Uzasadnienie
Decyzją z 13 stycznia 2017 r. Dyrektor Izby Celnej (obecnie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej) utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z [...] 2016 r., którą wymierzono A Sp. z o.o. (dalej: Spółce) karę pieniężną w wysokości 12 000 zł za urządzanie gier na automacie poza kasynem gry.
W uzasadnieniu decyzji podano, że w toku kontroli przeprowadzanej 21 stycznia 2015 r. przez funkcjonariuszy Urzędu Celnego w lokalu przy ul. K w T, stwierdzono, że znajdują się w nim dwa automaty do gier, z których jeden - Apex Multi Magic nr [...], należał do Spółki. W chwili rozpoczęcia kontroli automaty były wyłączone z zasilania, natomiast obecny w lokalu świadek oświadczył, że automaty są udostępniane klientom lokalu i są na nich prowadzone gry hazardowe. Po przeprowadzeniu eksperymentu (gry kontrolnej) na automacie ustalono, że prowadzone na nim gry mają charakter losowy, komercyjny i realizują wygrane pieniężne, a nadto urządzane są poza kasynem, stąd spełniają ustawowe wymogi do zakwalifikowania ich jako gry na automatach zgodnie z ustawą z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (t.j.: Dz.U. z 2015 r., poz. 612 z póżn. zm.).
Dyrektor Izby Celnej stanął na stanowisku, że w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych "urządzającym gry na automatach poza kasynem gry" jest każdy, kto dokonał naruszenia przepisów ustawy o grach hazardowych, a zatem osoba zaangażowana w udostępnianie automatu, zarządzanie nim lub czerpanie z tego procederu korzyści. Mając powyższe na uwadze, stwierdził, że organ I instancji słusznie wymierzył Spółce (jako właścicielowi automatu) karę pieniężną, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych, z uwagi na zaistnienie łącznie wszystkich przesłanek określonych tym przepisem.
Odnosząc się do zarzutu odwołania, że art. 6 ust. 1 oraz art. 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowych nie powinny być stosowane ponieważ jako regulacja techniczna w rozumieniu dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiająca procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych (Dz. U. UE. L. z 1998 r. Nr 204, str. 37 z późn. zm.), powinny być notyfikowane Komisji Europejskiej, co nie miało miejsca - Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że ustawa o grach hazardowych ma walor powszechnie obowiązującego prawa, co znalazło potwierdzenie w uchwale siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 maja 2016 r., II GPS 1/16. Tym samym organ I instancji nakładając na Spółkę karę pieniężną za naruszenie ww. ustawy, działał na podstawie i w granicach prawa, respektując zasadę praworządności.
W skardze na decyzję organu II instancji Spółka domagała się uchylenia tej jak i poprzedzającej jej decyzji organu I instancji, zarzucając naruszenie art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ustawy o grach hazardowych, poprzez jego zastosowanie w niniejszej sprawie, podczas gdy przepis ten, wespół z zakazem z art. 14 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 15 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, stanowi "regulację techniczną" w rozumieniu ww. dyrektywy nr 98/34/WE i w konsekwencji braku notyfikacji projektu ustawy o grach hazardowych, przepis ten nie może być stosowany wobec jednostek, a jednostka ma prawo powołać się przed organami administracji lub sądami na ten brak notyfikacji. Na poparcie swojego stanowiska Spółka przytoczyła szereg orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego, wojewódzkich sądów administracyjnych, Sądu Najwyższego oraz Trybunału Konstytucyjnego.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje
Skarga była bezzasadna.
Stan faktyczny w sprawie był bezsporny. Spółka była właścicielem automatu Apex Multi Magic nr [...] i urządzane na nim gry miały charakter losowy w rozumieniu ustawy o grach hazardowych. Automat, przynoszący zyski z urządzanych na nich grach, znajdował się w lokalu nie będącym kasynem.
Przedmiotem zarzutów Spółki było wyłącznie zastosowanie art. 89 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 pkt 2 ustawy o grach hazardowych w brzmieniu obowiązującym przed nowelizacją, która weszła w życie 3 września 2015 r. Zdaniem Spółki powołany przepis, jako nienotyfikowana Komisji Europejskiej "regulacja techniczna" (wespół z przepisami dotyczącymi zakazu eksploatowania automatów do gry poza koncesjonowanymi kasynami) nie mógł stanowić podstawy wymierzenia kary pieniężnej.
Zdaniem Sądu, na co zresztą powołał się organ, istotna w sprawie jest wykładnia dokonana przez skład siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego w uchwale z 16 maja 2016 r., II GPS 1/16, zgodnie z którą:
"1. Art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r. poz. 612, ze zm.) nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. UE. L z 1998 r. Nr 204, s. 37, ze zm.), którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy i może stanowić podstawę wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych, a dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego, o którym mowa w tym przepisie oraz jego stosowalności w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, nie ma znaczenia brak notyfikacji oraz techniczny - w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE - charakter art. 14 ust. 1 tej ustawy.
2. Urządzający gry na automatach poza kasynem gry, bez względu na to, czy legitymuje się koncesją lub zezwoleniem - od 14 lipca 2011 r., także zgłoszeniem lub wymaganą rejestracją automatu lub urządzenia do gry - podlega karze pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r. poz. 612, ze zm.)".
W uzasadnieniu uchwały Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że sporny w sprawie przepis krajowy nie ustanawia żadnego rodzaju zakazu produkcji, przywozu, wprowadzania do obrotu i stosowania produktu lub zakazu świadczenia bądź korzystania z usługi lub ustanawiania dostawcy usług, ustanowionej w nim sankcji wiążącej się z działaniem polegającym na urządzaniu gier niezgodnie z przyjętymi w tym zakresie zasadami i bezpośrednio ukierunkowanej na zapewnienie respektowania tych zasad, nie sposób byłoby i tak łączyć z przywołanym "zakazem użytkowania". Z tego mianowicie powodu, że przepis ten, gdy chodzi o ustanowione w nim przesłanki nałożenia kary pieniężnej nie skutkuje tym, aby konsekwencje nałożenia tej kary wyrażały się w ingerowaniu - i to w sposób oczywisty - w same możliwości dopuszczalnego przeznaczenia produktu pozostawiając miejsce jedynie na jego marginalne zastosowanie w stosunku do tego, którego można byłoby rozsądnie oczekiwać.
Ponadto powołany przepis, nie dość, że w ogóle nie odnosi się do dokumentu oraz nie dotyczy produktu lub jego opakowania, jako takich, to również nie określa żadnej z obowiązkowych cech produktu, a tylko przeciwne ustalenie mogłoby uzasadniać jego kwalifikowanie, jako specyfikacji technicznej. Przewidziane w tym przepisie sankcje nie wiążą się również z nieodpowiadającymi wymaganym standardom właściwościami produktu lub jego opakowania, czy też ich jakością lub wymogami bezpieczeństwa, które muszą spełniać, lecz z działaniem polegającym na urządzaniu gier niezgodnie z przyjętymi w tym zakresie zasadami.
Na koniec, art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych nie stanowi również "innych wymagań", o których mowa w art. 1 pkt 4 dyrektywy, gdyż odnosi się do określonego sposobu prowadzenia działalności przez podmioty urządzające gry, a nie do produktów. Nie określa również warunków determinujących w sposób istotny skład, właściwości lub sprzedaż produktu.
W ocenie orzekającego Sądu argumentacja uchwały jest przekonywująca, w sposób szczegółowy poparta odwołaniami do orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej i Trybunału Konstytucyjnego.
Zgodnie z art. 269 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.) orzekające w identycznych sprawach inne składy sądów administracyjnych są związane stanowiskiem zawartym w uchwale i nie mogą przyjmować wykładni prawa odmiennej od tej, która została przyjęta przez skład poszerzony Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. postanowienie NSA z 8 lipca 2014 r., II GSK 1518/14; wyrok NSA z 26 listopada 2014 r., II FSK 1474/14). Jeżeli skład sądzący w sprawie nie stwierdzi zasadności uruchomienia trybu przewidzianego w art. 269 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – a taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie - to obowiązany jest respektować stanowisko wyrażone w uchwale składu poszerzonego Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok NSA z 4 lutego 2015 r., II OSK 1632/13).
W złożonej skardze (datowanej na 17 lutego 2017 r.) Spółka nie podniosła nowych argumentów, które skłoniłyby orzekający Sąd do wystąpienia o ponowną uchwałę. Powoływane przy tym przez Spółkę rozliczne orzeczenia zapadały przed ww. uchwałą – ta okoliczność (tj. rozbieżności w orzecznictwie co do "technicznego" charakteru norm ustawy o grach hazardowych) była zresztą przyczyną wystąpienia przez Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego do podjęcie tejże uchwały.
W związku z powyższym, na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji. Przepis ten stanowi, że w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala.