Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 31 maja 2007 r. ustanowiono dla skarżącego radcę prawnego (k. 57-59), którego Rada Okręgowej Izby Radców Prawnych wyznaczyła w osobie mecenasa B. N. (vide: pismo Dziekana OIRP z 22 czerwca 2007 r. k. 66). Skarżący udzielił wyznaczonemu radcy prawnemu pełnomocnictwa procesowego (k. 78), które ten wraz z dowodem uiszczenia stosownej opłaty skarbowej (k.
- 79) przedłożył do akt.
W toku postępowania przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji radca prawny złożył procesowe pismo przygotowawcze (k. 74-77) i wziął udział w rozprawie jaka odbyła się w dniu 12 października 2007r. przed tutejszym Wojewódzkim Sądem Administracyjnym (vide: protokół k. 86). Po otrzymaniu zaś odpisu wyroku (k.
- 87) wraz z uzasadnieniem (dowód: doręczenia k.
- 99) radca prawny sporządził i wniósł w przepisanym terminie skargę kasacyjną (k. 100-104). W rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym która odbyła się w dniu 4 lutego 2009 r. radca prawny nie wziął udziału (vide: odpis protokołu rozprawy).
W dniu 21 stycznia 2010 r. wpłynęło do tutejszego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pismo radcy prawnego gdzie rzeczony podniósł, że pełnił w sprawie rolę pełnomocnika z urzędu dla skarżącego. Radca prawny oświadczył, że ponieważ skarżący nie uiścił ani w części ani w całości kosztów zastępstwa procesowego przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie i Naczelnym Sądem Administracyjnym więc wnosił o zasądzenie takich kosztów. Te jednak przez Naczelny Sąd Administracyjne nie zostały orzeczone, bo taki wniosek podlega rozpoznaniu w innym trybie. Do pisma dołączył kopię sentencji wyroku NSA i ostatniej strony jego uzasadnienia.
Mając na uwadze powyższe zważyć należało, co następuje:
Stosownie do treści art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 02/153/1270 ze zm.) wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Zasady te precyzuje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. 02/163/1349 ze zm.) określając czynności, stawki minimalne i szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielnej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (§1 rozp.)
Zgodnie z rozwiązaniami przyjętymi w §16 powołanego rozporządzenia wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty te nie zostały zapłacone w całości lub części. Ponieważ radca prawny oświadczenie takie złożył zachodzą warunki aby mu należne wynagrodzenie.
W myśl §2 ust. 2 powołanego rozporządzenia podstawę zasądzenia opłat stanowią stawki minimalne określone w rozdziałach 3-4. Gdy chodzi o postępowanie przed sądami administracyjnymi wysokość stawek minimalnych konkretyzuje umieszczony w rozdziale 4 rozporządzenia przepis §14 różnicując w zależności od charakteru sprawy, instancji i przejawionej przez radcę prawnego aktywności wysokość wskaźnika stawki należnego wynagrodzenia. W sprawie takiej jak niniejsza, stawka minimalna w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji wynosi 240 zł co wynika wprost z §14 ust. 2 pkt. 1 lit. c) rozporządzenia.
Z kolei za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej radcy prawnemu przysługuje dalszych 120 zł gdyż stosownie do §14 ust. 2 pkt. 2 lit. b) wymienionego rozporządzenia kwota ta odpowiada 50% należnej stawki za czynności radcy prawnego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ponieważ charakter sprawy i obszerność jej akt nie obiegały od przeciętnych a sądy obu instancji nie odnalazły usprawiedliwionych podstaw odpowiednio skargi i skargi kasacyjnej więc brak było podstaw do tego aby przyznać radcy prawnemu podwyższone wynagrodzenie (§2 ust. 1 rozp). Na mocy §2 ust. 3 cytowanego rozporządzenia ustalona opłata ulega jednak powiększeniu o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług. Nadto radcy prawnemu przysługuje zwrot udokumentowanych wydatków w kwocie 17 zł opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, które należało ocenić jako niezbędne (§15 pkt. 2 rozp.).
Mając to wszystko na uwadze orzeczono jak w sentencji.