Uzasadnienie
Ustanowiony dla skarżącej radca prawy (k. 17 i n.) wyznaczony przez Radę Okręgowej Izby Radców Prawnych w osobie mecenas A. R. – W. (vide: pismo Dziekan Rady OIRP k.
29) w złożonym dnia 30 maja 2011 r. piśmie wniosła o zasądzenie na jej rzecz kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu oświadczając, że koszty te nie zostały uiszczone w całości ani w części (k. 47). Swój wniosek radca prawny uzasadniła nakładem pracy wyjaśniając, że niezwłocznie po otrzymaniu zawiadomienia o ustanowieniu jej pełnomocnikiem w sprawie zbadała i przeanalizowała akta sprawy a także stosowne przepisy i orzecznictwo, odbyła kilka spotkań z klientką celem uzgodnienia z nią dalszego sposobu postępowania w sprawie, zwróciła się do organu z wezwaniem o usunięcia naruszenia prawa składając jednocześnie wniosek o przywrócenie terminu do złożenia tego wezwania.
W oparciu o akta sprawy okolicznościami znanymi z urzędu pozostaje, że radca prawny na wezwanie (k.
- 34) udzieliła sądowi, że wniesienie skargi nie zostało stosownych wyjaśnień (k.
- 37) przy czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wydanym przez siebie postanowieniu nie orzekł o przyznaniu wynagrodzenia adwokat za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy (k. 41).
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
Stosownie do treści powołanego wyżej art. 250 ppsa, wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Zasady te precyzuje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. 02/163/1349 ze zm.) określając czynności, stawki minimalne i szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielnej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (§1 rozp.)
Zgodnie z rozwiązaniami przyjętymi w §16 powołanego rozporządzenia wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty te nie zostały zapłacone w całości lub części. W realiach rozstrzyganego przypadku radca prawny złożyła takie oświadczenie.
W myśl §2 ust. 2 powołanego rozporządzenia podstawę zasądzenia opłat stanowią stawki minimalne określone w rozdziałach 3-4. Gdy chodzi o postępowanie przed sądami administracyjnymi konkretyzuje je umieszczony w rozdziale 4 rozporządzenia przepis §14 różnicując w zależności od sprawy i instancji wysokość wskaźnika stawki należnego wynagrodzenia.
W realiach niniejszej sprawy radca prawny określiła rodzaj czynności za którą domaga się od Skarbu Państwa wynagrodzenia, nadto akta sprawy potwierdzają, że po wyznaczeniu jej do roli pełnomocnika radca prawny dokonywała na wezwanie sądu I instancji czynności. W myśl zatem ust. 2 pkt. 1 lit. c powołanego przepisu §14 rozporządzenia w sprawie takiej jak niniejsza należy się radcy prawnej kwota 240 zł., która na mocy §2 ust. 3 cytowanego rozporządzenia ulega powiększeniu o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług.
Mając to wszystko na uwadze orzeczono jak w sentencji.