Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowiez 6 lipca 2020 r., sygn. akt III SA/Kr 243/20

Uzasadnienie

Uzasadnienie:

Decyzją z dnia [...] 2017 r. ([...]) Starosta uznał J. M. za osobę bezrobotną z dniem 14 grudnia 2017 r. oraz odmówił przyznania mu zasiłku dla bezrobotnych od dnia 14 grudnia 2017 r.

Decyzją z dnia [...] 2018 r. znak: [...] Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Wyrokiem z dnia 11 maja 2018 r. sygn. akt III SA/Kr 212/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.

Wyrokiem z dnia 30 stycznia 2019 r. sygn. akt I OSK 3334/18 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił ww. wyrok.

Wyrokiem z dnia 10 maja 2019 r., sygn. akt II SA/Kr 323/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.

Sąd nakazał przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego mającego na celu ustalenie w sposób szczegółowy podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy za cały okres 18 miesięcy poprzedzających dzień 14 grudnia 2017 r. dokonując przeliczenia o którym mowa z przepisie art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy i ponownie ustalić czy skarżący spełnia warunki do przyznania zasiłku dla bezrobotnych.

Decyzją z dnia [...] 2019 r. ([...]), na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. b, art. 71 ust. 1, 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz at. 104 kpa Starosta odmówił przyznania J. M. zasiłku dla bezrobotnych od dnia 14 grudnia 2017 r.

Decyzją z dnia 7 stycznia 2020 r. ([...]) na podstawie art. 138 §1 pkt 2 kpa, art. 71 ust. 1 pkt 1 i 2 lit. c w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 12 a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2019 r., poz. 1482 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania J. M. od decyzji z dnia [...] 2019 r. Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania oraz podał, co następuje:

Stosując się do wytycznych ww. wyroku z dnia 11 maja 2018 r., organ l instancji prowadząc postępowanie wyjaśniające zwrócił się pismem z 3 października 2019 r., znak: [...] do firmy A Sp. z o.o. w T, ul. F o informację, jakie były miesięczne podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy w okresie świadczenia usług na podstawie umowy zlecenia przez J. M. W dniu 21 października 2019 roku do Powiatowego Urzędu Pracy wpłynęło pismo z firmy B informujące, że spółka nie może udzielić informacji w zakresie przedstawionym w piśmie z 3 października 2019 r. ponieważ według firmy Powiatowy Urząd Pracy nie jest organem uprawnionym do zwracania się o powyższe dane bezpośrednio do Zleceniodawcy. Informacje wskazane w piśmie udostępniane są przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych.

Wnioskiem z 23 marca 2019 r. o udostępnienie danych ze zbioru danych osobowych Powiatowy Urząd Pracy zwrócił się do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z prośbą o informację, jakie były miesięczne podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy w okresie świadczenia usług na podstawie umowy zlecenia przez J. M. w okresie od maja 2008 r. do listopada 2017 r. Jednocześnie zwrócono się o podanie okresów pobierania zasiłków chorobowych i wysokości podstaw wymiaru zasiłków chorobowych w powyższym okresie.

W dniu 12 listopada 2019 r. do Powiatowego Urzędu Pracy wpłynęło pismo ZUS, Oddział w S z dnia 5 listopada 2019 r., znak: [...], w którym podano podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne z tytułu umowy zlecenia oraz podstawę wymiaru zasiłku chorobowego.

Po przeprowadzonym postępowaniu wyjaśniającym, dokonując analizy zaświadczenia ZUS z 5 listopada 2019 r., ustalono podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy w poszczególnych miesiącach ustalono, dni podlegające zaliczeniu do okresu uprawniającego do zasiłku.

Wskazano, że niniejszej sprawie łącznie okres uprawniający do zasiłku z tytułu wykonywania pracy w ramach umowy zlecenia wynosi 169 dni, co nie stanowi podstawy do przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W konsekwencji decyzją z dnia [...] 2019 r., znak: [...]. Starosta odmówił J. M. przyznania zasiłku dla bezrobotnych od dnia 14 grudnia 2017 r.

Od ww. decyzji J. M. złożył odwołanie podnosząc, że w celu właściwego rozpoznania przedmiotowej sprawy należy łącznie rozpatrzyć kwotę miesięcznego wynagrodzenia z umowy zlecenia, dane z zaświadczenia wystawionego przez zleceniodawcę oraz ewentualnie dane z zaświadczenia z ZUS.

W dniu 19 grudnia 2019 r. do Urzędu Pracy wpłynęły kopie umów zlecenia, które odwołujący się złożył w Powiatowym Urzędzie Pracy 12 grudnia 2019 r.

Mając na uwadze powyższe wskazać należy, że do uzyskania prawa do zasiłku dla bezrobotnych konieczne jest spełnienie łącznie dwóch warunków: pierwszy z art. 71 ust. 1 pkt 1 ustawy oraz któregokolwiek warunku (osobno lub łącznie) z art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. od "a" do "i", ust. 2 pkt od 1 do 8 ustawy. W niniejszej sprawie decydujący jest przepis art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. "c" ustawy w brzmieniu:

1. 1. Prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, (...) jeżeli:
2. 2) w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni: (...)
3. c) świadczył usługi na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, albo współpracował przy wykonywaniu tych umów, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca, z zastrzeżeniem art. 104b ust. 2 (...).

Jak wynika z powyższego przepisu, zdarzeniem mającym istotne znaczenie w przedmiocie ustalenia prawa do zasiłku dla bezrobotnych jest rejestracja w powiatowym urzędzie pracy. To od dnia dokonania czynności rejestracji liczony jest 18 - miesięczny okres badany następnie pod kątem spełnienia przesłanek do zasiłku dla bezrobotnych. J. M. uzyskał status osoby bezrobotnej dnia 14 grudnia 2017 r. Tak więc badany okres 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, w rozstrzyganym przypadku biegnie od 13 czerwca 2016 r. do 13 grudnia 2017 r. W okresie tym J. M. wykonywał pracę na podstawie umowy zlecenia od 13 czerwca 2016 r. do 30 listopada 2017 r. (A Sp. z o.o., umowa zawarta od 15 grudnia 2008 r).

Ponadto w okresie tego zatrudnienia J. M. przebywał na zasiłku chorobowym w okresach:

1. - od 29 czerwca 2016 r. do 30 czerwca 2016 r. - 2 dni,
2. - od 1 lipca 2016 r. do 1 lipca 2016 r. oraz od 18 lipca 2016 r. do 20 lipca 2016 r. - 4 dni,
3. - od 1 września 2016 r. do 13 września 2016 r. oraz od 16 września 2016 r. do 26 września 2016 r. - 24 dni,
4. - od 7 października 2016 r. do 14 października 2016 r. oraz od 25 października 2016 r. do 30 października 2016 r. -14 dni,
5. - od 4 listopada 2016 r. do 10 listopada 2016 r. - 7 dni,
6. - od 19 grudnia 2016 r. do 30 grudnia 2016 r. - 12 dni,
7. - od 7 lutego 2017 r. do 28 lutego 2017 r. - 22 dni,
8. - od 1 marca 2017 r. do 10 marca 2017 r. -10 dni,
9. - od 21 kwietnia 2017 r. do 30 kwietnia 2017 r. - 10 dni,
10. - od 1 maja 2017 r. do 5 maja 2017 r. - 5 dni,
11. - od 7 czerwca 2017 r. do 9 czerwca 2017 r. - 3 dni,
12. - od 14 sierpnia 2017 r. do 28 sierpnia 2017 r. -15 dni
13. - od 10 listopada 2017 r. do 29 listopada 2017 r. - 20 dni.

Z zaświadczenia Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z 5 listopada 2019 r. wynika, że podstawą wymiaru zasiłku chorobowego we wszystkich wskazanych okresach była kwota 1506,48 zł. Minimalna kwota podstawy wymiaru składek zasiłku chorobowego w 2016 r. wynosiła 1596,36 zł, a w 2017 r. wynosiła 1725,80 zł, co oznacza, że okres pobierania zasiłku chorobowego nie może zostać zaliczony do okresu uprawniającego do zasiłku.

Bezspornym jest, że w badanym okresie 18 miesięcy J. M. wykonywał pracę zarobkową przez okres dłuższy niż 365 dni. Wyjaśnić jednak należy, że świadczenie pracy nie jest równoznaczne z okresem uprawniającym do zasiłku, o którym mowa w art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. "c" ustawy. Okres świadczonej pracy na podstawie umowy zlecenia jest zaliczany do okresu uprawniającego do zasiłku tylko wtedy, gdy podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca. Warunek ten jest konieczny i bezwzględny.

Minimalne wynagrodzenie za pracę w 2016 r. wynosiło 1850 zł (Dz. U. z 2015 r., poz. 1385), a w 2017 r. 2000 zł (Dz. U. z 2016 r., poz. 1456). Na podstawie zaświadczenia ZUS z 5 listopada 2019 r. oraz raportu ZUS-U1 z 21 grudnia 2017 r. ustalono, że tylko w miesiącach: sierpień 2016 r., styczeń 2017 r., lipiec 2017 r., wrzesień 2017 r. i październik 2017 r. J. M. nie posiadał zasiłku chorobowego, jednak z okresu tego można zaliczyć tylko październik 2017 r., gdzie wysokość podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie przekroczyła minimalne wynagrodzenie w 2017 r.

Natomiast z okresów w których J. M. przebywał na zwolnieniu lekarskim i jednocześnie świadczył pracę organ odwoławczy po przeliczeniu podstawy wymiaru składek na okres pełnego miesiąca zaliczył następujące okresy:

1. - od 2 lipca 2016 r. do 17 lipca 2016 r. oraz od 27 lipca 2016 r. do 31 lipca 2016 r., tj. 27 dni,
2. - od 1 października 2016 r. do 7 października 2016 r. oraz od 15 października 2016 r. do 24 października 2016 r., tj. 17 dni,
3. - od 1 listopada 2016 r. do 3 listopada 2016 r. oraz od 11 listopada 2016 r. do 30 listopada 2016 r., tj. 23 dni,
4. - od 1 grudnia 2016 r. do 18 grudnia 2016 r. oraz 31 grudnia 2016 r., tj. 19 dni,
5. - od 1 lutego 2017 r. do 6 lutego 2017 r., tj. 6 dni,
6. - od 1 kwietnia 2017 r. do 20 kwietnia 2017 r., tj. 20 dni,
7. - od 1 sierpnia 2017 r. do 13 sierpnia 2017 r. oraz od 29 sierpnia 2017 r. do 31sierpnia 2017 r., tj. 16 dni,
8. - od 1 listopada 2017 r. do 9 listopada 2017 r. oraz 30 listopada 2017 r., tj. 10 dni.

Razem 138 dni plus 31 dni miesiąca października 2017 r., co daje 169 dni okresów uprawniających do zasiłku.

Nawet gdyby przyjąć zgodnie z zaświadczeniem pracodawcy z 13 grudnia 2017 r. miesiące (sierpień 2016 r. - 31 dni, styczeń 2017 - 31 dni, lipiec 2017 r. - 31 dni oraz wrzesień 2017 r. - 30 dni, co daje razem 123 dni) w których wysokość podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne przekroczyła minimalne wynagrodzenie J. M. i tak nie posiadałby 365 dni, a tylko 292 dni świadczenia usług na podstawie umowy zlecenia przy podstawie wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiącej kwotę co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca.

Liczba dni i minimalna wysokość wynagrodzenia uprawniającego do ubiegania się o zasiłek zostały bezwzględnie określone przez ustawodawcę w zacytowanych powyżej przepisach ustawy. Ustawodawca podając liczbę "365 dni" określił, w sposób wiążący dla organów administracyjnych, minimalną ilość dni w ciągu których bezrobotny musi świadczyć pracę i osiągać z tego tytułu co najmniej minimalne wynagrodzenie, aby uzyskać prawo do zasiłku. Warunki te muszą być spełnione łącznie.

Na powyższe rozstrzygnięcie J. M. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.

Podniósł, że organ l instancji wydając zaskarżoną decyzję nie podał podstawy prawnej na poparcie swojego stanowiska. Ponadto dokonując szeregu wyliczeń nie wskazał przepisów prawa, na których się opierał dokonując obliczeń, co stanowi rażące naruszenie przepisów prawa. Organ II instancji powinien sam z urzędu wychwycić naruszenie przepisów prawa o braku powołania podstawy prawnej w uzasadnieniu. Zamiast tego organ II Instancji powielił błędne wyliczenia organu l Instancji.

Zdaniem skarżącego powyższe działania organów l i II instancji stanowią naruszenie art. 107 § 1 kpa poprzez brak wskazania uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji. Zgodnie z art. 107 § 3 kpa uzasadnienie prawne powinno zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Skoro w zaskarżonych decyzjach istotną jest kwestia przeliczenia wynagrodzenia, organy obu Instancji dokonując przeliczeń powinny wskazać przepisy prawa, na których się opierały dokonując stosownych wyliczeń.

Jak podał skarżący w czasie wykonywania usług na podstawie umowy zlecenia otrzymywał stałe miesięczne wynagrodzenie określone kwotowo w umowie. Na przestrzeni lat wynagrodzenie to było równe, co najmniej minimalnemu wynagrodzeniu za pracę. Zgodnie z umową wynagrodzenie było pomniejszane za czas choroby. W okresie od grudnia 2015 do listopada 2017 r. skarżący wielokrotnie przebywał na zasiłku chorobowy, który wypłacał ZUS.

Podał, jak przy stałym miesięcznym wynagrodzeniu wynagrodzenie pomniejszone za czas przebywania na L4 winno być liczone. Podniósł, że podstawa zasiłku chorobowego jest liczona, jako średnia z 12 poprzedzających miesięcy, następnie uzyskany wynik jest dzielony zawsze przez 30 (bez względu na ilość dni w miesiącu) i mnożona przez liczbę dni L 4; aby podstawa zasiłku uległa zmianie przerwa pomiędzy chorobami musi wynosić trzy miesiące kalendarzowe. Wyjaśnił skarżący, że pierwszy raz na L 4 był w grudniu 2015 r., zatem podstawa była liczona, jako średnia z okresu grudzień 2014 - listopad 2015; do listopada 2017 r. nie było przerwy pomiędzy kolejnymi L 4 przekraczającej 3 miesiące kalendarzowe, dlatego obowiązywała cały czas ta sama podstawa zasiłku chorobowego wypłacanego przez ZUS. Dodał, że w przedmiotowej sprawie kwestia niższej podstawy wymiaru zasiłku chorobowego niż wynagrodzenie minimalne nie ma znaczenia, gdyż ma to zastosowanie do sytuacji, gdy zleceniobiorca zaraz po zakończeniu umowy jest niezdolny do pracy i pobiera zasiłek chorobowy, wówczas okres pobierania tego zasiłku jest zaliczany do wymaganego okresu 365 dni - zatem organy w przedmiotowej sprawie niewłaściwie zastosowały przepisy (pomijając fakt, że w uzasadnieniu nie powołały się na odpowiedni przepis).

Zdaniem skarżącego organy obu instancji błędnie podały, że np. w sierpniu 2016 r. podstawa wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne wyniosła 1603, 32 zł, pomimo że skarżący we wskazanym miesiącu nie przebywał ani jednego dnia na L 4. Organy obu Instancji nie ustaliły stażu pracy skarżącego, od którego zależy okres, na który zasiłek dla bezrobotnych zostaje przyznany tj. okresu pobierania zasiłku przez 6 miesięcy lub 12 miesięcy.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 2107) sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treścią art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej "ppsa". Orzekanie - w myśl art. 135 ppsa - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.

Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika z art. 145 § 1 pkt. 1 ppsa. W niniejszej sprawie należy nadto mieć na uwadze treść art. 190 ppsa, zgodnie z którym sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie z przywołanymi wyżej zasadami, oraz stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonym w wyroku I OSK 3334/18 należało uznać, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Materialnoprawną podstawę wydanych w niniejszej sprawie decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2017 r., poz. 1065 ze zm.), dalej zwanej ustawą.

Kwestię uprawnień do zasiłku dla osoby bezrobotnej reguluje art. 71 ust. 1 i 2, mający charakter przepisu bezwzględnie obowiązującego, a więc nie dającego organom administracji uprawnień do uznaniowego rozstrzygania w tym zakresie.

Okoliczność, że skarżący w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania świadczył usługi na podstawie umowy zlecenia sprawia, że zastosowanie w sprawie znalazł przepis art. 71 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 lit. c ww. ustawy. Zgodnie z tym przepisem prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego dorosłych, szkolenia, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni świadczył usługi na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, albo współpracował przy wykonywaniu tych umów, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca, z zastrzeżeniem art. 104b ust. 2.

Podstawowym warunkiem, od którego spełnienia zależy nabycie zasiłku, jest zatrudnienie przez 365 dni w okresie 18 miesięcy przed zarejestrowaniem i uzyskiwanie w tym czasie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy.

Skoro art. 71 ustawy jest przepisem o charakter bezwzględnie obowiązującym, nie dającym organom administracji publicznej uprawnień do uznaniowego rozstrzygania w zakresie zasiłku przyznawanego bezrobotnym, to brak jest podstaw do kierowania się jakimikolwiek względami przy ustaleniu przesłanek w nim ustanowionych w zaistniałym stanie faktycznym. Ustawodawca jednoznacznie i w sposób zupełny określił przesłanki wymagane do ustalenia uprawnień do zasiłku dla bezrobotnych, których strona skarżąca nie spełniła. Prawo do zasiłku dla bezrobotnych, zgodnie z wolą ustawodawcy, mogą otrzymać wyłącznie osoby spełniające kryteria przyjęte w ustawie.

W kontrolowanej sprawie, zgodnie z zaleceniem Sądu zawartym w orzeczeniu z dnia 10 maja 2019 r. organy obu instancji wskazały, których dni w ciągu których skarżący związany był umową zlecenia w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, nie wliczono do wymaganych 365 dni i podały tego przyczynę. Wskazano też jakie były podstawy wymiaru zasiłków chorobowych w poszczególnych miesiącach, jak również podano podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne.

Bezsporne jest, że skarżący został zarejestrowany w Urzędzie Pracy w dniu 14 grudnia 2017 r., a zatem okres 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, biegł od 13 czerwca 2016 r. do 13 grudnia 2017 r. W okresie tym skarżący wykonywał pracę na podstawie umowy zlecenia od dnia 13 czerwca 2016 r. do dnia 30 listopada 2017 r.

Na podstawie zaświadczenia ZUS z dnia 5 listopada 2019 r. organy obu instancji ustaliły, postawy wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy w poszczególnych miesiącach, w konsekwencji ustalając, że zaliczeniu do okresu uprawniającego do zasiłku podlegają następujące dni: lipiec 2016 r. – 27 dni; października 2016 r. – 17 dni; listopad 2016 r. – 23 dni; grudzień 2016 r. – 19 dni; luty 2017 r.- 6 dni; kwiecień 2017 r. – 20 dni; sierpień 2017 r. - 16 dni; październik 2017 r. – 31 dni; listopad 2017 r. – 10 dni. W okresach tych skarżący przebywał bowiem na zwolnieniu lekarskim i świadczył pracę, a powyższe ustalono po przeliczeniu podstawy wymiaru składek na okres pełnego miesiąca.

Ponadto ustalono i wskazano w zaskarżonej decyzji, że w okresie tego zatrudnienia J. M. przebywał na zasiłku chorobowym w okresach:

1. - od 29 czerwca 2016 r. do 1 lipca 2016 r. – 2 dni,
2. - od 1 lipca 2016 r. do 1 lipca 2016 r. oraz od 18 lipca 2016 r. do 20 lipca 2016 r. – 4 dni;
3. - od 1 września 2016 r. do dnia 13 września 2016 r. oraz od 16 września 2016 r. do 26 września 2016 r. – 24 dni;
4. - od 7 października 2016 r. do 14 października 2016 r. oraz od 25 październik 2016 r. do 30 października 2016 r. – 14 dni;
5. - od 4 listopada 2016 r. do 10 listopada 2016 r. - 7 dni;
6. - od 19 grudni a2016 r. do 30 grudnia 2016 r. – 12 dni;
7. - od 7 lutego 2017 r. do 28 lutego 2017 r. – 22 dni;
8. - od 1 marca 2017 r. do 10 marca 2017 r. – 10 dni;
9. - od 21 kwietnia 2017 r. do 30 kwietnia 2017 r. – 10 dni;
10. - od 1 maja 2017 r. do 5 maja 2017 r. 5 dni;
11. - od 7 czerwca 2017 r. do 9 czerwca 2017 r. 3 dni;
12. - od 14sierpnia 2017 r. do 28 sierpnia 2017. 15 dni;
13. - od 10 listopada 2017 r. do 29 listopada 2017 r. – 20 dni.

Postawa wymiaru zasiłku chorobowego w ww. okresach była kwota 1506,48 zł, podczas gdy minimalna kwota podstawy wymiaru składek zasiłku chorobowego w 2016 r. wynosiła 1596,36 zł, a w 2017 r. 1725,80 zł. Jak wskazały organy administracji, z powyższego wynika, że okres pobierania zasiłku chorobowego nie może zostać zaliczony do okresu uprawniającego do zasiłku.

Podkreślić jeszcze raz należy, że w przypadku osoby świadczącej usługi na podstawie umowy zlecenia konieczną przesłanką, od której istnienia uzależnione jest nabycie prawa do zasiłku dla bezrobotnych, nie jest osiąganie minimalnego wynagrodzenia, ale wysokość podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy (por. III SA/Kr 323/19). Okres świadczonej pracy na podstawie umowy zlecenia jest zaliczany do okresu uprawniającego do zasiłku tylko wtedy, gdy podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca.

Minimalne wynagrodzenie za pracę w 2016 r. wynosiło 1850 zł, a w 2017 r. 2000 zł. Z akt sprawy wynika natomiast (pismo z ZUS z dnia 8 października 2019 r.), że tylko w miesiącach sierpień 2016 (podstawa wymiaru składek 1603,32), styczeń 2017 (podstawa wymiaru składek 1109,96 zł), lipiec 2017 (podstawa wymiaru składek 1799,99 zł), wrzesień 2017 (podstawa wymiaru składek 1000 zł) i października 2017 r. (podstawa wymiaru składek 2000 zł) skarżący nie pobierał zasiłku chorobowego. Jednak z okresu tego zaliczono tylko październik 2017 r, gdzie wysokość podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie przekroczyła minimalne wynagrodzenie w 2017 r.

Co prawda organy obu instancji omyłkowo podały, że podana kwota stanowi wynagrodzenie, a nie podstawę wymiaru składek, jednak powyższe uchybienie nie miało wpływu na prawidłowość wyliczenia uprawnienia do zasiłku. Wszak już w kolejnym zdaniu organ podał, że tylko w miesiącu październiku podstawa wymiaru składek przekroczyła kwotę minimalnego wynagrodzenia w 2017 r.

Odnosząc się do zarzutów skargi, że organy błędnie przyjęły kwotę 1603,32 zł jako podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne w sierpniu 2016 r., podczas gdy skarżący w tym miesiącu nie przebywał na zwolnieniu lekarskim, wyjaśnić należy, że podstaw a wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne przy zatrudnieniu na podstawie umowy zlecenia stanowi przychód w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych. Tak więc przy wynagrodzeniu skarżącego w miesiącu sierpniu 2016 w wysokości 1850 zł podstawa wymiaru składek wynosiła 1603,32 zł (zaświadczenia z dnia 13 grudnia 2017 r.).

Sąd dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji nie stwierdził naruszenia prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy, ani naruszenia prawa procesowego mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w rozumieniu str. 145 § 1 lit. a) i c) ppsa. Wbrew zarzutom skargi organy obu instancji podały podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz dokonały szczegółowych wyliczeń, celem zbadania czy skarżącemu przysługuje prawo do zasiłku dla bezrobotnych. Także uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada prawu - przedstawiono i omówiono jej podstawę prawną, przebieg postępowania, zebrane w sprawie dowody, oraz wskazano z jakich przyczyn skarżącemu nie przysługuje prawo do zasiłku dla bezrobotnych. Uzasadnienie to spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 kpa.

Nie znajdując zatem podstaw do uznania, że zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji naruszają przepisy prawa materialnego lub zasady postępowania administracyjnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, Sąd działając na podstawie art. 151 ppsa orzekł - jak w sentencji wyroku.