Uzasadnienie
Rada Miasta L w dniu 14 października 2015 r. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie określenia przystanków komunikacyjnych (przelotowych, początkowych i końcowych) oraz zintegrowanego węzła przesiadkowego udostępnionego dla wszystkich operatorów i przewoźników na terenie Miasta L, zarządzanych przez Miasto L. Podstawę prawną uchwały stanowiły art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. 2015 r. poz. 1515, z późn. zm.) w związku z art. 15 ust. 1 pkt 3, pkt 6, pkt 7 i ust. 2 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym (Dz. U. z 2011 r. Nr 5, poz. 13 z późn. zm.).
B. P., K. K., K. S., A. W., Z. K., A. W., P. M., J. S., T. W., T. S., M. Ż. zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, po uprzednim bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa (z dnia 16 grudnia 2016 r.), uchwałę Nr [...] Rady Miasta L z dnia 14 października 2015 r. Skarga Z. K. została prawomocnie postanowieniem z dnia 20 maja 2016 r. sygn. akt III SA/Kr 255/16 odrzucona. Skargi T. S. i M. Ż. zostały także prawomocnie postanowieniem z dnia 20 lipca 2016 r. sygn. akt III SA/Kr 255/16 odrzucone.
Skarżący zarzucili przedmiotowej uchwale naruszenie art. 15 ust 2 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym.
W ocenie skarżących uchwała została podjęta z naruszeniem obowiązującego porządku prawnego, gdyż na podstawie tej uchwały, w szczególności § 1 ust 2 uchwały, dochodzi do ograniczenia działalności gospodarczej prywatnych przewoźników poprzez władcze narzucenie w drodze aktu prawa miejscowego konieczności uwzględnienia we wszystkich liniach komunikacyjnych przystanków początkowych i końcowych.
Na podstawie delegacji wynikającej z art. 15 ust. 2 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym Rada Miasta L posiada kompetencje do określenia przystanków komunikacyjnych i dworców oraz warunków i zasad korzystania, tj. określeniu przystanków komunikacyjnych i dworców, których właścicielem lub zarządzającym jest jednostka samorządu terytorialnego, udostępnionych dla operatorów i przewoźników oraz warunków zasad korzystania z tych obiektów. Jednakże zaprezentowany powyżej przepis w żadnym wypadku nie uprawnia do władczego ustalania przebiegu linii komunikacyjnych, a przede wszystkim narzucania przewoźnikom uwzględnienia w projekcie linii przystanków początkowych, końcowych i przelotowych takich jak przy ul. R przystanek L, Ł Centrum oraz dworzec na ul. T. W ocenie skarżących kompetencja do określenia przystanków i dworców nie jest równoznaczna z określeniem przebiegu linii komunikacyjnych.
Skarżący podnieśli, że zaskarżona uchwała prowadzi do wyrządzenia znacznej szkody, gdyż zmusza ona przewoźników wykonujących zadania z zakresu transportu drogowego do dokonania korekt w trasach przewozów zgodnie z odgórnie narzuconymi wytycznymi organu. Zaznaczono, że to przedsiębiorca przedstawia do organu proponowany rozkład jazdy, schemat połączeń komunikacyjnych z zaznaczoną linią komunikacyjną i przystankami komunikacyjnymi, żaden zaś przepis prawa nie przyznaje tej kompetencji Radzie Miasta L czy Burmistrzowi Miasta.
W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta L wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", sąd administracyjny może zawiesić postępowanie w sprawie w razie ustalenia, że rozstrzygniecie sprawy objętej skargą zależy od wyniku innego toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego. Taka sytuacja zachodzi, w ocenie Sądu, w tej sprawie.
W dniu 14 kwietnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w sprawie o sygn. akt III SA/Kr 1724/15, opub. LEX nr 2038618, rozpoznał skargę Wojewody na § 1 ust. 2 uchwały Rady Miasta L z dnia 14 października 2015 r. nr [...] w przedmiocie określenia przystanków komunikacyjnych (przelotowych, początkowych i końcowych) oraz zintegrowanego węzła przesiadkowego udostępnionego dla wszystkich operatorów i przewoźników na terenie miasta L zarządzanych przez Miasto L i stwierdził nieważność § 1 ust. 2 zaskarżonej uchwały. Wyrok ten nie jest prawomocny, albowiem została od niego wniesiona skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego i Sąd II instancji do dnia dzisiejszego skargi kasacyjnej nie rozpoznał.
Z akt sprawy wynika, że tę samą uchwałę zaskarżyli w tej sprawie skarżący zarzucając w szczególności niezgodność z prawem jej § 1 ust.
2. Mając na uwadze taką sytuację Sąd w tej sprawie uznał, ze te dwie sprawy pozostają ze sobą w ścisłym i bezpośrednim związku. Od prawomocności wyroku z dnia 14 kwietnia 2016 r. sygn. akt III SA/Kr 1724/15 zależy sposób rozstrzygania w tej sprawie. Obie bowiem sprawy dotyczą skarg na tę samą uchwałę i kwestionują ten sam przepis (§ 1 ust. 2). W przypadku oddalenia skargi kasacyjnej od wyroku Sądu l instancji z dnia 14 kwietnia 2016 r. sygn. akt III SA/Kr 1724/15 bezprzedmiotowym stanie się dalsze rozpoznawanie w tej sprawie skarg w zakresie niezgodności z prawem § 1 ust. 2 zaskarżonej uchwały. Także potencjalnie wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego uchylający wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 kwietnia 2016 r. sygn. akt III SA/Kr 1724/15 przesądzi o sposobie rozpoznania także i tej sprawy.
Tym samym skoro związek pomiędzy rozpoznaniem sprawy o sygn. akt III SA/Kr 255/16 a prawomocnym rozstrzygnięciem sprawy o sygn. akt III SA/Kr 1724/15 jest oczywisty, to Sąd uznał za uzasadnione zawieszenie w tej sprawie postępowania sądowego.
Sąd podejmie z urzędu postępowanie w tej sprawie z chwilą wydania w sprawie o sygn. akt III SA/Kr 1724/15 orzeczenia przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Mając powyższe na uwadze Sąd w tej sprawie uznał, że zachodzi przesłanka z art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. i na tej podstawie orzekł jak w sentencji.