Uzasadnienie
Skarżący wniósł skargę na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji z 15 stycznia 2021 r, nr [...], w którym organ ten stwierdził brak bezczynności Komendanta Powiatowego Policji w sprawie podania skarżącego z 8 listopada 2020 r. o wydanie zaświadczenia o określonej treści.
Komendant Powiatowy Policji odmówił stosownym postanowieniem wydania zaświadczenia o żądanej treści, a skarżący skierował do Komendanta Wojewódzkiego Policji ponaglenie w trybie art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm.) - zwanego dalej: "k.p.a.". Komendant Wojewódzki Policji po rozpatrzeniu ponaglenia wydał zaskarżone postanowienie, w którym stwierdził brak bezczynności Komendanta Powiatowego Policji w sprawie podania skarżącego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Skargę należało odrzucić jako niedopuszczalną, gdyż nie mieści się ona w katalogu spraw objętych kontrolą działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne. Innymi słowy nie można skutecznie wnieść skargi do sądu administracyjnego na rozstrzygnięcie organu wyższej instancji wydawane na skutek wniesionego ponaglenia.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.) – zwanej dalej "p.p.s.a". kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Zaskarżone w sprawie postanowienie, którego przedmiotem jest rozpoznanie ponaglenia na bezczynność organu na podstawie art. 37 k.p.a., nie mieści się w żadnej z wyżej wymienionych kategorii: nie służy na nie zażalenie, nie jest orzeczeniem, które kończy postępowanie w sprawie, ani nie rozstrzyga sprawy co do istoty.
Klarowne są w tym przedmiocie również tezy orzeczeń sądów administracyjnych (por. m.in. orzeczenia NSA: z 3 listopada 2011 r, I OSK 1352/11, z 17 czerwca 2011 r., I OSK 1014/11, z 21 września 2017 r, I OSK 3145/15, z 12 kwietnia 2018 r., I OSK 206/17, z 2 lipca 2018 r., I OSK 2170/18, orzeczenie WSA w Lublinie z 21 lutego 2018 r., II SA/Lu 174/18).
W związku z powyższym, Sąd odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.