Uzasadnienie
W skardze wniesionej na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z 21 grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie doręczenia decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z [...] 2016 r. nr [...] strona skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania ww. decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Niemożliwe było wstrzymanie wykonania ww. decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] 2016 r. nr [...] ponieważ nie mieściła się ona w granicach sprawy związanej z zaskarżonym postanowieniem.
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd może jednak na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 27 czerwca 2000 r., FPS 12/99, podjętej w składzie siedmiu sędziów (wprawdzie pod rządem poprzedniej ustawy procesowej ale zachowującej aktualność także obecnie), stwierdził że zwrot "w granicach danej sprawy" użyty w art. 29 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, dotyczy sprawy w ujęciu materialnym, w związku z czym o postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy można mówić wówczas gdy przedmiotem tych postępowań będą sprawy wykazujące tożsamość podmiotową i przedmiotową. Sytuacja taka wystąpi wówczas, gdy akty lub czynności dotyczyć będą tych samych podmiotów, identycznego przedmiotu, stanu faktycznego oraz podstawy prawnej (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 14 września 2010 r., II GZ 246/10 oraz z 2 września 2009 r., II OZ 689/09).
Mając na uwadze powyższe, w ocenie orzekającego obecnie Sądu, brak było tożsamości przedmiotowej (inny był przedmiot orzeczeń) pomiędzy skargą dotyczącą ww. postanowienia Dyrektora Izby Celnej z 21 grudnia 2016 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania, a decyzją Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] 2016 r. w przedmiocie kary pieniężnej.
Wprawdzie oba orzeczenia administracyjne pośrednio były ze sobą związane (chronologicznie i podmiotowo), ale ze względu na odrębność zakresów przedmiotowych nie można uznać, że tworzą one tę samą "sprawę" w znaczeniu materialnym. Nie jest bowiem tak, że można się domagać wstrzymania wykonania jakichkolwiek rozstrzygnięć administracyjnych związanych jedynie pośrednio ze skargą złożoną do sądu administracyjnego.
W konsekwencji strona skarżąca nie mogła wobec powyższego skutecznie domagać się wstrzymania wykonania tej decyzji.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.