Uzasadnienie
Pismem z 1 kwietnia 2022 r. pełnomocnik z urzędu skarżącej A. S. cofnęła skargę powołując się na rozmowę ze skarżącą z dnia 31 marca 2022 r. Zdaniem pełnomocniczki, skarżąca nie miała świadomości, że skarga powinna zostać wniesiona do sądu powszechnego i kierowała się pouczeniem otrzymanym od organu. Pełnomocniczka wniosła również o przyznanie wynagrodzenia składając oświadczenie, że koszty pełnomocnictwa nie zostały pokryte w całości, ani w części.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Postępowanie w sprawie należało umorzyć z uwagi na skuteczne cofnięcie skargi.
Sąd uznał przy tym, że nie wywołało skutku procesowego wyrażone przez skarżącą niezadowolenie w piśmie sądowym z dnia 25 marca 2022 r. (sporządzonym samodzielnie przez skarżącą) – wobec cofnięcia skargi z uzasadnieniem powołującym się na późniejsze ustalenia tj. z 31 marca 2022 r. o błędnym wniesieniu skargi do sądu administracyjnego.
Z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.) – zwanej dalej "p.p.s.a", wynika, że skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Z kolei art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. stanowi, że Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.
Po przeanalizowaniu akt sprawy Sąd uznał, że nie zachodzą przeszkody do skutecznego cofnięcia skargi, wobec czego postępowanie umorzył zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
Skarżąca została postanowieniem z 6 sierpnia 2021 r. zwolniona z kosztów sądowych, a występująca w sprawie pełnomocnik – adwokat N. Ł. – W. została wyznaczona zarządzeniem Okręgowej Rady Adwokackiej nr [...] z 4 października 2021 r.
Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2019 r. poz. 18). Stosownie do § 2 pkt 1 i 2 tego rozporządzenia, koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę ustaloną zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia oraz niezbędne i udokumentowane wydatki adwokata. Wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, zgodnie z § 3 rozporządzenia, zawiera oświadczenie, że opłata nie została zapłacona w całości lub w części. Stosownie do § 4 ust. 3 powołanego rozporządzenia, opłatę, o której mowa w ust. 1, podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług.
Wysokość należnego adwokatowi wynagrodzenia uwzględnia przedmiot zaskarżenia, jest nim żądanie odszkodowania od starostwa - na gruncie ww. rozporządzenia kwalifikowana jako "inna sprawa" (§ 21 ust. 1 pkt 1 lit. c).
Należna adwokatowi opłata za udział w tego rodzaju sprawie wynosi 240 zł.
Wyznaczona w sprawie adwokat skontaktowała się ze skarżącą, złożyła pisma procesowe, w szczególności złożony wniosek spełnił wymogi formalne, gdyż zawierał oświadczenie o nieopłaceniu przez stronę kosztów w całości lub w części (k. 121).
W świetle powyższego w oparciu o powołane wyżej przepisy Sąd przyznał koszty nieopłaconej pomocy prawnej.