Uzasadnienie
Skarżący w złożonych na urzędowych formularzach "PPF" wnioskach o przyznanie prawa pomocy domagali się zwolnienia od kosztów sądowych.
Objaśniając swoją sytuację rodzinną podali, że pozostają ze sobą i synem we wspólnym gospodarstwie domowym.
Określając swój majątek uwidocznili, że w jego skład wchodzi dom o powierzchni 56 m2 i nieruchomość rolna o powierzchni 0,5688 ha. Mają także samochód osobowy marki VW Golf z 1989 r. Nie posiadają zasobów pieniężnych ani innych przedmiotów wartościowych.
Miesięczne dochody gospodarstwa domowego oszacowali na kwotę 561,51 zł renty inwalidzkiej skarżącego. Skarżąca nie pracuje a ich syn jest w trakcie poszukiwania pracy.
Uzasadniając swoje starania zaakcentowali, że wykazana renta inwalidzka skarżącego jest stanowi obecnie jedyne źródło utrzymania rodziny. Powiadają, że żyją na granicy nędzy. Nie stać ich na wiele podstawowych rzeczy a jeśli już coś kupują z żywności to jest to albo w promocji albo na przecenie. Stąd konieczność uiszczenia 100 zł to kwota o której mogą tylko pomarzyć by w jednym dniu zrobić zakupy za taką kwotę. Proszą więc o zwolnienie od kosztów sądowych. Na energie elektryczną przeznaczają 153,25 zł, na ścieki 58,06 zł, na śmieci 24 zł.
Do wniosków dołączyli kopię rachunków za energię elektryczną po 153,25, za ścieki na 58,06 zł i za śmieci po 48 zł, kopie decyzji ustalającej podatek od nieruchomości w 2013 r. na kwotę 115 zł a także wdruk z posiadanego rachunku bankowego. Oświadczyli, że nie korzystają z opieki społecznej.
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
Stosownie do art. 252 ppsa w związku z art. 246 §1 pkt. 2 osoba fizyczna może domagać się przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym m.in. poprzez ustanowienie adwokata z urzędu (art. 245 §3 ppsa) o ile – poza wnioskiem (art. 243 ppsa) - złoży oświadczenie którym wykaże, że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania bez uszczerbku dla koniecznego utrzymania siebie i rodziny.
Skarżący złożyli wymagane oświadczenie, które wraz z okazanymi kopiami dokumentów źródłowych jest wystarczające do oceny możliwości płatniczych strony. Te nie rysują się źle, gdyż skarżący należą do osób niezamożnych. Tak bowiem wypada należy postrzegać trzyosobową rodzinę utrzymującą się z niskiej renty inwalidzkiej skarżącego. Z zasad doświadczenia życiowego wynika, że - po opłaceniu wykazanych stałych wydatków na media - przy obecnym poziomie cen oraz usług niewielkie środki jakie rodzina ma do dyspozycji wystarczają z trudem na opędzenie najpilniejszych potrzeb życia codziennego. Okoliczność, że do skarżących należy wykazany majątek nieruchomy, który potencjalnie posiada określoną wartość sprzedażna lub podkładową nie zmienia tego spojrzenia.
Nie można bowiem tracić z pola widzenia, że jakiekolwiek rozporządzenia domem w którym rodzina zamieszkuje godziłyby w podstawy jej egzystencji. Z kolei wykazany samochód z 1989 r. nie ma praktycznie żadnej wartości rynkowej. Uwzględniając to wszystko, udzielono więc skarżącym pomocy o którym to prawie traktują przepisy oddziału 2 rozdziału III działu V ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zwalniając ich zgodnie z wnioskami od kosztów sądowych. Konieczność wygospodarowania przez skarżących środków na koszty sądowe przekracza bowiem aktualnie ich możliwości i grozi zachwianiem sytuacji materialnej oraz bytowej rodziny w taki sposób że nie będzie ona w stanie zapewnić sobie minimum warunków socjalnych.
Z przytoczonych względów orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 246 §1 pkt. 2 ppsa w związku z art. 245 §3 ppsa.