Uzasadnienie
Strona skarżąca A Spółka jawna M. K. skierowała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 16 grudnia 2016r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej, czyniąc to niezgodnie z pouczeniem zawartym ww. decyzji, którego brzmienie wskazywało na przysługujące jej prawo wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem Głównego Inspektora Transportu Drogowego w Warszawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przepis art. 59 § 1 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016r. poz. 718 ze zm.; dalej jako: "p.p.s.a.") stanowi, że jeżeli do rozpoznania sprawy właściwy jest inny sąd administracyjny, sąd, który stwierdzi swą niewłaściwość, przekaże sprawę właściwemu sądowi administracyjnemu. Postanowienie sądu może zapaść na posiedzeniu niejawnym.
Zgodnie z dyspozycją art. 13 § 2 p.p.s.a., do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona.
Zgodnie z treścią § 1 pkt 5 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. Nr 72, poz. 652 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie jest właściwy dla obszaru województwa małopolskiego.
Tymczasem zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja została wydana przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego, który ma siedzibę w Warszawie. Sądem administracyjnym miejscowo właściwym do rozpoznania niniejszej sprawy jest zatem, zgodnie ze wskazaną powyżej regułą ogólną wynikającą z art. 13 § 2 p.p.s.a. w związku z treścią § 1 pkt 13 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, będący właściwym dla obszaru województwa mazowieckiego.
Należy również zauważyć, że z treści art. 13 § 3 cyt. powyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wynika możliwość ustanawiania przez Prezydenta RP w drodze rozporządzenia wyjątków od ogólnych zasad dotyczących właściwości. Taki wyjątek został ustanowiony w § 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 18 kwietnia 2011r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego (Dz. U. Nr 89, poz. 506 ze zm.), jednak odnosi się on tylko do spraw dotyczących nałożenia kar pieniężnych, o których mowa w art. 92a ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007r., Nr 125, poz. 874 ze zm.).
Natomiast zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja została wydana na podstawie przepisów ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012r. poz. 1137 ze zm.), a więc nie ma do niej zastosowania rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 18 kwietnia 2011r. Niniejsza sprawa rozpoznawana musi być zatem zgodnie z przytoczonymi powyżej ogólnymi zasadami, co do właściwości miejscowej wojewódzkich sądów administracyjnych.
Warto dodać, że powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. postanowienie WSA w Opolu, sygn. II SA/Op 121/15, postanowienie WSA w Gliwicach sygn. II SA/Gl 130/16, postanowienia WSA w Krakowie, sygn. III SA/Kr 1737/16, sygn. III SA/Kr 1742/16, sygn. III SA/Kr 861/16, sygn. III SA/Kr 597/16, sygn. III SA/Kr 643/16, sygn. III SA/Kr 1587/16, sygn. III SA/Kr 621/16, sygn. III SA/Kr 593/16).
Wobec powyższych okoliczności i w oparciu o przytoczone wyżej regulacje prawne, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził swą niewłaściwość miejscową, przekazał sprawę sądowi właściwemu miejscowo, tj. Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 59 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.