Uzasadnienie
Skarżąca E. S. jest najemcą lokalu mieszkalnego należącego do mieszkaniowego zasobu Gminy A. Lokal ten położony jest w budynku przy ul. B w A i oznaczony nr 9. Powierzchnia użytkowa lokalu wynosi 65,47 m 2, a powierzchnia mieszkalna 40,55m, składa się z dwóch pokoi i kuchni. W lokalu tym zamieszkuje E. S. wraz z córką A. S. Natomiast lokal oznaczony nr 10 był przedmiotem najmu Z. T. Lokal ten składa się z jednego pokoju i kuchni o pow. użytkowej 25,43 m. Lokale te nie mają charakteru samodzielnego, albowiem mają wspólny przedpokój i toaletę.
E. S. pismem z dnia 17 listopada 2009r. zwróciła się do Urzędu Miasta Wydział Mieszkalnictwa o przydział dodatkowej powierzchni mieszkalnej, do której tytuł prawny posiadała zmarła Z. T. Podała, że Z. T. w lokalu nr 10 zamieszkiwała sama tym samym stosunek najmu wygasł. Wnioskodawczyni wskazała na § 38 pkt 1 Uchwały nr [...] Rady Miasta z dnia [...] 2007r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy Miejskiej A jako podstawę swojego uprawnienia.
W odpowiedzi pismem z dnia 31 grudnia 2009r. E. S. została poinformowana, iż w oparciu o obowiązujące przepisy prawne brak jest możliwości pozytywnego załatwienia jej wniosku. Zgodnie z § 38 ust. 3 powołanej uchwały, Wydział Mieszkalnictwa odmawia wyrażenia zgody na zawarcie umowy najmu zwolnionej części lokalu mieszkalnego, w przypadku, gdy powierzchnia mieszkania po objęciu zwolnionej części lokalu przekraczałaby o 50 % normatywną powierzchnię użytkową lokalu przyjętą na podstawie art. 5 ust.1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o dodatkach mieszkaniowych; w tym przypadku przysługuje najemcy prawo do lokalu o powierzchni takiej do jakiej posiada tytuł prawny. Powierzchnię normatywną lokalu ustala się dla najemcy oraz małżonka nie będącego współnajemcą lokalu, zstępnych, wstępnych, rodzeństwa, powinowatych w tej samej linii lub stopniu, osób przysposobionych lub przysposabiających, osób małoletnich przyjętych na podstawie orzeczenia sądu na wychowanie, osób pozostających faktycznie we wspólnym pożyciu z najemcą, jeżeli osoby te zamieszkują i są zameldowane wraz z najemcą przez okres nie krótszy niż pięć lat przed zwolnieniem części lokalu niesamodzielnego; okres ten nie dotyczy dzieci zameldowanych w lokalu od urodzenia, małżonka od daty zawarcia związku małżeńskiego oraz dzieci przysposobionych od chwili przysposobienia.
Zajmowany przez E. S. lokal oznaczony nr 9 obejmuje dwa pokoje o pow. 40,55,, kuchnię wraz z używalnością przynależności o pow. całkowitej 65,47 m., w lokalu tym mieszka wraz z córką A. S. Opróżniona część lokalu ozn. nr 10, o którego najmem czyni starania E. S. posiada pow.25,43 m/.
Zgodnie z powołaną ustawą z dnia 21 czerwca 2001r. o dodatkach mieszkaniowych normatywna powierzchnia użytkowa lokalu dla dwuosobowej rodziny wynosi 40,00m2, co przy zwiększeniu o 50% daje powierzchnię 60m2. Tym samym powierzchnia użytkowa mieszkania, po przyznaniu zwolnionej powierzchni lokalu oz. nr 10 wynosiłaby 90,90m2, czyli przekraczałaby znacznie powierzchnie normatywna lokalu. Zgodnie z przyjętymi zasadami zostanie zaproponowany lokal odpowiadający powierzchni dotychczas zajmowanego lokalu przy ul. B 9 w A. W odpowiedzi na powyższe pismo, otrzymane w dniu 14 stycznia 2010r., E. S. złożyła w dniu 20 stycznia 2010r. pismo noszące datę 18 stycznia 2010r., w którym wnioskowała o ponowne przeanalizowanie sprawy i ustosunkowanie się do zgłoszonych uwag.
W szczególności wskazała na przepis § 38 ust. 2 zgodnie z którym najemcy pozostającym w lokalu wspólnym proponuje się objęcie samodzielnego lokalu o powierzchni takiej do jakiej posiada tytuł prawny ma zastosowanie tylko w dwóch wskazanych przypadkach tj: niewyrażenia przez najemcę zgody na zawarcie umowy najmu opróżnionej części lokalu, lub gdy wniosek nie został złożony, lecz powierzchnia całego lokalu przekracza normę wskazaną w ust.
3. Tym samym przepis ten nie powinien mieć zastosowania, albowiem żadna z tych dwóch sytuacji nie zachodzi. Podniosła, że zajmowany lokal od 65 lat zajmowany jest przez członków jej rodziny, jak również podała, że w Urzędzie Wojewódzkim toczy się postępowanie z jej wniosku w sprawie przyznania rekompensaty za mienie pozostawione poza granicami kraju.
W piśmie z dnia 17 lutego 2010r. organ podtrzymał swoje stanowisko.
Zarówno pismo z dnia 31 grudnia 2009r. jak i pismo z dnia 17 lutego 2010r. nie zawierało żadnego pouczenia o możliwości ich zaskarżenia.
W dniu 3 marca 2010r. E. S. wniosła skargę na pismo Urzędu Miasta z dnia 31 grudnia 2009r., wnosząc o jego uchylenie. Jako podstawę prawną wniesienia skargi wskazała art. 50 § 1 w zw. z art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Podała, że działając na podstawie art. 52 § 2 ppsa skierowała do organu pismo z dnia 18 stycznia 2010r. w którym wniosła o ponowne przeanalizowanie sprawy i usunięcie naruszenia prawa. Podtrzymała argumenty wskazane w piśmie z dnia 18 stycznia 2010r., a także dodatkowo wskazała: Zgodnie z uchwałą Rady Miasta nr [...] z dnia [...] 2004r. w sprawie przyjęcia "Wieloletniego programu gospodarowania mieszkaniowym zasobem Gminy Miejskiej na lata 2007-2012, celem głównym programu jest dążenie do racjonalnego gospodarowania posiadanym zasobem mieszkaniowym. Pod pojęciem racjonalnego gospodarowania zasobem mieszkaniowym, uchwała m.in. rozumie likwidację niesamodzielnych lokali mieszkalnych o czym stanowi przepis § 22. Skarżąca wskazała, że sposób realizacji tego zadania określony jest w § 38 uchwały Rady Miasta nr [...] z dnia [...] 2007r. w sprawie zasad wynajmowania...
Skarżąca podtrzymała swoją argumentację dotycząca wykładni § 38 ust.2 uchwały i wskazała, że skoro przepisy ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. nie pozwalają Gminie na rozwiązanie z nią umowy najmu zajmowanej części lokalu, a z drugiej strony Gmina nie może zadysponować zwolnioną częścią mieszkania, to w konsekwencji Gmina postępuje wbrew ustanowionej zasadzie racjonalnego gospodarowania mieniem komunalnym. Podniosła również, że zarówno pismo z dnia 31 grudnia 2009r. jak i pismo z dnia 17 lutego 2010r. nie zawierało żadnego pouczenia o możliwości złożenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.
W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta wniósł o jej odrzucenie, a w razie nieuwzględnienia tego wniosku o jej oddalenie.
W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę podano, ze w ocenie organu pisemne zawiadomienie wnioskodawcy pismem z dnia 31 grudnia 2009r. o braku spełnienia przesłanek określonych w uchwale stanowi czynność z zakresu administracji publicznej, która dotyczy uprawnień wynikających z przepisów prawa miejscowego, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ppsa. Wniesienie skargi na taką czynność powinno być poprzedzone wezwaniem organu na piśmie, w terminie 14 dni od dowiedzenia się o podjęciu takiej czynności do usunięcia naruszenia prawa. Nie wyczerpanie powyższego trybu powoduje, że skarga powinna być odrzucona. Odnośnie zaś wniosku o oddalenie skargi, organ wskazał, iż w stosunku do skarżącej zachodzi sytuacja faktyczna, która uniemożliwia wyrażenia zgody na zawarcie umowy najmu zwolnionej części lokalu niesamodzielnego z uwagi na przekroczenie o ponad 50% normatywnej powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego określonej w § 38 ust. 3 uchwały.
Skarżąca w piśmie z dnia 9 kwietnia 2010r. adresowanym do Sądu zakwestionowała zawarty w odpowiedzi na skargę wniosek o odrzucenie skargi. Wyjaśniła, że w dniu 18 stycznia 2010r., czyli z zachowaniem 14 dniowego terminu, nadała na poczcie pismo adresowane do Urzędu Miasta o usunięcie naruszenia prawa w trybie art. 52 § 3 ppsa. Nie było ono co prawda zatytułowane wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa i nie zawierało podstawy prawnej, jednak z jego treści wynikało, że kwestionuje rozstrzygnięcie Prezydenta Miasta zawarte w piśmie z dnia 31 grudnia 2009r. W dalszej części pisma przedstawiła okoliczności dotyczące wymiany zamka w drzwiach wejściowych do mieszkania nr 9 i 10.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – p.p.s.a (Dz. U. nr 153, poz. 1270) sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej a stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną.
Na wstępie wyjaśnienia wymaga stan prawny dotyczący zasad najmu lokali mieszkalnych z mieszkaniowego zasobu gminy. Mianowicie ustawą z dnia 2 lipca 1994r. o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych zostało uchylone prawo lokalowe z 1974r., a wraz z nim szczególny tryb najmu. Dotychczasowy najem lokali, który powstał na podstawie decyzji administracyjnej z mocy ustawy przekształcił się w najem na podstawie umowy. Wprowadzono zasadę, że źródłem stosunku najmu jest wyłącznie umowa najmu, ustawa nie zawiera podstawy prawnej do wydawania decyzji administracyjnych w sprawach lokali mieszkalnych należących do zasobu gminy. Ustawa z dnia 21 czerwca 2001r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego, Dz.U. z 2005r. Nr 31, poz.266 uchyla ustawę z dnia 2 lipca 1994r. o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych, odnośnie zaś gospodarowania mieszkaniowym zasobem gminy zawiera szczegółową delegację w art.
- 21. I tak art. 21 ust. 1 ustawy zobowiązuje radę gminy do uchwalenia: 1) wieloletniego programu gospodarowania mieszkaniowym zasobem gminy;
- 2) zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy, w tym zasady i kryteria wynajmowania lokali, których najem jest związany ze stosunkiem pracy, jeżeli w mieszkaniowym zasobie gminy wydzielono lokale przeznaczone na ten cel; w razie gdy rada gminy nie określi w uchwale odmiennych zasad, do lokali podnajmowanych przez gminę stosuje odpowiednio zasady wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy. Ustawa z dnia 21 czerwca 2001r. kontynuuje przyjętą w 1994r. zasadę, że najem gminnych lokali mieszkalnych następuje na podstawie umowy najmu i ustawa nie zawiera podstawy prawnej do wydawania decyzji administracyjnych.
Również w orzecznictwie sądowym od szeregu lat dominował pogląd, że sprawy dotyczące najmu lokali z mieszkaniowego zasobu gminy mają charakter cywilnoprawny. Istotną rolę, dla ukształtowania się tego poglądu odegrała uchwala Sądu Najwyższego z dnia 5 listopada 1997r. podjęta w składzie siedmiu sędziów (III ZP 37/97) w której sformułowano pogląd że " wybór osoby do zawarcia umowy najmu lokalu mieszkalnego z mieszkaniowego zasobu gminy nie jest aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art.16 ust.1 pkt 4 ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz.368 ze zm.) " OSNP 1998/7/200 Podobne stanowisko prezentowane było w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego i wojewódzkich sądów administracyjnych.
Zasadnicza zmiana w dotychczasowym orzecznictwie nastąpiła wraz z podjęciem przez Naczelny Sąd Administracyjny następującej uchwały w składzie siedmiu sędziów z dnia 21 lipca 2008r. (I OPS 4/08) " Uchwała zarządu dzielnicy miasta odmawiająca zakwalifikowania i umieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu z mieszkaniowego zasobu gminy, w tym także lokalu będącego pracownią służącą prowadzeniu działalności w dziedzinie kultury i sztuki, jest aktem z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) " LEX nr 400065. Przedmiotowa uchwała zapadła na tle stanu faktycznego powstałego w Warszawie. Ustawa z dnia 15 marca 2002r. o ustroju miasta stołecznego Warszawy (Dz.U. Nr 41, poz. 361 ze zm.) określa w odrębny sposób status gminy Warszawa, w której dzielnice jako jednostki pomocnicze gminy wykonują w konkretnym zakresie zadania gminy.
Do zakresu działania dzielnic należy m.in. utrzymanie i eksploatacja gminnych zasobów lokalowych, a organem wykonawczym dzielnicy jest zarząd. Stąd też w powołanej uchwale NSA z dnia 21 lipca 2008r. przedmiotem analizy i oceny jest uchwała zarządu dzielnicy, która została zakwalifikowana jako akt z zakresu administracji publicznej z art.3 § 2 pkt 6 ustawy p.p.s.a.. Struktura pozostałych gmin w Polsce jest odmienna, a zadania z zakresu najmu lokali z mieszkaniowego zasobu gmin należą do organu wykonawczego gminy. Nadto podejmowane na podst. Art. 21 ust.3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowych zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (t.j. Dz.U. z 2001r., Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.) uchwały rad gmin określające zasady wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy, mogą zawierać różne (ale mieszczące się w granicach prawa) rozwiązania.
Stąd też stosowanie uchwały składu siedmiu sędziów NSA z dnia 21 lipca 2008r. wymaga, aby w każdym przypadku dostosować ją do treści obowiązującej w danej gminie uchwały rady gminy w sprawie zasad wynajmowania lokali. Natomiast kwestią bezsporną jest, że zmiana stanowiska w orzecznictwie zapoczątkowana wskazaną uchwałą nie oznacza, że w sprawach dotyczących lokali mieszkalnych z mieszkaniowego zasobu gminy organ może wydawać decyzje administracyjne.
Obowiązująca w A uchwała Nr [...] Rady Miasta z dnia [...] 2007r. m.in. w § 38 reguluje zagadnienia dotyczące najmu lokali niesamodzielnych. W § 38 ust.1 stanowi, że w celu likwidacji lokali lub pomieszczeń niesamodzielnych dopuszcza się możliwość zawarcia umów najmu lokalu lub jego części na czas nieoznaczony: 1) z najemcami, których skierowano do zawarcia umowy najmu opróżnionej części lokalu wspólnego: a) w przypadku zajmowania lokalu przez dwóch najemców skierowanie do zawarcia umowy najmu zwolnionej części lokalu przysługuje pozostałemu najemcy.
Z kolei § 38 ust.3 stanowi kiedy organ odmawia wnioskodawcy skierowania do zawarcia umowy najmu opróżnionej części lokalu. To organ w sposób samodzielny, jednostronny, władczy, ocenia, czy wnioskodawca spełnia przesłanki określone w uchwale, czy też ich nie spełnia. W przypadku sporu powstałego pomiędzy organem, a wnioskodawcą na tle oceny czy spełnione są przesłanki określone w uchwale, kwestia ta może być przedmiotem kontroli Sądu administracyjnego. Zdaniem Sądu pisemne zawiadomienie wnioskodawcy, że nie spełnia przesłanek określonych w uchwale do zawarcia umowy najmu opróżnionej części lokalu, w rozpoznawanej sprawie jest to pismo z dnia 31 grudnia 2009r. stanowi czynność z zakresu administracji publicznej, która dotyczy uprawnień wynikających z przepisów prawa miejscowego, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy p.p.s.a.
Wniesienie skargi na taką czynność Prezydenta powinno być zgodnie z art. 52 § 3 ustawy p.p.s.a. poprzedzone wezwaniem organu na piśmie, w terminie 14 dni od dowiedzenia się o podjęciu takiej czynności, do usunięcia naruszenia prawa. W rozpoznawanej sprawie tryb poprzedzający wniesienie skargi został zachowany. Pismo skarżącej z dnia 18 stycznia 2010r., wniesione po otrzymaniu w dniu 14 stycznia 2010r. pisma z dnia 31 grudnia 2009r. informującego, że wniosek skarżącej nie może być pozytywnie rozpoznany, zawierający wniosek o ponowne przeanalizowanie sprawy stanowi zdaniem Sądu wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Stąd też skarga mogła być merytorycznie rozpoznana.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona czynność Prezydenta wyrażona w piśmie z dnia 31 grudnia 2009r. odmawiająca wyrażenia zgody na zawarcie umowy najmu opróżnionej części lokalu zgodna jest z obowiązującym prawem tj § 38 powoływanej uchwały Rady Miasta z dnia [...] 2007r., stanowiącej akt prawa miejscowego, czyli będącej źródłem prawa.
Stan faktyczny w sprawie jest bezsporny. Część lokalu oznaczona nr 9 zajmowana przez skarżąca wraz z córką wynosi 65,47 m2, a część opróżniona oznaczona nr 10 25,43 m2., w takiej sytuacji powierzchnia, którą aktualnie zajmuje skarżąca, bez powierzchni opróżnionej, już przekracza normę o której mowa w § 38 ust. 3 uchwały. Bezsporny jest również stan prawny wynikający z § 38 ust. 3 uchwały, który w niniejszej sprawie stanowi podstawę prawną odmowy wyrażenia zgody na zawarcie umowy najmu opróżnionej części lokalu. W związku z zawartą w piśmie informacją zgodnie, z którą skarżącej zostanie zaproponowany lokal o powierzchni takiej do jakiej posiada tytuł prawny, podniesiony został w skardze zarzut naruszenia § 38 ust. 2 uchwały, polegający na tym, iż przepis ten nie powinien być stosowany w rozpoznawanej sprawie, albowiem nie zachodzą przesłanki o jakich w nim mowa. Propozycja objęcia innego samodzielnego lokalu o powierzchni takiej do jakiej najemca posiada tytuł prawny –zgodnie z § 38 ust. 2 – może mieć tylko w przypadku niewyrażenia przez najemcę zgody na zawarcie umowy najmu opróżnionej części lokalu, albo w sytuacji gdy stosowny wniosek nie został złożony, a powierzchnia całego lokalu przekracza normę o której mowa w ust.3.
Niewątpliwie § 38 ust.2 uchwały może mieć zastosowanie tylko w dwóch wskazanych wyżej przypadkach, które w niniejszej sprawie nie zachodzą. Natomiast w rozpoznawanej sprawie podstawę prawną do zaproponowania lokalu o powierzchni takiej do jakiej posiada tytuł prawny skarżąca stanowi § 38 ust. 3 uchwały, a konkretnie końcowy fragment zdania pierwszego znajdujący się po średniku tj...".; w tym przypadku przysługuje prawo do lokalu o powierzchni takiej do jakiej posiada tytuł prawny.". Tym samym podnoszony w skardze zarzut naruszenia § 38 ust. 2 uchwały jest bezzasadny.
Z kolei odwoływanie się przez skarżącą do treści uchwały Rady Miasta z dnia [...] 2004r. w sprawie przyjęcia "Wieloletniego programu gospodarowania mieszkaniowym zasobem Gminy Miejskiej na lata 2007-2012 nie mogło wpłynąć na rozstrzygnięcie podjęte w sprawie. Uchwała rady gminy w sprawie wieloletniego programu gospodarowania mieszkaniowym zasobem gminy kwalifikowana jest do aktów planowania, która ustala założenia i cele w sferze zadań społecznych i ekonomicznych jest aktem wiążącym organy gminy, definiującym sposób ich działania zmierzający do osiągnięcia założonych celów. Uchwała w sprawie wieloletniego programu gospodarowania mieszkaniowym zasobem gminy nie jest aktem prawa miejscowego, nie jest też aktem skierowanym do członków wspólnoty samorządowej.
Natomiast odmienny jest charakter uchwały rady gminy w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy. Uchwała ta jest aktem prawa miejscowego o charakterze wykonawczym, wydanym na podstawie delegacji ustawowej zawartej w przepisie art. 21 ust.1 pkt 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o ochronie praw lokatorów i mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie kodeksu cywilnego (Dz.U. z 2005r. nr 31, poz.266 z późn.zm.) zaś w art.21 ust.3 ustawy określona została niezbędna treść tej uchwały. Uchwała w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy zawiera tym samym normy o charakterze ogólnym, abstrakcyjnym i wyznacza sposób zachowania się określonych adresatów w sytuacjach przewidzianych w tych normach, które nie konsumują się w przypadku ich zastosowania i obowiązują do czasu utraty przez nie mocy obowiązującej w przypadkach określonych w ustawie lub w nich samych.
Nadanie uchwale w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy charakteru aktu prawa miejscowego sprawia, że zarówno uchwała ta jak i podejmowane akty nadzoru objęte są kognicją sądów administracyjnych w zakresie kontroli ich zgodności z prawem. Kwestia ta jest bezsporna, a na przestrzeni lat sądy administracyjne wielokrotnie rozpoznawały skargi dotyczące uchwał w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy. Tym samym postanowienia uchwały w sprawie zasad wynajmowania lokali z mieszkaniowego zasobu gminy są wiążące zarówno dla organów jak i stron.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdza, że zaskarżona czynność Prezydenta wyrażona w piśmie z dnia 31 grudnia 2009r. podjęta została zgodnie z obowiązującym stanem prawnym. W takiej sytuacji działając na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga została oddalona.