Uzasadnienie
Pismem z dnia 26 grudnia 2014 r. K. J. wniósł skargę o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 23 października 2012 r., sygn. akt III SA/Kr 335/12. Jako podstawę prawną wznowienia postępowania skarżący wskazał art. 273 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarżący wyjaśnił, iż wraz z pismem z Zespołu Prasowego Komendy Głównej Policji z dnia 27 października 2014 r. [...] otrzymał kopie pism Dyrektora Biura Kadr i Szkoleń KGP z dnia 23 lutego 2009 r. Nr [...] oraz Biura Prawnego KGP z dnia 26 lutego 2009 r. Nr [...] w sprawach o wydanie zaświadczenia, które funkcjonowały jako wytyczne dla tego typu spraw jak jego, a które całkowicie były przez organy pominięte. Skarżący dodał, że nie wiedział o istnieniu tych pism i nie mógł z nich skorzystać w trybie art. 32 Konstytucji RP.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Badanie merytorycznej zasadności skargi o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego musi poprzedzać sprawdzenie jej wymogów formalnych. W pierwszej kolejności skarga o wznowienie postępowania sądowego podlega badaniu przez Sąd pod kątem dopuszczalności o dwojakim charakterze, a mianowicie dopuszczalności samej skargi i dopuszczalności wznowienia postępowania. O dopuszczalności skargi o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego decyduje zachowanie ustawowego terminu oraz oparcie skargi na ustawowych podstawach wymienionych w przepisach ustawy regulującej postępowanie przed sądami administracyjnymi. Podstawy żądania wznowienia postępowania wymienione zostały w przepisach art. 271, art. 272 § 1, § 3 i art. 273 § 1, § 2 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.).
Natomiast badanie dopuszczalności wznowienia obejmuje ocenę zasadności skargi. Badanie merytorycznej zasadności skargi o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego musi poprzedzać sprawdzenie jej wymogów formalnych, w tym terminowości wniesienia takiej skargi i powołanych w niej podstaw wznowienia. Przy czym skarga o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego podlega odrzuceniu nie tylko wtedy, gdy powołana w niej postawa wznowienia została sformułowana w sposób dający się podciągnąć pod przewidzianą w ustawie podstawę, ale także wówczas gdy w rzeczywistości podstawa taka nie występuje (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 maja 2007r. sygn. akt III CSK 56/07).
Przechodząc zatem do badania dopuszczalności przedmiotowej skargi o wznowienie postępowania zauważyć należy, że w badanej sprawie skargę o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 23 października 2012 r., sygn. akt III SA/Kr 335/12 oparto na podstawie określonej w przepisie art. 273 § 2 p.p.s.a. Zgodnie z treścią tego przepisu:
"Art. 273. (...) § 2. Można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu."
Z końcowego zwrotu zawartego w § 2 tego przepisu wynika, że wykrycie odnosi się do okoliczności i dowodów w poprzednim postępowaniu w ogóle nieujawnionych i wówczas nieujawnialnych, bo nie znanych stronom. Podstawy wznowienia nie może stanowić nawet okoliczność faktyczna, czy też środek dowodowy istniejący w materiale poprzedniego postępowania, a tylko niedostrzeżony przez stronę (por. postanowienie NSA z dnia 28 maja 2010 r., sygn. akt II OSK 983/10, LEX nr 673901). Ponadto, zarówno nowe okoliczności, jak i środki dowodowe muszą być tego rodzaju, aby powołanie ich mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Wskazując zatem na nowe okoliczności lub nowe dowody należy równocześnie podać, w jakim zakresie ich uwzględnienie może zmienić podstawę orzekania, wpływając tym samym na treść rozstrzygnięcia (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 maja 1968 r., sygn. akt I Co 1/68, OSNCP 1969/2/36 i z dnia 24 maja 1984 r., sygn. akt II Co 1/82, OSPiKA 1984/2/27, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2004 r., sygn. akt GSK 5/04, niepubl. w zbiorze urzędowym, dostępny M. Praw. 2004/12/str. 535).
Jako nowe dowody w sprawie skarżący wskazał pisma Dyrektora Biura Kadr i Szkoleń KGP z dnia 23 lutego 2009 r. Nr [...] oraz Biura Prawnego KGP z dnia 26 lutego 2009 r. Nr [...]. Należy jednak zauważyć, że w pismach tych zaprezentowane zostały jedynie stanowiska wydających je podmiotów odnośnie wydawania policjantom zaświadczeń o okresach służby pełnionej w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury. Pism tych w żaden sposób nie można traktować, tak jak chce tego skarżący, jako wytycznych, które organy Policji winny były stosować przy rozpatrywaniu jego wniosku o wydanie zaświadczenia potwierdzającego pełnienie przez niego funkcji kierowcy pojazdów uprzywilejowanych w trakcie służby w organach MO/Policji. W/w pisma z dnia 23 lutego 2009 r. oraz z dnia 26 lutego 2009 r. nie stanowią więc środków dowodowych w rozumieniu art. 273 § 2 p.p.s.a. i nie mogły mieć wpływu na wynik sprawy.
Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż nie wystąpiła przesłanka, o której mowa w art. 273 § 2 p.p.s.a., uzasadniająca wznowienie postępowania w sprawie III SA/Kr 335/12, a w związku z tym na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a. – orzekł jak w sentencji.