Uzasadnienie
I. C., zwana dalej skarżącą, złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Starosty Wadowickiego z dnia 10 września 2021 r. znak: WKT.7252.41.2021.KG (4) w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje
Stosownie do art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 259 ze zm.; dalej powoływanej jako "P.p.s.a."), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka.
Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 P.p.s.a.).
Oznacza to zatem, że w sprawach, w których od decyzji organu pierwszej instancji przysługuje odwołanie, przedmiotem skargi skierowanej do sądu administracyjnego może być tylko rozstrzygnięcie organu rozpoznającego odwołanie, niedopuszczalna jest natomiast skarga na decyzję organu pierwszej instancji, wydaną w tej sprawie.
Z taka sytuacją mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie. Z akt sprawy wynika bowiem, że decyzja Starosty Wadowickiego z dnia 10 września 2021 r. znak: WKT.7252.41.2021.KG (4), w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej została wydana w pierwszej instancji i służyło od niej odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie – z czego skarżąca skorzystała.
Zauważyć również należy, że pismo z dnia 13 grudnia 2022 r., zatytułowane "odwołanie", a skierowane go Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zostało potraktowane jako skarga. Niewłaściwe oznaczenie rodzaju pisma nie może bowiem wywoływać dla strony ujemnych skutków, jeżeli z treści pisma wynika, jaki jest jego rodzaj. Każde pismo, niezależnie od tego, jakie oznaczenie nada mu strona, winno być rozpoznane zgodnie z intencją strony zawartą w treści pisma (vide postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 grudnia 1997 r., sygn. akt III CKN 289/97, publik. w OSNC 1998, nr 5, poz. 90). W przedmiotowej sprawie intencją strony było złożenie skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego, na ww. decyzję Starosty Wadowickiego z dnia 10 września 2021 r., znak: WKT.7252.41.2021.KG (4). Takie twierdzenie jest tym bardziej uzasadnione, gdyż skarżąca pismem z dnia 27 września 2021 r. złożyła już odwołanie od decyzji Starosty Myślenickiego do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie.
Skoro zatem w sprawie skarżąca zaskarżyła pierwszoinstancyjne rozstrzygnięcie, to tym samym skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 259 ze zm.), o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł w sentencji postanowienia.