Uzasadnienie
Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia 7 listopada 2022 r., nr BP.500.64.2022.0165.ML6.288788, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r., poz. 2000, dalej: "k.p.a."), art. 4 pkt 22, art. 7a, art. 14, art. 92a, art. 92b, art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2022 r., poz. 180, ze zm., dalej: "u.t.d."), lp. 5.2, lp. 5.6, lp. 5.7, lp. 5.11, lp. 6.3.18, Ip. 6.3.16, lp. 6.3.8, lp. 6.2.1, lp. 6.1.5 załącznika nr 3 do u.t.d., art. 4, art. 6, art. 7, art. 8, art. 12 Rozpo-rządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3280/85 (dalej: "rozporządzenie nr 561/2006"), art. 23, art. 33, art. 34 Rozporządzenia Parla-mentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie ta-chografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transpor-cie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Eu-ropejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz.
UE L 60 z 28.2.2014, s. 1, dalej: "rozporządzenie nr 165/2014"), po rozpatrzeniu odwołania z dnia 22 marca 2023 r. wniesionego przez stronę od decyzji Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 24 lutego 2022 r., nr WITD.WI.0152.PR.VI0230/2/22 o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 15000 zł (piętnaście tysięcy złotych) – utrzy-mał zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji w całości w mocy.
Powyższa decyzja, która jest przedmiotem skargi, zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.
Inspektorzy Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego w Krakowie przeprowadzili kontrolę za okres od 1 lutego 2021 r. do 31 grudnia 2021 r. w siedzi-bie przedsiębiorcy prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [...] B.K. (protokół kontroli nr WITD.WI.PR.VI0230/1/2022 z dnia 31 stycznia 2022 r.). Za stwierdzone naruszenia na sumę 36800 zł (trzydzieści tysięcy osiemset złotych) – w związku z zatrudnianiem przez kontrolowanego przedsiębiorcę średnio 6 kierowców w okresie 6 miesięcy przed rozpoczęciem kontroli – Małopolski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 15000 zł (piętnaście tysięcy złotych).
Na skutek odwołania B.K. Główny Inspektor Transportu Drogowego wydał opisaną na wstępie decyzję z dnia 7 listopada 2022 r., którą utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy zreferował zarzuty odwołania, przytoczył art. 92a ust. 1, 5 oraz 7, art. 92b ust. 1 i 2, art. 92c ust. 1, art. 4 pkt 2 lit. a, b, g, h, l, p oraz x u.t.d., art. 189a § 2 k.p.a. i wskazał, że istnieją przepisy odrębne, o których mowa w art. 189a § 2 pkt 1, 2 i 3 k.p.a., a tym samym w niniejszej sprawie zastosowania nie znajdzie ani art. 189d k.p.a. o miarkowaniu kary pieniężnej (bo art. 92a ust. 1 i 7 w zw. z załącznikiem nr 3 do u.t.d. w sposób sztywny określa wysokość kar), ani art. 189e i art. 189f k.p.a. o odstąpieniu od nałożenia kary pieniężnej i udzieleniu pouczenia (bo kwestie te odrębnie regulują art. 92c ust. 1 pkt 1 oraz art. 92b ust. 1 u.t.d.).
W zakresie lp. 5.2 organ odwoławczy przytoczył art. 4 lit. k oraz art. 6 ust. 1 rozporządzenia nr 561/2006, a także art. 1 Decyzji Wykonawczej Komisji Europejskiej z dnia 7 czerwca 2011 r. w sprawie obliczania dziennego czasu prowadzenia pojazdu zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady – i stwierdził naruszenia na sumę 400 zł u kierowcy B.K.1 w dniu 28 czerwca 2021 r. (przekroczenie o 1 minutę – od 04:28 do 18:52 prowadził pojazd przez 10 godzin i 1 minutę; wysokość kary: 100 zł), 15 lipca 2021 r. (przekroczenie o 4 minuty – od 06:56 do 20:21 prowadził pojazd przez 10 godzin i 4 minuty; wysokość kary: 100 zł) i 28 grudnia 2021 r. (przekroczenie o 24 minuty – od 06:01 do 20:46 prowadził pojazd przez 10 godzin i 24 minuty; nie uznano okazanego wydruku z dnia 25 stycznia 2022 r., godz. 14:15, opisanego "Dla zabezpieczenia pojazdu z powodu złych warunków atmosferycznych przedłużyłem czas jazdy o 24 minuty, zjazd do bazy"; wysokość kary: 100 zł), a także u kierowcy S.S. w dniu 12 lutego 2021 r. (przekroczenie o 25 minut – od 05:26 do 20:12 prowadził pojazd przez 10 godzin i 25 minut; wysokość kary: 100 zł).
W zakresie lp. 5.6 organ odwoławczy przytoczył art. 4 lit. f oraz art. 8 ust. 1-5 i 8 rozporządzenia nr 561/2006 – i stwierdził naruszenia na sumę 300 zł u kierowcy J.D. (skrócenie o 14 minut - w 24-godzinnym okresie rozliczeniowym rozpoczętym w dniu 21 października 2021 r. o godz. 04:32 odebrał drugą część odpoczynku od godz. 19:46, tj. o długości 8 godzin i 46 minut; wysokość kary: 100 zł), a także u kierowcy B.K.1 (skrócenie o 11 minut – w 24-godzinnym okresie rozliczeniowym rozpoczętym w dniu 4 października 2021 r. o godz. 04:25 odebrał drugą część odpoczynku od godz. 19:36, tj. o długości 8 godzin i 49 minut; wysokość kary: 100 zł; skrócenie o 1 minutę – w 24-godzinnym okresie rozliczeniowym rozpoczętym w dniu 20 października 2021 r. o godz. 08:47 odebrał drugą część odpoczynku od godz. 23:48, tj. o długości 8 godzin i 59 minut; wysokość kary: 100 zł).
W zakresie lp. 5.7 organ odwoławczy przytoczył art. 4 lit. g oraz art. 8 ust. 1-5 i 8 rozporządzenia nr 561/2006 – i stwierdził naruszenia na sumę 450 zł u kierowcy B. K. (skrócenie o 13 minut – w 24-godzinnym okresie rozliczeniowym rozpoczętym w dniu 23 lipca 2021 r. o godz. 07:17 odebrał 8 godzin i 47 minut nieprzerwanego odpoczynku; wysokość kary: 150 zł; skrócenie o 23 minuty – w 24-godzinnym okresie rozliczeniowym rozpoczętym w dniu 1 grudnia 2021 r. o godz. 07:16 odebrał 8 godzin i 37 minut nieprzerwanego odpoczynku; wysokość kary: 150 zł), a także u kierowcy S.S. (skrócenie o 8 minut – w 24-godzinnym okresie rozliczeniowym rozpoczętym w dniu 16 czerwca 2021 r. o godz. 05:33 odebrał 8 godzin i 52 minuty nieprzerwanego odpoczynku; wysokość kary: 150 zł).
W zakresie lp. 5.11 organ odwoławczy przytoczył art. 7 rozporządzenia nr 561/2006 – i stwierdził naruszenia na sumę 500 zł u kierowcy B.K.1 w dniu 27 lipca 2021 r. (przekroczenie o 1 minutę – od 10:51 do 15:26 prowadził pojazd przez 4 godziny i 31 minut; wysokość kary: 100 zł), w dniu 6 października 2021 r. (przekroczenie o 1 minutę – od 05:26 do 10:54 prowadził pojazd przez 4 godziny i 31 minut; wysokość kary: 100 zł), w dniu 13 grudnia 2021 r. (przekroczenie o 7 minut – od 07:53 do 15:04 prowadził pojazd przez 4 godziny i 37 minut; wysokość kary: 100 zł), u kierowcy J.K. w dniu 1 grudnia 2021 r. (przekroczenie o 1 minutę – od 09:35 do 14:38 prowadził pojazd przez 4 godziny i 31 minut; wysokość kary: 100 zł) i kierowcy M.P. w dniu 28 października 2021 r. (przekroczenie o 7 minut – od 07:18 do 13:34 prowadził pojazd przez 4 godziny i 37 minut; wysokość kary: 100 zł).
W zakresie lp. 6.3.8 organ odwoławczy przytoczył art. 34 rozporządzenia nr 165/2014 – i stwierdził naruszenia na sumę 11650 zł u kierowcy M.B. (brak 6 wpisów symbolu państwa rozpoczęcia/zakończenia dziennego okresu pracy w dniach 6 kwietnia, 23 kwietnia, 20 maja, 21 czerwca, 23 lipca, 17 września 2021 r.; wysokość kary: 350 zł), u kierowcy J.D. (brak 35 wpisów symbolu państwa rozpoczęcia/zakończenia dziennego okresu pracy w dniach 12, 13, 14, 15, 16, 19, 20, 21, 26, 27 i 28 lipca, 2, 3, 4, 5, 10 i 11 sierpnia, 21, 23 i 30 września, 4 października, 2, 8, 10 i 27 listopada, 6 grudnia i 30 grudnia 2021 r.; wysokość kary: 1750 zł), u kierowcy B.K.1 (brak 93 wpisów symbolu państwa rozpoczęcia/zakończenia dziennego okresu pracy w dniach 29 i 30 kwietnia, 4, 5, 6, 7, 10, 11, 12, 13, 14, 17, 18, 19, 20, 21, 24, 25, 26, 27, 28 i 31 maja, 8, 9, 10, 11, 14, 16, 17, 18, 21, 22, 23, 24, 25, 28, 29 i 30 czerwca, 1, 2, 12, 14, 15, 16, 21, 28 i 29 lipca, 3, 4, 5, 9, 10, 11 i 23 sierpnia, 6 i 27 września, 10, 15 i 16 listopada, 3, 7 i 30 grudnia 2021 r.; wysokość kary: 4650 zł), u kierowcy J.L. (brak 1 wpisu symbolu państwa rozpoczęcia/zakończenia dziennego okresu pracy w dniu 15 kwietnia 2021 r.; wysokość kary: 50 zł), u kierowcy S.S. (brak 4 wpisów symbolu państwa rozpoczęcia/zakończenia dziennego okresu pracy w dniach 23 lutego, 8 czerwca, 27 listopada, 7 grudnia 2021 r.; wysokość: 200 zł), u kierowcy J.S. (brak 36 wpisów symbolu państwa rozpoczęcia/zakończenia dziennego okresu pracy w dniach 14 lipca, 19 i 20 sierpnia, 8 i 9 września, 15, 25, 28 i 29 października, 19 i 22 listopada, 6, 7, 8, 9, 10, 13, 14, 15, 16, 17, 20, 21, 22, 23, 27 i 28 grudnia 2021 r.; wysokość kary: 1800 zł), u kierowcy A.Ś. (brak 36 wpisów symbolu państwa rozpoczęcia/zakończenia dziennego okresu pracy w dniach 11, 16, 17, 18, 19, 20, 22, 23, 24, 25 i 26 marca, 1, 2, 6, 7, 8, 9, 10, 12, 13, 14, 15 i 16 kwietnia 2021 r.; wysokość kary: 1800 zł), a także u kierowcy M.P. (brak 22 wpisów symbolu państwa rozpoczęcia/zakończenia dziennego okresu pracy w dniach 29 i 30 września, 4, 6, 7, 8, 12, 13, 15, 18, 19, 23, 25, 27, 28 i 29 października, 3, 9, 15 i 17 listopada 2021 r.; wysokość kary: 1100 zł).
W zakresie lp. 6.3.18 organ odwoławczy przytoczył art. 10 ust. 5 rozporządzenia nr 561/2006 oraz art. 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców – i stwierdził naruszenia na sumę 2000 zł w przypadku pojazdów o nr rej. [...] (dane z okresu objętego kontrolą wczytano w dniach 29 maja i 12 listopada 2021 r. oraz 25 stycznia 2022 r. – według informacji z pliku odczytanego dnia 12 listopada 2021 r. ostatni odczyt miał miejsce w dniu 29 maja 2021 r., tj. 175 dni kalendarzowe wcześniej, a w tym okresie zarejestrowano 136 dni aktywności; wysokość kary: 500 zł), o nr rej. [...] (dane z okresu objętego kontrolą wczytano w dniach 2 kwietnia i 3 sierpnia 2021 r. oraz 4 i 25 stycznia 2022 r. – według informacji z pliku odczytanego dnia 4 stycznia 2022 r. ostatni odczyt miał miejsce w dniu 3 sierpnia 2021 r., tj. 154 dni kalendarzowe wcześniej, a w tym okresie zarejestrowano 106 dni aktywności; wysokość kary: 500 zł), o nr rej. [...] (dane z okresu objętego kontrolą wczytano w dniach 30 kwietnia i 18 grudnia 2021 r. oraz 25 stycznia 2022 r. – według informacji z pliku odczytanego dnia 18 grudnia 2021 r. ostatni odczyt miał miejsce w dniu 30 kwietnia 2021 r., tj. 232 dni kalendarzowe wcześniej, a w tym okresie zarejestrowano 180 dni aktywności; wysokość kary: 500 zł) i o nr rej. [...] (dane z okresu objętego kontrolą wczytano w dniach 27 sierpnia, 1 października i 16 listopada 2021 r. oraz 26 stycznia 2022 r. – według informacji z pliku odczytanego dnia 27 sierpnia 2021 r. ostatni odczyt miał miejsce w dniu 14 sierpnia 2021 r., tj. 378 dni kalendarzowych wcześniej, a w tym okresie zarejestrowano 116 dni aktywności; wysokość kary: 500 zł).
W zakresie lp. 6.2.1 organ odwoławczy przytoczył art. 29 i 34 rozporządzenia nr 165/2014 oraz art. 12 ust. 2 lit. a załącznika do Umowy Europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR) – i stwierdził naruszenia w przypadku pojazdu o nr rej. [...] (wykonywanie przewozów drogowych rzeczy przy komunikacie "Jazda bez prawidłowej karty kierowcy" m.in. przez 1 h i 15 min od 21-04-2021 09:25 do 21-04-2021 15:53 (43 km, 34,4 km/h); przez 2 h i 24 min od 22-04-2021 08:23 do 22-04-2021 15:58 (92 km, 38,33 km/h); przez 2 h i 24 min od 23-04-2021 06:52 do 23-04-2021 15:22 (106 km, 44,17 km/h); przez 2 h i 0 min od 26-04-2021 08:07 do 26-04-2021 15:12 (71 km, 35,5 km/h); przez 2 h i 38 min od 27-04-2021 07:12 do 27-04-2021 15:23 (92 km, 34,94 km/h); przez 0 h i 48 min od 29-04-2021 07:11 do 29-04-2021 09:17 (29 km, 36,25 km/h); przez 1 h i 7 min od 06-05-2021 07:27 do 06-05-2021 11:18 (37 km, 33,13 km/h); przez 0 h i 37 min od 08-05-2021 10:30 do 08-05-2021 11:21 (20 km, 32,43 km/h); przez 1 h i 16 min od 13-05-2021 07:36 do 13-05-2021 12:34 (59 km, 46,58 km/h); przez 0 h i 54 min od 25-05-2021 07:27 do 25-05-2021 09:50 (33 km, 36,67 km/h); przez 1 h i 26 min od 26-05-2021 07:33 do 26-05-2021 12:28 (57 km, 39,77 km/h); przez 0 h i 42 min od 09-06-2021 07:25 do 09-06-2021 08:41 (34 km, 48,57 km/h); przez 0 h i 39 min od 11-06-2021 12:41 do 11-06-2021 14:31 (11 km, 16,92 km/h); przez 0 h i 50 min od 22-06-2021 09:47 do 22-06-2021 21:09 (36 km, 43,2 km/h); przez 0 h i 37 min od 28-06-2021 11:12 do 28-06-2021 16:19 (26 km, 42,16 km/h); przez 0 h i 49 min od 29-06-2021 09:52 do 29-06-2021 14:32 (33 km, 40,41 km/h); przez 0 h i 49 min od 30-06-2021 13:47 do 30-06-2021 15:57 (34 km, 41,63 km/h); przez 0 h i 29 min od 06-07-2021 08:48 do 06-07-2021 12:52 (2 km, 4,14 km/h); przez 0 h i 29 min od 12-07-2021 07:18 do 12-07-2021 17:14 (1 km, 2,07 km/h); przez 0 h i 20 min od 13-07-2021 07:29 do 13-07-2021 14:26 (2 km, 6 km/h).
W czasie wystąpienia większości nieprawidłowości ww. pojazd był eksploatowany przez kierowcę D.S., zatrudnionego przez kontrolowanego przedsiębiorcę w okresie od 20 kwietnia do 25 czerwca 2021 r. W związku z powyższym oraz na podstawie dokumentów okazanych przez przedsiębiorcę (w szczególności informacji, iż przedsiębiorca nie korzystał z wyłączeń odnoszących się do stosowania urządzeń rejestrujących) stwierdzono wykonywanie przewozów drogowych w całości lub w części nierejestrowanych za pomocą tachografu (dowód: k. 12, 15.1-15.6, 25). Kara pieniężna za opisany stan faktyczny: 5000 zł. W zakresie lp. 6.3.16 organ odwoławczy przytoczył art. 10 ust. 5 rozporządzenia nr 561/2006 oraz art. 32 ust. 1-3, art. 33 i art. 34 ust. 1-5 rozporządzenia nr 165/2014 – i stwierdził naruszenia na sumę 15500 zł polegające na nieokazaniu dokumentów o czasie pracy kierowcy D.S. za 31 dni (28 kwietnia, 28-30 kwietnia, 4-7 maja, 10-14 maja, 17-22 maja, 24-28 maja, od 31 maja do 2 czerwca, 4 czerwca, 7 czerwca, 9 czerwca, 11 czerwca 2021 r.).
W zakresie lp. 6.1.5 organ odwoławczy przytoczył treść załącznika IB do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (rozdział VI, pkt 4, rozdział V, pkt 2, definicja "identyfikacji pojazdu", lp. 258) i stwierdził – na podstawie danych (z pliku wczytanego 3 stycznia 2022 r.) dotyczących pojazdu marki [...] o nr rej. [...] (numer identyfikacyjny [...]) oraz sprawdzenia zainstalowanego w tym pojeździe tachografu marki Continental Automotive GmbH (numer podzespołu: [...], numer seryjny: [...], data produkcji: 12-11-2014 01:00) wraz z jego instalacją – zapisanie w pamięci urządzenia rejestrującego niezgodnych z dowodem rejestracyjnym wydanym w dniu 29 września 2021 r. danych o kraju rejestracji ("F" zamiast "PL") i numerze rejestracyjnym pojazdu ("[...]" zamiast "[...]"). W kontrolowanym urządzeniu rejestrującym ostatnia kalibracja, przegląd okresowy wykonana była w dniu 19 lutego 2021 r. przez [...], za pomocą karty warsztatowej nr F [...].
Pojazd był używany do przewozów drogowych od dnia 27 września 2021 r. i do dnia 31 grudnia 2021 r. przejechał 19760 kilometrów. Wobec powyższego stwierdzono, że przewozy drogowe wykonywane były z cyfrowym urządzeniem rejestrującym bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji (dowód: k. 24.1-24.3). Kara pieniężna za opisany stan faktyczny: 1000 zł.
Odnosząc się do zarzutów odwołania organ odwoławczy nie uwzględnił argumentacji strony opierającej się na tym, że naruszenia czasu pracy były incydentalne, a ich część powinna podlegać umorzeniu z uwagi na ich długość (1 minuta) mieszczącą się w błędach granicznych tachografu cyfrowego. Dla samego faktu naruszenia przepisów nie ma bowiem znaczenia długość przekroczenia (minuta lub więcej). Czas, o jaki został przekroczony dany przepis, ma natomiast – zgodnie z załącznikiem nr 3 do u.t.d. – wpływ na wysokość kary. Organ odwoławczy przytoczył treść załącznika IB do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (rozdział III, pkt 3) i wskazał, że rozporządzenie to nie wskazuje błędów granicznych, dokładności czy tolerancji dotyczących pomiaru czasu w tachografie cyfrowym, a tym samym umorzenie naruszeń czasu pracy wynoszących 1 minutę jest niemożliwe.
Odnosząc się do twierdzeń strony co do braku wpisów kraju rozpoczęcia/zakończenia pracy zasadzających się na tym, że strona jeździ tylko po Polsce, a brak technicznego wpisu przy rozpoczynaniu i kończeniu pracy wynikał z wielu czynników (niedbalstwo, zmęczenie) i za takie zaniedbanie wyłączną odpowiedzialność powinien ponosić kierowca, organ odwoławczy stwierdził, że art. 92c u.t.d. nie ma zastosowania do błędnych zachowań kierowcy, a strona nie wskazała w odwołaniu na żadne okoliczności uzasadniające zastosowanie art. 92b i art. 92c u.t.d. Zdaniem Głównego Inspektora Transportu Drogowego nie było podstaw do zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., albowiem wynikający z art. 10 rozporządzenia nr 561/2006 stosunek podporządkowania pozwala przedsiębiorcy mieć bezpośredni wpływ na działania kierowcy, a tym samym daje mu możliwość zapobiegania nieprawidłowościom w pracy kierowcy. Art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. wymaga, aby brak wpływu na powstałe naruszenie był następstwem zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć.
Odnosząc się do jazdy bez karty i braku danych organ odwoławczy wskazał, iż nie sposób zaakceptować argumentacji strony, że kierowca był prawidłowo przeszkolony i nadzorowany, skoro wykonywanie przewozów drogowych rzeczy przy komunikacie "Jazda bez prawidłowej karty kierowcy" miało miejsce w okresie od 20 kwietnia do 13 lipca 2021 r., kiedy to pracę w imieniu i na rzecz przedsiębiorcy wykonywał D. S., kierowca pojazdu o nr rej. [...]. Już zatem pierwszego dnia pracy kierowca ten prowadził pojazd bez zalogowanej karty kierowcy. W okresie zatrudnienia tego kierowcy zdarzały się zarówno jazdy bez zalogowanej karty kierowcy przez cały dzień pracy, jak również jazdy z częściową rejestracją na karcie kierowcy. Co istotne, karta kierowcy D.S. została wczytana przez przedsiębiorcę w dniu 28 kwietnia 2021 r. i wówczas nie zawierała jeszcze żadnych danych (początek ważności karty kierowcy: 19 kwietnia 2021 r., okres zatrudnienia D.S.: od 20 kwietnia do 25 czerwca 2021 r.).
Zatem już 28 kwietnia 2021 r. – po pobraniu danych z karty – strona wiedziała, że karta nie zawiera żadnych danych, a mimo to w dalszym ciągu dopuszczała do pracy kierowcę, który naruszał przepisy o użytkowaniu urządzeń rejestrujących. Strona nie okazała żadnych dokumentów potwierdzających prawidłową organizację i dyscyplinę pracy, czyli nie podjęła oficjalnych działań w celu zdyscyplinowania kierowcy. Wobec powyższego twierdzenia strony dotyczące art. 92c ust. 1 u.t.d. o braku wpływu na powstanie naruszenia, które nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mogła przewidzieć, nie zasługują na uznanie.
Na koniec organ odwoławczy podkreślił, że organ pierwszej instancji nie naruszył przepisów k.p.a. i wypełnił wynikający z art. 7 i art. 77 k.p.a. obowiązek zgromadzenia w aktach sprawy dowodów koniecznych do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz dopuścił jako dowód wszystko to, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem.
Pismem z dnia 24 listopada 2022 r. B.K. (dalej: "skarżąca") wniosła skargę na powyższą decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Skarżąca zarzuciła skarżonej decyzji naruszenie: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 92c pkt 1 u.t.d. w zw. z art. 156 § 1 k.p.a. polegające na niedostrzeżeniu, że zostały spełnione przesłanki do umorzenia postępowania administracyjnego;
2) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 i art. 107 § 3 k.p.a. przez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, załatwienie sprawy bez uwzględnienia słusznego interesu skarżącego oraz nieustosunkowanie się do wszystkich zarzutów skarżącego i niepodanie przyczyn, z powodu których argumentom skarżącego odmówiono wiarygodności;
3) naruszenie art. 7 Konstytucji RP zawierającego normę zakazującą domniemywania kompetencji i tym samym nakazuje, aby wszelkie działania organu władzy publicznej były oparte na wyraźnie określonej normie kompetencyjnej, ponieważ uzasadnienie decyzji organu odwoławczego nie ma oparcia w stanowionym prawie. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Głównemu Inspektorowi Transportu Drogowego w tym zakresie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi – które stanowi uzupełnioną treść odwołania – wskazano, że zaskarżoną decyzję wydano z naruszeniem art. 7, art. 75 § 1 i art. 77 k.p.a. z uwagi na brak zachowania zawodowej bezstronności przez organ.
W zakresie czasu pracy kierowców skarżąca wskazała, że organ odwoławczy nie odniósł się do naruszeń kierowcy B.K.1 i przemilczał w swojej decyzji, iż kierowca ten uniemożliwił skarżącej dostęp do swoich danych. Ponadto jej zdaniem przekroczenie czasu jazdy o jedną minutę nie determinuje nałożenia kary pieniężnej, albowiem przepisy unijne od 10 listopada 2010 r. pozwalają na możliwość 30-sekundowego podjazdu samochodem, a tachograf uwzględnia taki przejazd jako odpoczynek. Skarżąca wskazała na wydanie w 2022 roku obwieszczenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 marca 2022 r. w sprawie tymczasowych odstępstw od stosowania przepisów dotyczących czasu prowadzenia pojazdu, przerw i okresów odpoczynków kierowców oraz obwieszczenia Ministra Infrastruktury z dnia 10 sierpnia 2022 r. w sprawie tymczasowych odstępstw od stosowania przepisów dotyczących czasu prowadzenia pojazdu, przerw i okresów odpoczynku kierowców, które zezwalają na wykonywanie przez kierowców jazdy ciągłej wynoszącej 5h 30 min, a więc 1h więcej niż stanowią normy, które nie spowodowały spadku poziomu bezpieczeństwa ruchu drogowego, ponieważ według Krajowej Rady Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego poziom bezpieczeństwa cały czas wzrasta, a ilość wypadków spowodowanych przez kierowców samochodów ciężarowych z roku na rok maleje. Skarżąca zauważyła, że różnica jednej minuty wynika z błędnego odczytu tachografu, który wskazywał poprawną wartość.
W zakresie braku wpisów kraju rozpoczęcia/zakończenia pracy skarżąca wskazała, że wykonuje wyłącznie przewozy krajowe (nie ma licencji unijnej), więc krajem rozpoczęcia i krajem zakończenia zawsze jest Polska. Skarżąca może jedynie przypominać kierowcom o obowiązku dokonywania wpisów, albowiem jeśli kierowca zaniecha wykonania tej czynności w momencie rozpoczynania lub kończenia pracy, to ona nie ma później możliwości poprawienia tego. Dlatego ustawodawca przewidział odpowiedzialność kierowców (lp. 7.12 załącznika nr 1 do u.t.d.). Natomiast przypisywanie odpowiedzialności przedsiębiorcy (lp. 6.3.8 załącznika nr 3 do u.t.d.) urąga zasadzie współżycia społecznego (art. 5 k.c.).
W zakresie jazdy bez karty (5000 zł) i braku danych (15500 zł) skarżąca wskazała, że D.S. był zatrudniony tylko miesiąc, a jego irracjonalne zachowanie skutkowało naruszeniami karanymi wyższymi karami niż wszyscy pozostali kierowcy wzięci razem w całym jedenastomiesięcznym okresie kontroli. Kierowca ten – nie wiadomo dlaczego – nie używał swojej karty do wykonywania przejazdów pojazdem o nr rej. [...]. Karty kierowców skarżącej są regularnie sczytywane, natomiast do dziś nie pobrano plików z karty D.S., choć dwukrotnie odwiedzano go w domu, kiedy to najpierw stwierdził, że karty nie wyda, a następnie, że kartę zgubił. Skarżąca nie wie, czy D.S. zgłosił ten fakt do Państwowej Wytwórni Papierów Wartościowych i dlatego wezwała go pisemnie o udostępnienie pliku lub karty. Niestety organ odwoławczy nie odniósł się do braku możliwości pobrania danych z karty.
W związku z powyższym skarżąca nie czuje się odpowiedzialna za naruszenia spowodowane bez jej wiedzy umyślnie przez D.S., który został przeszkolony i poinformowany o przestrzeganiu czasu pracy i któremu planowano trasy nadające się do wykonania bez naruszeń norm. Skarżąca zauważyła, że poza ewentualnym rozwiązaniem umowy nie ma wpływu na kierowcę, który uważa, że nie musi przestrzegać prawa.
W zakresie nieterminowego pobrania danych z tachografu skarżąca wskazała, że okazało się, że były pracownik nie potrafił prawidłowo pobierać danych z tachografu, natomiast 90-dniowy termin na sczytanie tachografu ma charakter czysto administracyjny, ponieważ każdy tachograf cyfrowy pamięta dane za ostatnie 365 dni.
Na koniec skarżąca dodała, ze według niej oba organy działały wbrew zasadzie "non exemplis, sed legibus iudicandum est", zasłaniając się wyrwanymi z kontekstu wyrokami sądów administracyjnych. Jej zdaniem organ odwoławczy nie stwierdził żadnych innych uchybień opierając całą decyzję na protokole kontroli i odrzucając pozostałe wyjaśnienia, co świadczy o braku rzetelności przy rozpatrywaniu sprawy. Skarżąca podniosła, że organ odwoławczy uniemożliwił jej zapoznanie się z całością materiału dowodowego, bo wbrew art. 9 k.p.a. nie poinformował jej o zakończeniu postępowania administracyjnego. Skarżąca przytoczyła art. 7a k.p.a. i stwierdziła, że w świetle art. 77 i art. 80 k.p.a. organ nie może oczekiwać na zgromadzenie lub wskazanie wszystkich dowodów przez stronę. Według skarżącej nie ma chyba innej grupy zawodowej, w której jest aż tak wysokie zagrożenie karą pieniężną za najbardziej błahe naruszenia przepisów prawa.
Główny Inspektor Transportu Drogowego w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi i wskazał m.in., że skarżąca nie przedstawiła dowodów na istnienie okoliczności egzoneracyjnych, które pozwalałaby zastosować art. 92b oraz art. 92c u.t.d. Bieżący nadzór nad pracą kierowców pozwoliłby jej na wcześniejsze wykrycie nieprawidłowości i zapobieżenie kolejnym naruszeniom, jednakże w niniejszej sprawie dopiero kontrola urzędowa ujawniła naruszenia. To prawda, że trudno o osobisty nadzór pracodawcy w przypadku kierowcy, który samodzielnie prowadzi pojazd. Nie można jednak takiej sytuacji kwalifikować jako "braku wpływu" czy "zdarzeń i okoliczności, których nie można przewidzieć", albowiem fakt samodzielnego prowadzenia pojazdu przez kierowcę jest sytuacją typową, a przedsiębiorca ma obowiązek organizowania pracy kierowcy tak, aby nie dochodziło do naruszeń.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259 ze zm., dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie rozstrzyga sprawy administracyjnej merytorycznie, lecz ocenia zgodność aktu z prawem.
Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami, należało uznać, że odpowiada ona prawu i nie ma podstaw do pozbawienia jej mocy wiążącej. Zarzuty skargi okazały się niezasadne.
Zgodnie z art. 92a ust. 1 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12.000 złotych za każde naruszenie. Art. 92a ust. 5 pkt 1 u.t.d. zastrzega przy tym, że suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy, nie może przekroczyć 15 000 złotych dla podmiotu zatrudniającego kierowców w średniej liczbie arytmetycznej do 10 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do u.t.d. (art. 92a ust. 7 u.t.d.). Zgodnie zaś z art. 93 ust. 1 u.t.d. karę pieniężną, o której mowa w art. 92a ust. 1 i 2, nakłada, w drodze decyzji administracyjnej, właściwy ze względu na miejsce wykonywanej kontroli organ, którego pracownicy lub funkcjonariusze stwierdzili naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego, z uwzględnieniem ust. 4-6.
Zgodnie z lp. 5.2, przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone o czas do mniej niż 1 godziny, jest sankcjonowane karą w wysokości 100 zł. Zgodnie z lp. 5.6, niespełnienie wymogu dzielonego dziennego okresu odpoczynku skrócenie drugiej części odpoczynku dzielonego o czas do 1 godziny jest sankcjonowane karą w wysokości 100 zł. Zgodnie z lp. 5.7, skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego – zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej o czas do 1 godziny, jest sankcjonowane karą w wysokości 150 zł. Zgodnie z lp. 5.11, przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o czas do mniej niż 30 minut jest sankcjonowane karą w wysokości 100 zł. Zgodnie z lp. 6.3.8, niespełnienie wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy – za każdy wpis, jest sankcjonowane karą w wysokości 50 zł. Zgodnie z lp. 6.3.16, nieudostępnienie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek oraz pobranych i przechowywanych danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego – za każdy dzień w odniesieniu do każdego kierowcy, jest sankcjonowane karą w wysokości 500 zł. Zgodnie z lp. 6.3.18, naruszenie obowiązku terminowego pobierania danych z tachografu – za każdy pojazd, jest sankcjonowane karą w wysokości 500 zł. Zgodnie z lp. 6.2.1, niewłaściwa obsługa lub odłączenie homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi, jest sankcjonowana karą w wysokości 5000 zł. Zgodnie z lp. 6.1.5, wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, który nie został sprawdzony lub poddany przeglądowi przez warsztat posiadający zezwolenie, jest sankcjonowane karą w wysokości 1000 zł.
Ustalony w niniejszej sprawie stan faktyczny, w ocenie Sądu, nie budzi wątpliwości; znajduje on potwierdzenie przede wszystkim w protokole kontroli z dnia 31 stycznia 2022 r.
Zdaniem Sądu, organ dokonał też prawidłowej kwalifikacji prawnej ustalonego stanu faktycznego, a w szczególności prawidłowo zidentyfikował naruszenia przepisów, które wyczerpują hipotezy statuowanych powołanymi wyżej przepisami norm sankcjonujących. Normy te zostały w zaskarżonej decyzji prawidłowo skonkretyzowane przez nałożenie kary w kwocie 15.000,00 zł, tj. z uwzględnieniem ograniczenia wynikającego z art. 92a ust. 5 pkt 1 u.t.d. (bez tego ograniczenia kara za stwierdzone naruszenia opiewałaby na kwotę 36.800,00 zł).
Nie ma podstaw do kwestionowania stanowiska organu o braku przesłanek do zastosowania regulacji z 92b i art. 92c u.t.d. Zgodnie z art. 92b: "1. Nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz drogowy zapewnił: 1) właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów: a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006, b) rozporządzenia (UE) nr 165/2014, c) Umowy AETR, d) ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców;
- 2) prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego.
- 2. Przepis ust. 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio w sprawach o nałożenie kary pieniężnej wobec osób, o których mowa w art. 92a ust. 2". Z kolei w myśl art. 92c: "1. Nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. 1a. Przepisy ust. 1 stosuje się odpowiednio w sprawach o nałożenie kary pieniężnej wobec osób, o których mowa w art. 92a ust. 2.
- 2. Przepisy ust. 1 pkt 2 stosuje się odpowiednio w przypadku nałożenia kary przez uprawniony zagraniczny organ".
W szczególności w niniejszej sprawie nie ma okoliczności ani dowodów wskazujących na to, aby skarżąca nie miała wpływu na powstanie naruszeń, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mogła przewidzieć. Skarżąca nie wykazała, aby podjęła wszystkie niezbędne środki w celu zapobieżenia naruszeniu prawa. W tym miejscu warto zauważyć, że podmiot nie ma wpływu na powstanie naruszenia w sytuacji, gdy niezależnie od jego zachowania i tak doszłoby do powstania naruszenia. W szczególności sytuacja taka może mieć miejsce, jeżeli do naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego dochodzi z powodu działania siły wyższej lub zachowania osób trzecich, którym podmiot wykonujący przewozy nie był w stanie się przeciwstawić.
Natomiast brak możliwości przewidzenia określonych zdarzeń lub okoliczności ma miejsce wtedy, gdy przy uwzględnieniu wiedzy, umiejętności i doświadczenia nie istniała możliwość przewidzenia określonych zdarzeń z uwagi na ich nadzwyczajny charakter (G. Lubeńczuk, K. Sikora, Ustawa o transporcie drogowym. Komentarz, Warszawa 2013). Nie ma przy tym podstaw, by czynić organom zarzut zebrania niewyczerpującego materiału dowodowego w zakresie potencjalnych okoliczności zwalniających skarżącą z odpowiedzialności. Naruszenie będące wynikiem działania lub zaniedbania osób, którymi przedsiębiorca posługuje się przy prowadzeniu swojej działalności, świadczy przede wszystkim o nieprawidłowej organizacji pracy przedsiębiorstwa. Inicjatywa dowodowa w zakresie okoliczności egzoneracyjnych leży zaś przede wszystkim po stronie przedsiębiorcy, gdyż to on próbuje wywodzić skutki prawne z dobrodziejstwa przepisów pozwalających na zwolnienie go z odpowiedzialności (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 listopada 2010 r., II GSK 976/09, CBOSA).
W zakresie ciężaru dowodu mamy tu zatem do czynienia z rozwiązaniem odmiennym niż w przypadku art. 92a ust. 11 u.t.d. (M. Etel, A. Piszcz (red.), Ustawa o transporcie drogowym. Komentarz, Warszawa 2020).
Rację ma organ, że gdy idzie o przepisy dotyczące czasu pracy kierowców (lp. 5.2, 5.6, 5.7, 5.11), sankcjonowane są nawet minimalne przekroczenia. Nie ulega wszak wątpliwości, że określenia: "do mniej niż 1 godziny" (lp. 5.2), "do 1 godziny" (lp. 5.6), "do 1 godziny" (lp. 5.7) oraz "do mniej niż 30 minut" (lp. 5.11) obejmują sytuacje, w których skrócenie lub przekroczenie wynosi zarówno tylko 1 minutę, jak i 4, 7, 8, 11, 13, 14, 23, 24 czy 25 minut. O poprawności powyższego rozumowania przekonuje już samo porównanie z lp. 5.1 ("o czas powyżej 15 minut do mniej niż 1 godziny") czy z lp. 5.3 ("o czas powyżej 30 minut do mniej niż 4 godzin").
Wbrew twierdzeniom skarżącej organ pierwszej instancji odniósł się (s. 3 decyzji pierwszej instancji) zarówno do naruszeń kierowcy B.K.1, wskazując m.in., że przy piśmie z dnia 9 lutego 2022 r. nie było załączników (w tym miejscu Sąd podkreśla, że nie było ich też przy odwołaniu), jak i nie przemilczał kwestii braku współpracy między skarżącą a jej pracownikiem D.S. (s. 4-5 decyzji pierwszej instancji). Skarżąca podnosi, że nie czuje się odpowiedzialna za naruszenia spowodowane przez D.S. w trakcie jego krótkotrwałego zatrudnienia. Nie sposób jednak podzielić poglądu skarżącej, jakoby jedynym dostępnym jej instrumentem prawnym dyscyplinowania była instytucja rozwiązania umowy. Takiemu postrzeganiu roli podmiotu wykonującego przewóz drogowy sprzeciwia się nie tylko charakter – opierającej się na zaufaniu – umowy zlecenia zawartej pomiędzy skarżącą a D.S. (k. 15.6 akt administracyjnych), ale przede wszystkim wynikająca z aktów prawa wtórnego Unii Europejskiej idea, że na przedsiębiorstwie transportowym – co do zasady – ciąży odpowiedzialność za naruszenia popełnione przez jego kierowców.
Z kolei przytoczone przez skarżącą tymczasowe odstępstwa od stosowania przepisów dotyczących czasu prowadzenia pojazdu, przerw i okresów odpoczynków kierowców nie mogły znaleźć zastosowania w niniejszej sprawie już choćby z tego względu, że wynikały z obwieszczeń Ministra Infrastruktury wydanych w 2022 roku i odnosiły się do okresów od 4 marca do 2 kwietnia 2022 r. i od 12 sierpnia do 30 września 2022 r. Nie mogły zatem dotyczyć okresu od 1 lutego do 31 grudnia 2021 r., który objęto zakresem kontroli. Natomiast twierdzenie skarżącej, jakoby przekroczenie o jedną minutę wynikało z błędnego odczytu tachografu, który wskazywał poprawną wartość, nie zostało niczym poparte.
Zarzuty skargi dotyczące braku wpisów kraju rozpoczęcia/zakończenia pracy nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Wbrew twierdzeniom skarżącej krajem rozpoczęcia/zakończenia pracy nie zawsze musiała być Polska, a to dlatego, że skarżąca była uprawniona w okresie od 19 kwietnia 2016 r. do 18 kwietnia 2021 r. do wykonywania międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy na podstawie licencji nr TU-046667 (k. 103 akt administracyjnych; w licencji widnieje poprzednia firma przedsiębiorcy zmieniona w dniu 30 grudnia 2019 r.). To, iż licencja ta nie była przedłużana (oświadczenie pełnomocnika skarżącej na k. 36 akt administracyjnych), nie zmienia faktu, że w okresie podlegającym kontroli Inspekcji Transportu Drogowego krajem rozpoczęcia/zakończenia pracy mógł być kraj inny niż Polska. Nie ulega wątpliwości, iż za naruszenia przepisów, których dopuszcza się kierowca podmiotu wykonującego przewóz drogowy, odpowiada ten podmiot wykonujący przewóz drogowy.
Odpowiedzialność kierowcy (art. 92 ust. 1 u.t.d., załącznik nr 1 do u.t.d.) i odpowiedzialność podmiotu wykonującego przewóz drogowy (art. 92a ust. 1 u.t.d., załącznik nr 3 do u.t.d.) są zatem od siebie niezależne. Nie sposób upatrywać w tym naruszenia art. 5 Kodeksu cywilnego, skoro przepis ten ma zastosowanie tylko do czynności cywilnoprawnych, a nie administracyjnoprawnych.
Zarzut skargi dotyczący nieterminowego pobrania danych z tachografu nie zasługiwał na uwzględnienie. Sąd podziela zapatrywanie organu pierwszej instancji, że 90-dniowy termin na pobranie danych z tachografu pozwala na zminimalizowanie ryzyka utraty danych w wyniku awarii. Jak wynika bowiem z motywu pierwszego rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców, "regularne wczytywanie danych zarejestrowanych przez jednostkę pojazdową i na karcie kierowcy jest niezbędne dla skutecznej kontroli przestrzegania przez kierowcę i przedsiębiorstwo przepisów dotyczących czasu prowadzenia pojazdów i okresów odpoczynku (...)".
Sąd nie dopatrzył się też naruszenia uprawnień procesowych strony, zwłaszcza zaś naruszenia uprawnień procesowych strony o charakterze istotnym, mogącego mieć wpływ na wynik sprawy (dotyczy to także art. 9 k.p.a.). Organ odwoławczy nie prowadził uzupełniającego postępowania dowodowego, więc zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie uległ zmianie w stosunku do postępowania przed organem pierwszej instancji. Skarżąca została skutecznie zawiadomiona o wszczęciu postępowania przed organem pierwszej instancji (31 stycznia 2022 r.) i złożyła wyjaśnienia do protokołu kontroli (pismo z dnia 9 lutego 2022 r.), co świadczy o jej czynnym udziale w postępowaniu. Skarżąca nie wykazuje też, aby uniemożliwiono jej dokonanie jakiejś konkretnej czynności procesowej.
Nie można tracić z pola widzenia i tego, że czynności kontrolne Inspekcji Transportu Drogowego – dokonanie których, zgodnie z art. 72 u.t.d., skarżąca miała obowiązek umożliwić – niejako wyprzedzają i zastępują stadium wyjaśniające (rozpoznawcze) postępowania administracyjnego, albowiem to w ramach kontroli dokonywana jest większość lub nawet całość ustaleń faktycznych.
W ocenie Sądu, stan faktyczny został wyjaśniony należycie, toteż nie doszło do naruszenia przepisów prawa procesowego statuujących zasadę prawdy materialnej (art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a.); organ zapewnił stronie możliwość udziału w postępowaniu. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom prawa procesowego (art. 107 § 3 k.p.a.). Zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a w szczególności nie narusza przepisów prawa materialnego powołanych w skardze.
Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.