Uzasadnienie
W dniu [...] września 2005 r. Prezydent Miasta K. orzekł, w drodze decyzji administracyjnej, o rejestracji pojazdu marki [...] i wydał kartę pojazdu serii [...].
Decyzję tą odebrała A. S. w dniu [...]września 2005 r., która dnia [...]października 2005 r. wniosła od tej decyzji odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. Organ odwoławczy decyzją z dnia 9 grudnia 2005 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy i doręczył ją A. S. w dniu [...] stycznia 2006 r. (akta administracyjne sprawy, karta nr 31). Przesyłkę odebrał mąż strony – W. S. W dniu [...] lutego 2006 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. osobiście wniosła A. S., domagając się wydania satysfakcjonującego stronę rozstrzygnięcia.
W uzasadnieniu odwołania podniesiono, że opłata pobrana za wydanie karty pojazdu samochodu marki [...] była nienależna, ponieważ nie wynikała z żadnego przepisu rangi ustawowej. Opłata ta stanowiła w istocie ukryty podatek i tym samym obowiązek jej uiszczenia nie mógł wynikać z przepisów rozporządzenia. Skarżąca wskazała, iż jedynym organem, który może rozstrzygnąć tą kwestie jest Trybunał Konstytucyjny.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło ojej oddalenie,
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Skarżąca A. S. wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. w dniu 9 grudnia 2005 r.
W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że decyzję organu odwoławczego skarżąca otrzymała w dniu [...] stycznia 2006 r. (akta administracyjne sprawy, karta nr 31). Na oryginale potwierdzenia odbioru znajduje się adnotacja o odebraniu przesyłki i podpis osoby odbierającej, którą był mąż skarżącej – W. S. Taki sposób doręczenia pisma jest skuteczny. Zgodnie bowiem z art. 43 Kodeksu postępowania administracyjnego w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się za pokwitowaniem dorosłemu domownikowi. W tej sprawie przesyłkę zawierającą decyzję organu II-instancji odebrał mąż skarżącej W. S. Skargę wniosła skarżąca osobiście w dniu [...] lutego 2006 r. Fakt osobistego wniesienia skargi wynika z pieczęci nagłówkowej, znajdującej się na samej skardze oraz odcisku pieczęci zawierającej datę wniesienia skargi.
Porównując datę [...] stycznia 2006 r. z datą [...] lutego 2006 r. należy uznać, że skarga została wniesiona w 31 dniu od daty otrzymania zaskarżonej decyzji. Ostatnim bowiem dniem skutecznego wniesienia skargi w tej sprawie był dzień [...] lutego 2006 r.
Jedynie w przypadku, gdyby ostatni dzień terminu przypadał na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień zachowania terminu uważany jest następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy (art. 83 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2002r. Nr 153, póz. 1270 z późn. zm., zwanej dalej w skrócie P.p.s.a.)- W tej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca, ponieważ dzień [...] lutego 2006 r. przypadał w czwartek. Tym samym skarżąca wniosła skargę z naruszeniem art. 53 § 1 P.p.s.a., zgodnie z którym skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu zaskarżonej decyzji.
O terminie wniesienia skargi skarżąca została prawidłowo poinformowana w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 9 grudnia 2005r.
Skarżąca nie złożyła również (stosownie do treści art. 86 i 87 P.p.s.a.) wniosku o przywróceniu terminu do wniesienia skargi. Sąd nie może z urzędu orzekać w sprawie przywrócenia terminu bez stosownego wniosku skarżącej.
W związku z powyższym skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.
Z powyższych względów orzeczono jak w sentencji postanowienia.