych, który jest przepisem upoważniającym organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego do ustalenia, w drodze uchwały, wysokości stawek opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego dróg, których zarządcą jest jednostka samorządu terytorialnego. W powyższym rozstrzygnięciu Wojewoda stwierdził, że wobec definicji pasa drogowego znajdującej się w ustawie o drogach publicznych, rada powiatu mogła określić stawkę opłaty za zajęcie pasa drogowego jezdni, a następnie za zajęcie: pasów dzielących, poboczy, chodników, zatok postojowych i autobusowych, ścieżek rowerowych i ciągów pieszych. Nie mogła natomiast tego uczynić dla placów.

Wskazane okoliczności, zdaniem skarżących, uzasadniają zarzut naruszenia prawa w stopniu rażącym w rozumieniu art. 156 § 1 pkt.2 Kodeksu postępowania administracyjnego, zwanego dalej K.p.a.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, rozstrzygając wniosek skarżących, stwierdziło, że – wbrew ich zarzutom - zakwestionowane decyzje Dyrektora Zarządu Dróg nie zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa.

Organ wyjaśnił, że materialnoprawną podstawą decyzji zezwalających na zajęcie pasa drogowego, po dokonaniu należnych opłat, stanowił przepis art. 40 ust. 1 ww. ustawy o drogach publicznych, zgodnie z którym zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, wyrażonej w drodze decyzji administracyjnej.

Stosownie do art. 4 pkt.1 ww. ustawy " pas drogowy" to wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. Natomiast zgodnie z pkt. 2 tego przepisu, "droga" to budowla wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniami oraz instalacjami, stanowiąca całość techniczno-użytkową, przeznaczoną do prowadzenia ruchu drogowego, zlokalizowaną w pasie drogowym. W rozumieniu pkt. 6 ww. artykułu, "chodnik" to również część drogi, tyle że przeznaczona do ruchu pieszych.

Organ stwierdził, że działka oznaczona numerem ewidencyjnym [...] obr. [...] w A, jest częścią urządzonej drogi publicznej, tj. ulicy o nazwie "Plac B". Potwierdza to ostateczna w administracyjnym toku instancji decyzja Wojewody z dnia [...] 2005r.t znak: [...] stwierdzająca, iż z dniem 1 stycznia 1999 r. Gmina nabyła własność nieruchomości położonej w A, oznaczonej w operacie ewidencji gruntów jako działka ewidencyjna numer [...] obr. [...], zajętej pod drogę publiczną o kategorii gminnej. W związku z powyższym, w przypadku wystąpienia do organu będącego zarządcą drogi z wnioskiem o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego – zastosowanie ma art. 40 ww. ustawy o drogach publicznych.

Ponadto organ wyjaśnił, że wysokość stawek opłat za zajmowanie pasa drogowego określona została w uchwale Rady Miejskiej z dnia 18 marca 2004 r. Nr [...] w sprawie stawek opłat za zajmowanie pasa drogowego na cele nie związane z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu na terenie Miasta A. Stosownie do § 2 ust. 2 tej uchwały, za zajęcie 1 m2 powierzchni poboczy, chodników, placów, zatok postojowych i autobusowych, ścieżek rowerowych i ciągów pieszych ustala się za każdy dzień zajęcia drogi gminnej stawkę opłaty w wysokości 1,00 zł.

W niniejszej sprawie decyzje zezwalające na zajęcie pasa drogowego ulicy Plac B (chodnika o powierzchni 40 m 2), których stwierdzenia nieważności domagają się skarżący, zostały wydane zgodnie z przytoczonymi wyżej przepisami.

Odnosząc się do rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody, Samorządowe Kolegium Odwoławcze podniosło, iż akt ten eliminuje z obrotu prawnego uchwałę Rady Powiatu, nakładającą obowiązek uiszczania opłat za zajęcie pasa drogowego w odniesieniu do placów, wskazując iż obowiązek ten jest niezgodny z delegacją ustawową zawartą w art. 40 ust. 8 ustawy o drogach publicznych.

W rozpoznawanej sprawie wniosek o wydanie zezwoleń oraz wydane w sprawie decyzje nie dotyczą zajęcia "placu", lecz chodnika ulicy noszącej jedynie nazwę "Plac B".

Organ podniósł, że na dzień wydania decyzji, objęta nią działka ewidencyjna nr [...] obr. [...] w A stanowiła grunt zajęty pod drogę publiczną (część ulicy o nazwie - Plac B). Powyższą okoliczność potwierdza znajdujący się w aktach sprawy wypisu z ewidencji gruntów dla tej działki oraz wyżej wskazana ostateczna decyzja Wojewody z dnia [...] 2005 r.

W związku z powyższym, w ocenie organu, w dacie wydania kwestionowanych decyzji nie istniały podstawy do przyjęcia, że działka nr [...] obr. [...] w A nie była zajęta pod drogę, lecz stanowiła "plac".

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania skarżących, utrzymało w mocy zaskarżone decyzje stwierdzając, że w rozpatrywanych sprawach nie została spełniona żadna z przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a.

Organ odwoławczy powtórzył dotychczasową argumentację organu pierwszej instancji i podniósł, że kwestionowana przez skarżących ostateczna decyzja Wojewody z dnia [...] 2005r., stwierdzająca nabycie z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999r. przez Gminę, w stanie wolnym od obciążeń prawa własności nieruchomości położonej w A, oznaczonej jako działka ewidencyjna [...], obr. [...], stanowi akt administracyjny będący w obrocie prawnym i korzystający z domniemania prawidłowości (legalności).

Kolegium ustalając stan prawny sprawy nie mogło zatem, jak chcą tego skarżący, pominąć przedmiotową decyzję i nie uwzględnić jej przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy.

Wskazana działka nr [...], obr. [...] w A zajęta została pod drogę publiczną zaliczoną do kategorii dróg gminnych na podstawie Uchwały Nr [...] Wojewódzkiej Rady Narodowej w A z dnia 23 listopada 1988r. w sprawie zaliczenia dróg publicznych w województwie [...] do kategorii dróg gminnych oraz lokalnych miejskich (Dz. Urz. Woj. z 1988r. Nr 19, poz. 266). W Uchwale tej "ulica B Plac" uznana została za drogę gminną.

Odnosząc się do zarzut, że Zarząd Dróg Miejskich nie przesłał do Samorządowego Kolegium Odwoławczego urzędowego dokumentu geodezyjnego określającego linie graniczne pasa drogowego ulicy Plac B, organ odwoławczy stwierdził, że w aktach sprawy znajduje się operat pomiarowy wznowienia punktów granicznych działki nr [...] obręb [...] w A, a zatem działki stanowiącej ten fragment ulicy Plac B, który został objęty decyzjami zezwalający na zajęcie pasa drogowego. Przesłany operat pomiarowy, przyjęty do Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego, w ocenie organu, stanowi urzędowy dokument geodezyjny, określający linie graniczne pasa drogowego ulicy Plac B w obszarze objętym wydanymi zezwoleniami.

Na powyższe decyzje wpłynęły skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w których skarżący zarzucili naruszenie:

* art. 156 § 1 pkt. 2 K.p.a. poprzez uznanie, że decyzja Zarządu Dróg Miejskich nie naruszała sposób rażący prawa;

* art. 7 i 77 K.p.a. poprzez nieprawidłowe ustalenie stanu spraw będącego przedmiotem orzekania;

* art. 107 § 3 K.p.a. poprzez nieprawidłowe uzasadnienie wydanych rozstrzygnięć, a w szczególności brak ustosunkowania się przez organ do argumentacji podnoszonej przez skarżących w toku postępowania;

* art. 110 K.p.a. poprzez oparcie wydanych rozstrzygnięć na innej decyzji administracyjnej, którą organ orzekający w przedmiotowych sprawach nie był związany.

Wskazując na powyższe okoliczności skarżący wnieśli o ich uchylenie w całości wraz z poprzedzającymi je decyzjami organu pierwszej instancji.

Skarżący podnieśli, że zmierzali do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji ustalających opłaty za zajęcie pasa drogowego stojąc na stanowisku, że opłata taka nie dotyczy zajęcia placu, a w konsekwencji, ustalenie opłaty z tego tytułu nastąpiło z przekroczeniem ustawowych kompetencji zarządcy drogi.

Taka sytuacja, w ich ocenie, wyczerpuje przesłanki rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt. 2 K.p.a., co uzasadnia wniosek o stwierdzenie nieważności przedmiotowych decyzji.

Zdaniem skarżących, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało rozstrzygnięcia bez prawidłowego i wyczerpującego ustalenia stanu prawnego sprawy.

Powyższy zarzut skarżący uzasadnili tym, że w aktach sprawy brak jest dokumentu geodezyjnego określającego linie graniczne pasa drogowego przy Placu B działki [...] obr. [...] w A. Zdaniem skarżących, w wypisie z rejestru gruntów oznaczenie "dr" oznacza drogi, tak publiczne, jak i wewnętrzne, dojazdowe lub prywatne, a zatem nie wynika z tego, że oznaczona w ten sposób nieruchomość stanowi wyłącznie drogę publiczną.

Ponadto organ odwoławczy zmienił stanowisko zawarte w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji odnośnie wagi i treści dokumentu geodezyjnego określającego linie graniczne pasa drogowego uznając, że dokumentem tym jest zalegający w aktach sprawy operat pomiarowy wznowienia punktów granicznych działki [...] obręb [...] w A. Tymczasem organ pierwszej instancji dążył do uzyskania z Zarządu Dróg Miejskich właściwego dokumentu geodezyjnego mimo, iż dysponował w toku postępowania wskazanym wyżej operatem pomiarowym.

Odnosząc się do samego operatu pomiarowego, skarżący nie podzielili stanowiska organu odwoławczego, że operat ten stanowi dokument geodezyjny określający linie graniczne pasa drogowego, gdyż w ich ocenie, dokument ten wyznacza jedynie granice poszczególnych nieruchomości ze względu na prawo własności.

Zaskarżone rozstrzygnięcia, w ocenie skarżących, zostały wydane z naruszeniem wskazanych w skargach przepisów; organ administracji nie podjął działań zmierzających do ustalenia rzeczywistego stanu sprawy w zakresie ustalenia granic pasa drogowego, a w aktach sprawy brak było stosownych dokumentów.

Powyższe należy odnieść, zdaniem skarżących, także do braku wyjaśnienia rozbieżności w numerach działek [...] i [...] na mapie z 2005 roku otrzymanej od Zarządu Dróg Miejskich, a rozbieżności te mogą wskazywać na dokonywanie podziałów, czy zmian numerów działek.

Stwierdzenie nieważności decyzji zezwalających na zajęcie pasa drogowego wiąże się z bezpodstawnym – zdaniem skarżących - nałożeniem opłaty za jego zajęcie. Ustalenie, czy należna jest opłata za zajęcie pasa drogowego wymaga ustalenia, czy nieruchomość, co do której naliczono opłatę, stanowi pas drogowy, a to wymagało wyjaśnienia rozbieżności, o których wyżej mowa.

Zdaniem skarżących,organ nie wyjaśnił, dlaczego przedmiotowa działka [...] nie jest placem, a drogą o nazwie "Plac B".

Ponadto, zdaniem skarżących, zaskarżone decyzje zostały oparte na decyzji Wojewody z dnia [...] 2005 r. w sytuacji, gdy zgodnie z art.110 K.p.a. organ administracji publicznej jest związany wydaną przez siebie decyzją, jednak nie daje to podstawy do konstruowania zasady związania organu administracji publicznej decyzją wydaną przez inny organ administracji publicznej lub wyrokiem sądowym.

W związku z powyższym – w ocenie skarżących - Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie było związane decyzją w sprawie wywłaszczenia spornej działki i mogło dokonać samodzielnej oceny stanu sprawy.

W odpowiedzi na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o ich oddalenie i podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w przedmiotowych sprawach podnosząc, iż postępowanie wszczęte na wniosek skarżących o stwierdzenie nieważności decyzji zezwalających na zajęcie pasa drogowego po uiszczeniu stosownych opłat, jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, w którym ustalenia wymaga, czy kwestionowana w tym wniosku decyzja dotknięta jest jedną z kwalifikowanych wad wymienionych w art.156 § 1 K.p.a. Zastosowania sankcji nieważności decyzji, zdaniem organu, nie można wyprowadzić z odmiennej oceny mocy dowodowej materiału dowodowego, w oparciu o który ustalono stan faktyczny stanowiący podstawę rozstrzygnięcia, gdyż byłoby to sprzeczne z zasadą trwałości decyzji administracyjnej.

Ponadto możliwość wyeliminowania z obrotu prawnego kwestionowanej decyzji w oparciu o podstawę wskazaną we wniosku skarżących, w ocenie organu, może nastąpić wyłącznie w przypadku rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt.2 K.p.a., a zatem gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, ze owa decyzja nie może być zaakceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że w niniejszej sprawie powyższe przesłanki nie zachodzą, a tym samym brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności zakwestionowanych decyzji.

Na rozprawie w dniu 18 października 2012r. Sąd działając na podstawie art.111 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2012.270) postanowił połączyć sprawy dotyczące obu zaskarżonych decyzji do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje

Stosownie do art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2002.153.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność zaskarżonej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące przy tym są przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Usunięcie z obrotu prawnego decyzji lub innego aktu może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy ich wydawaniu organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi tj. w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy.

Mając na uwadze wskazane powyżej kryterium legalności, Wojewódzki Sąd Administracyjny, po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie w toku administracyjnego postępowania instancyjnego okoliczności faktycznych i istniejących wówczas okoliczności prawnych, nie znalazł podstaw dla stwierdzenia zasadności zarzutu naruszenia prawa procesowego i materialnego w rozpoznawanej sprawie, mimo rozważenia w toku dokonanych czynności przepisu art. 134 § 1 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z którego wynika, że Sąd przy rozstrzyganiu sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W rozpatrywanej sprawie skarżący domagali się stwierdzenia nieważności dwóch decyzji Zarządu Dróg Miejskich tj. Nr [...] z dnia [...] 2008r. oraz Nr [...] z dnia [...] 2008r. – obie zezwalające na zajęcie pasa drogowego w pasie drogowym drogi: " ulica Plac B", na określonej w tych decyzjach powierzchni i przez określony czas, z jednoczesnym zobowiązaniem skarżących do uiszczenia stosownych opłat.

Jako podstawę swojego żądania skarżący wskazali art.156 § 1 pkt.2 K.p.a. podnosząc, że działka oznaczona nr ewidencyjnym [...] obr. [...] w A stanowiła " plac", a tym samym nie mogła być uznana ani za cześć drogi publicznej, ani w ogóle za drogę.

Na poparcie swojego stanowiska skarżący załączyli do wniosku rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody z dnia [...] 2010r., Nr [...].

Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmawiając stwierdzenia nieważności przedmiotowych decyzji podniosło, że wskazany we wniosku tryb kontroli zakwestionowanych decyzji dotyczy szczególnego rodzaju postępowania, którego celem jest ustalenie, czy decyzje Dyrektora Zarządu Dróg zostały wydane z rażącym naruszeniem przepisów prawa w rozumieniu ww. art. 156 K.p.a.. W ocenie organu, w niniejszej sprawie przesłanki takie nie zaistniały.

Sąd dokonując kontroli zaskarżonych decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego podzieliło stanowisko tego organu jako zgodne z prawem.

Materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy uzasadnia stanowisko organu, że działka oznaczona numerem ewidencyjnym [...] obr. [...] w A jest częścią urządzonej drogi publicznej. Jest to ulica o nazwie "Plac B".

Co do nazwy ulicy "plac" należy zauważyć, że drogi publiczne w rozumieniu ww. ustawy o drogach publicznych, mogą mieć różne nazwy własne związane np. z kształtem tych dróg (rondo, zaułek, rynek, skwer), czy też mogą nawiązywać do wykorzystywania określonych działek w przeszłości i obecnie np. ulica P, ulica T, ulica Plac C, ulica Osiedle D, itp.

W rozpatrywanej sprawie ulica nazwana Placem B nie jest " placem" w rozumieniu uchwały Nr [...] Rady Powiatu z dnia 27 stycznia 2010 r., której dotyczy rozstrzygnięcie nadzorcze NR [...] Wojewody z dnia [...] 2010 r. W związku z powyższym argumentacja skargi dotycząca ww. rozstrzygnięcia nie mogła odnieść zamierzonego skutku. Jak wyżej podniesiono, w rozpatrywanej sprawie "plac" stanowi nazwę własną drogi publicznej.

Stanowisko organów uznające Plac B za cześć urządzonej drogi publicznej oparte jest także na dokumentach będących częścią zasobu geodezyjnego. Przesłany do Samorządowego Kolegium Odwoławczego operat pomiarowy, przyjęty do Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego, jako urzędowy dokument geodezyjny, w ocenie Sądu rozpatrującego niniejszą sprawę, stanowi dowód określający linie graniczne pasa drogowego ulicy o nazwie Plac B w A w zakresie, którego dotyczą decyzje Dyrektora Zarządu Dróg Miejskich z dnia [...] 2008r. nr [...] oraz z dnia [...] 2008r. nr [...].

Odzwierciedleniem, ale również potwierdzeniem ustalonego przez organ stanu rzeczy jest - aktualny na dzień wydania zaskarżonej decyzji - wypis z rejestru gruntów, z którego wynika, że działka nr [...] w A stanowi drogę i została w tym dokumencie oznaczona symbolem klasyfikacyjnym " dr", stanowi własność Gminy Miasta A i pozostaje w zarządzie Zarządu Dróg Miejskich.

Uznanie organu, iż ulica Plac B w A jest droga publiczną potwierdza decyzja Wojewody z dnia [...] 2005 r. nr [...], który działając na podstawie art.73 ust.1 i 3 ustawy z dnia 13 października 1998r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administracje publiczna (Dz.U.Nr 133, poz.872 ze zm.) stwierdził, że z dniem 1 stycznia 1999 r. Gmina Miasta A nabyła w stanie wolnym od obciążeń z mocy prawa własność nieruchomości położonej w A, oznaczonej w operacie ewidencyjnym gruntów jako działka ewidencyjna nr [...] o pow.0,0361 ha, obr. [...]. Z decyzji tej wynika m.in., że ww. " działka w dniu 1 stycznia 1999 r. była zajęta pod drogę publiczną o kategorii gminnej (...), a przebieg drogi jest zgodny z dokumentami geodezyjnymi, a w szczególności z mapą ewidencyjną i mapą zasadniczą obr. [...] A w zakresie działki [...] oraz metryką pl. A (Lp. księgi inwet. [...]). Z metryki wynika również, że pl. B jest urządzony...".

Wbrew zarzutom skargi, należy zgodzić się ze stanowiskiem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, że ww. prawomocna decyzja Wojewody pozostaje w obrocie prawnym tak długo, dopóki nie zostanie z tego obrotu wyeliminowana w sposób przewidziany obowiązującymi przepisami.

W dacie rozstrzygania w niniejszej sprawie przedmiotowa decyzja nie została skutecznie wyeliminowana z obrotu prawnego, dlatego Kolegium zobligowane było do uwzględnienia treści tej decyzji przy ustalaniu stanu prawnego dotyczącego działki ewidencyjnej nr [...] obr. [...] w A. Stanowiska tego nie mogła zmienić okoliczność, że skarżący składali wnioski o wznowienie postępowania w sprawie dotyczącej przedmiotowej decyzji Wojewody.

Ponadto, jak wynika z akt sprawy, zgodnie z Uchwałą Nr [...] Wojewódzkiej Rady Narodowej z dnia 23 listopada 1988 r. w sprawie zaliczenia dróg publicznych w województwie [...] do kategorii dróg gminnych oraz lokalnych miejskich, ulica B Plac została zaliczona do kategorii dróg lokalnych miejskich.

Następnie Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej z dnia 25 maja 2000 r. w sprawie pozbawienia dotychczasowej kategorii niektórych dróg wojewódzkich w granicach administracyjnych A – miasta na prawach powiatu i zaliczenia ich do kategorii dróg gminnych, stosownie do § 1 ust.3 tej Uchwały, dotychczasowe drogi lokalne miejskie, w tym ulica B Plac, stały się z mocy prawa drogami gminnymi.

Reasumując należy stwierdzić, że materiał dowody zgromadzony w aktach sprawy uzasadnia stwierdzenie, że działka oznaczona numerem ewidencyjnym [...] obr. [...] w A jest drogą publiczną w rozumieniu art.1 ww. ustawy o drogach publicznych i jest drogą w rozumieniu art. 4 pkt. 2 tej ustawy. Droga natomiast jest częścią pasa drogowego w rozumieniu art.4 pkt.1 ww. ustawy.

Zawarta w tym przepisie definicja " pasa drogowego" określa m.in., iż "pas drogowy" stanowi " wydzielony liniami granicznymi grunt...

Dodać należy, że chodnik w rozumieniu art. 4 pkt. 6 stanowi cześć drogi przeznaczonej do ruchu pieszych. Oznacza to, że chodnik jest również zlokalizowany w pasie drogowym.

Zajęcie pasa drogowego, w tym chodnika, na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga - stosownie do art.40 ust.1 ustawy o drogach publicznych – zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej.

Z kolei, zgodnie z art. 40 ust. 3 ww. ustawy, za zajęcie pasa drogowego pobiera się opłatę, na zasadach określonych w tej ustawie.

Spór między stronami dotyczy m.in. określenia linii granicznych pasa drogowego ulicy Plac B, gdyż - jak twierdzą skarżący – w aktach sprawy brak jest dokumentu geodezyjnego określającego ww. linie graniczne.

W toku postępowania organ pierwszej instancji zwracał się do Dyrektora Zarządu Dróg Miejskich o przesłanie urzędowego dokumentu geodezyjnego określającego linie graniczne ww. ulicy.

W odpowiedzi do Samorządowego Kolegium Odwoławczego zostały przesłane m.in.: uwierzytelniona za zgodność z oryginałem kopia operatu pomiarowego nr [...] wznowienia punktów granicznych przedmiotowej działki nr ewidencyjny [...] oraz ww. wypis z rejestrów gruntów dotyczący tej działki,. Dokumenty te oraz pozostałe dowody zgromadzone przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, w tym m.in. decyzja Wojewody z dnia [...] 2005 r. – w ocenie Sądu – uzasadniają stanowisko organu, że decyzje wydane w trybie art.40 ust.1 ww. ustawy o drogach publicznych, których stwierdzenia nieważności domagali się skarżący tj. zezwolenia od zarządcy drogi – Dyrektora Zarządu Dróg Miejskich dotyczyły zajęcia chodnika w rozumieniu art.4 pkt.6 ww. ustawy o drogach publicznych znajdującego się w pasie drogowym ulicy Plac B w A. W związku z powyższym wydanie przedmiotowych decyzji, zgodnie z art. 40 ust.3 tej ustawy, obligowało zarządcę drogi – Dyrektora Zarządu Dróg Miejskich do obciążenia skarżących stosownymi opłatami.

W rozpatrywanej sprawie, wbrew zarzutom skarg, nie zaistniały przesłanki do stwierdzenia - na podstawie art.156 k.p.a - nieważności decyzji Dyrektora Zarządu Dróg Miejskich tj. Nr [...] z dnia [...] 2008r. oraz Nr [...] z dnia [...] 2008r. zezwalających na zajęcie pasa drogowego po uiszczeniu stosownych opłat, bowiem decyzje te zostały wydane na podstawie obowiązujących przepisów. Samorządowe Kolegium Odwoławcze zgromadziło materiał dowodowy w zakresie pozwalającym na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy, dokonało prawidłowej oceny tych dowodów i zastosowało w sposób właściwy przepisy prawa materialnego.

Zarzut skarżących, że decyzje Dyrektora Zarządu Dróg Miejskich zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art.156 § 1 pkt.2 K.p.a. należy uznać za nieuzasadniony, a w konsekwencji brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonych decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego.

W tym stanie rzeczy, nie znajdując podstaw do uznania, że zaskarżone decyzje naruszają przepisy prawa materialnego lub zasady postępowania administracyjnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, Sąd działając na podstawie art. 151 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.