Uzasadnienie
C. O. zaskarżyła ostateczną decyzję Wojewody z dnia 19 grudnia 2008 r. Nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] 2008r. orzekającą o wymeldowaniu skarżącej z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ulicy A 18 w K. Zarządzeniem z dnia 12 marca 2009r., skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargi.
Przedmiotowe zarządzenie zostało wysłane do skarżącej na adres wskazany w skardze i było bezskutecznie podwójnie awizowane.
Pismem z dnia 18 maja 2009 roku, skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia wpisu sądowego.
Równocześnie skarżąca uiściła zaległy wpis.
W uzasadnieniu wniosku C. O. podała, iż pod koniec marca wyjechała w sprawach zawodowych do Włoch i nie była w stanie odebrać skierowanej do niej przesyłki z sądu. Także jej siostra, która w czasie jej nieobecności miała odbierać pod wskazanym w skardze adresem korespondencję musiała wyjechać w tym czasie do chorej matki do N. S. Po powrocie z Włoch C. O. zadzwoniła w dniu 13 maja 2009 roku do WSA w Krakowie, gdzie otrzymała wiadomość co zawierała adresowana do niej przesyłka.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 86 i 87 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dnia 30 sierpnia 2002 roku (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z poz. zm.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, może złożyć wniosek o przywrócenie tego terminu. Ustawa wskazuje jednak warunki, jakie strona musi spełnić, by jej wniosek o przywrócenie terminu został przez sąd uwzględniony. Tym samym w piśmie zawierającym wniosek o przywrócenie terminu strona winna wskazać okoliczności uzasadniające dopuszczalność wniosku ze względu na zachowanie siedmiodniowego terminu liczonego od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu i równocześnie dokonać czynności procesowej, która nie została dokonana w terminie.
W niniejszej sprawie, skarżąca dochowała pierwszego i ostatniego warunku skutecznego wniesienia wniosku o przywrócenie terminu, nie została natomiast spełniony drugi warunek, a mianowicie nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminowi.
Okoliczności przytoczone przez stronę nie stanowią bowiem wystarczającego dowodu, iż nie dotrzymała terminu nie ze swojej winy.
Zgodnie z art. 87 § 2 w/w ustawy, strona powinna uprawdopodobnić, że stało się tak bez jej winy z uwagi na wystąpienie okoliczności od niej niezależnych, którym pomimo dołożenia należytej staranności nie była w stanie przeciwdziałać (por. postanowienie NSA z 25 maja 2004r., FZ 63/2004, niepubl.).
Sąd bada zatem powołane przez skarżącą przyczyny uchybienia terminu w oparciu o obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. Skarżąca się taką starannością nie wykazała, bowiem mając świadomość wniesionej do sądu skargi nie poczyniła należytych wysiłków aby ktoś (jak nie ona sama) mógł odbierać za nią przesyłki pod wskazanym przez nią adresem. Ponad to skarżąca wiedząc, iż opuszcza Polskę na dłuższy czas powinna była, jako osoba należycie dbająca o swoje interesy albo ustanowić pełnomocnika do doręczeń w kraju, informując o tym sąd albo wskazać sądowi taki adres do doręczeń, gdzie ktoś mógłby odbierać w jej imieniu przesyłki i informować od ich treści. Takiej staranności skarżąca jednak nie wykazała.
Sąd podkreśla, iż zgodnie z utrwalonym w doktrynie poglądem o braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (np. por. post. NSA z 2 października 2002r., V SA 793/2002). Sytuacja, w jakiej znalazła się skarżąca, takich cech nie posiada, a skarżąca miała obiektywną możliwość usunięcia przeszkód uniemożliwiających jej dochowanie terminu, choćby nawet poprzez pisemne poinformowanie sądu o swoim wyjeździe i związanych z tym przeszkód w odbieraniu korespondencji.
Mając na uwadze powyższe okoliczności na podstawie art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ppsa Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.