Uzasadnienie
C. M. zaskarżyła do Naczelnego Sądu Administracyjnego
Ośrodek Zamiejscowy decyzję Dyrektora Wydziału Społeczno -Administracyjnego Urzędu Wojewódzkiego w T. z dnia 23 grudnia 1986 r. znak [...] utrzymującą w mocy decyzję Kierownika Wydziału Społeczno - Administracyjnego Urzędu Miasta T. z [....] 1986 r. [....] o wymeldowaniu skarżącej z pobytu stałego w T., ul. [....].
Postępowanie sądowe zostało na podstawie postanowienia Sądu z dnia 17 lutego 1987 r. zawieszone z uwagi na śmierć uczestnika postępowania H. G., a następnie podjęte postanowieniem z dnia 06 marca 2013r.
Z informacji przekazanych Sądowi przez Centrum Personalizacji Dokumentów Ministerstwa Spraw Wewnętrznych pismem z dnia 20.12.2012 r. wynika, że skarżąca zmarła w dniu 21.12.1997 r.
Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2002.153.1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z tego względu właściwym do rozpoznania niniejszej skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny.
Zgodnie art. 161 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002.270) sąd umarza zawieszone postępowanie z powodu śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego.
W rozpoznawanej sprawie skarżąca wniosła skargę na decyzję w przedmiocie jej wymeldowania z miejsca pobytu stałego, zatem decyzja odnosiła się ściśle do prawa skarżącej w rozumieniu cyt. wyżej przepisu.
Dodatkowo uzasadnia umorzenie postępowania treść przepisu 17 ustawy obowiązującej w dniu wydania zaskarżonej decyzji, z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. 1984.32.174), iż zgłoszenie zgonu, dokonane w urzędzie stanu cywilnego zgodnie z przepisami prawa o aktach stanu cywilnego, zastępuje wymeldowanie osoby zmarłej. Nie mogło zatem dojść do wstąpienia w miejsce zmarłej jego spadkobierców, bowiem przedmiot sprawy związany był tylko i wyłącznie z osobą zmarłej i dotyczył jego praw osobistych nieprzechodnich.
Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 161 § 1 pkt 2 i § 2 ppsa orzeczono jak w sentencji postanowienia