Uzasadnienie
wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 31 maja 2007r.
Zaskarżoną decyzją z dnia 14 grudnia 2006r. nr [...], Wojewoda [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, póz. 1071 z późn. zm.) w związku z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jednolity: Dz. U. z 2001 r. Nr 87, póz. 960 z późn. zm.) po rozpatrzeniu odwołania złożonego przez E. C., utrzymał w mocy decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia [...] października 2006r. orzekającą o odmowie wymeldowania A. C. z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. [...] w K. Uzasadniając swoją decyzją organ odwoławczy wskazał, że przeprowadzone postępowanie administracyjne wykazało, że A. C. nie opuściła przedmiotowego lokalu w sposób trwały i dobrowolny, przyjeżdża do omawianego lokalu i ma w nim swoje rzeczy oraz ma do niego dostęp.
Na powyższą decyzję skargę wywiódł E. C. wnosząc o jej uchylenie i zarzucając, że organ odwoławczy nie wziął w ogóle pod uwagę zarzutów podniesionych przez skarżącego w odwołaniu, co sprawiło, że naruszony został słuszny interes skarżącego, przez co naruszono art. 6, art. 7, oraz art. 8 kpa. Skarżący podnosi, że zarówno zeznania domowników, jak wywiady policyjne nie potwierdziły wersji A. C. że w tym mieszkaniu zamieszkuje, ostatnia zaś wizja w dniu [...] września 2006r, nie może być miarodajna, gdyż strona wcześniej wiedziała o zamiarze jej przeprowadzenia. Powołał się także na wyniki ustaleń sądów powszechnych w sprawie rozwodowej oraz w postępowaniu prowadzonym przez Sąd Rejonowy dla [...] w K. ([...]), w których ustalono, że A. C. nie zamieszkuje z córką w K. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W ocenie sądu zaskarżona decyzja narusza prawo, a złożona skarga zasługuje na uwzględnienie.
W niniejszej sprawie doszło do naruszenia przepisów prawa procesowego, w szczególności art. 77 kpa nakładającego na organ administracji obowiązek zebrania materiału dowodowego w sposób wyczerpujący oraz obowiązek rozpatrzenia całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Poczynione przez organ oceny noszą znamiona dowolności. W zaskarżonej decyzji organ w ogóle nie ustosunkował się do zarzutów odwołania. Uzasadnienie decyzji jest ogólnikowe, ogranicza się do stwierdzenia jaki stan faktyczny organ przyjął za udowodniony. Doszło zatem do wyraźnego naruszenia przez organ art. 107 § 3 kpa. Zgodnie z tym przepisem uzasadnienie decyzji winno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Tymczasem w niniejszej sprawie organ tych wymogów nie spełnił.
Z treści uzasadnienia nie wiadomo dokładnie na których dowodach organ się oparł, dlaczego uznał ich wiarygodność, zwłaszcza zaś nie wiadomo dlaczego innym przeprowadzonym w sprawie dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. W uzasadnieniu decyzji brak szczegółowego odwołania się do przeprowadzonych dowodów i ich oceny. Organ nawet nie wymienia wszystkich przesłuchanych w sprawie świadków, ograniczając się tylko do wskazania jednego z nich (L. C.), który potwierdza ustaloną przez organ wersję stanu faktycznego. Pozostałe natomiast dowody z przesłuchania świadków zostały przez organ w uzasadnieniu pominięte, nie ustosunkowano się do treści sprzecznych z ustalonym stanem faktycznym zeznań pozostałych świadków, zwłaszcza świadka J. Z. Organ administracyjny pominął też zupełnie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyniki ustaleń dokonanych przez policję (pismo z [...] sierpnia 2006r.). Nie odniesiono się także do faktu, że w trakcie oględzin mieszkania A. C. nie udało się go otworzyć. W uzasadnieniu decyzji organu I instancji pominięto ten fakt stwierdzając wyraźnie, że A. C. "faktycznie ma dostęp do lokalu", organ zaś II instancji w ogóle tę okoliczność pominął.
Takie działanie organu narusza podstawowe zasady postępowania dowodowego, zwłaszcza art. 80 kpa z którego wynika, że organ administracji publicznej ocenia czy dana okoliczność została udowodniona na podstawie całokształtu materiału dowodowego. Powyższe braki uzasadnienia decyzji rodzą uzasadnione wątpliwości co do prawidłowości zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia i muszą zostać uzupełnione.
Z powyższymi wadami przeprowadzonego postępowania administracyjnego łączy się też kolejna wada, to jest naruszenie przez organ obowiązku pouczenia strony o prawie zapoznania się z aktami sprawy i złożenia końcowego oświadczenia. Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądu administracyjnego (por. m.in. wyrok NSA z 5 kwietnia 2001r., II SA 1095/00, LEX nr 53441 oraz wyrok NSA z 17 lipca 2003r., SA/Bd 1271/03, ONSA 2004/2/83) brak w aktach sprawy końcowego oświadczenia strony oraz dowodu, że organ prowadzący postępowanie pouczył stronę o przysługującym jej prawie, uzasadnia wniosek, że organ naruszył obowiązek ustalony w art. 10 §1 kpa.
Sąd zwraca też uwagę na nieprawidłowość sporządzenia protokołów rozprawy i przesłuchania stron i świadków. Są one tak skonstruowane, że nie wynika z nich wyraźnie, czy strony miały zapewniony udział w przeprowadzanych dowodach. Istnieje zatem wątpliwość co do tego, czy zachowane zostały w niniejszej sprawie wymogi z art. 79 § 2 kpa gwarantującego stronom prawo udziału w przeprowadzaniu dowodów. Dotyczy to np. protokołu przesłuchania świadka L. C. z dnia [...] września 2006r., z którego nie wynika wyraźnie, czy przy jego sporządzaniu uczestniczyły też strony postępowania, analogiczne zarzuty dotyczą też pozostałej części protokołu rozprawy z tego dnia. Tymczasem art. 68 kpa wyraźnie nakazuje zarówno wskazanie osób, które w czynnościach uczestniczyły, jak i podpisania protokołu przez wszystkie obecne osoby. W aktach sprawy sąd nie dopatrzył się też przesłuchania świadka M. Z., pomimo wezwania go na rozprawę na dzień [...] maja 2006r. (k. 127). Organ nie wyjaśnił, dlaczego z tego dowodu zrezygnował.
Mając powyższe na uwadze należy ocenić, że wydane w niniejszej sprawie zaskarżona decyzja zapadła bez należytego wyjaśnienia sprawy. Organ nie uzasadnił w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości niezachodzenia przesłanek wynikających z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych, w tym okoliczności najistotniejszej dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy a mianowicie tego, czy A. C. w przedmiotowym lokalu zamieszkuje z zamiarem stałego pobytu.
Stwierdzone przez Sąd uchybienia proceduralne, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 §1 pkt 1 litera c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowią podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ administracyjny winien w sposób prawidłowy i wyczerpujący przeprowadzić postępowanie administracyjne poprzedzające wydanie rozstrzygnięcia, uwzględniając w tym zakresie zawarte powyżej wskazówki Sądu. W szczególności zaś winien szczegółowo ustosunkować się do zarzutów skarżącego zawartych w odwołaniu oraz wyczerpująco ocenić przeprowadzone w toku postępowania dowody z precyzyjnym wskazaniem którym z tych dowodów dał wiarę, a którym odmówił wiarygodności i mocy dowodowej i dlaczego podjął taką decyzję. Dopiero wydane w oparciu o takie postępowanie rozstrzygnięcie nie będzie obarczone wadami prawnymi.
Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.