Uzasadnienie
Pismem z dnia 12 grudnia 2010r. I. S. zwróciła się do Wydziału Mieszkalnictwa Urzędu Miasta o ponowne rozpatrzenie i przyznanie jej lokalu socjalnego z zasobów Gminy, o który ubiega się od 2000r., tj. od 10 lat.
Z kolei pismem z dnia 21 grudnia 2010r. I. S. zwróciła się do Prezydenta Miasta z prośbą o interwencję. Wskazała, iż od 10 lat ubiega się o przyznanie jej rodzinie mieszkania socjalnego, lecz jej prośby i monity nie przynoszą efektu, gdyż jedyną drogą otrzymania lokalu jest wyrok eksmisyjny. Rozprawa eksmisyjna jest wprawdzie w toku, ale jej termin został po raz kolejny przesunięty na marzec 2011r. I. S. podniosła, iż jej dochód jest mniejszy od czynszu ustalonego przez właściciela mieszkania, a jej dług wobec niego wynosi już 30.000 zł. Poza tym od nowego roku będzie musiała wyprowadzić się z zajmowanego lokalu i dlatego też musi znaleźć lokum dla swoich dzieci.
W odpowiedzi na pismo I. S. z dnia 12 grudnia 2011r. Prezydent Miasta przesłał pismo z dnia 13 stycznia 2011r. nr [...], w którym poinformował, iż uprawnionymi do ubiegania się o najem lokalu z tytułu niezaspokojonych potrzeb mieszkaniowych są m.in. osoby, które jednocześnie zamieszkują i są zameldowane na pobyt stały w lokalu, w którym powierzchnia mieszkalna w przeliczeniu na osobę jest mniejsza niż 5 m² albo osoby pozbawione możliwości zamieszkiwania w lokalu, w którym są zameldowane na pobyt stały (przez brak możliwości zamieszkiwania w lokalu, w którym wnioskodawca jest zameldowany na pobyt stały należy rozumieć wyłącznie sytuację występowania przemocy w rodzinie, której ofiarą jest wnioskodawca lub osoby objęte wnioskiem, potwierdzonej prawomocnym orzeczeniem sądowym lub w przypadku eksmisji z lokalu bez prawa do lokalu socjalnego orzeczonej prawomocnym wyrokiem sądowym). Prezydent Miasta stwierdził, iż ze złożonych dokumentów wynika, że I. S. jest zameldowana na pobyt stały w lokalu przy ul. B w A, w którym na jedną osobę zameldowaną i zamieszkującą przypada 14,43 m².
Tym samym zdaniem organu, wniosek I. S. nie może być przedmiotem pozytywnego rozpatrzenia z tytułu zamieszkiwania w lokalu o nadmiernym zaludnieniu. Organ zaznaczył również, iż I. S. może czynić starania o pomoc mieszkaniową jedynie w przypadku przedłożenia prawomocnego wyroku sądowego orzekającego eksmisję z zajmowanego lokalu mieszkalnego. Równocześnie Prezydent Miasta pouczył I. S., iż na podstawie § 20 ust. 6 uchwały Rady Miasta z dnia 24 października 2007r. Nr [...] w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy, może wnieść skargę na akt prawny z zakresu administracji publicznej na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Organ zastrzegł przy tym jednak, iż skarga powinna zostać poprzedzona czynnością określoną w art. 52 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Odpowiadając z kolei na pismo I. S. z dnia 21 grudnia 2010r. Zastępca Prezydenta Miasta w piśmie z dnia 21 stycznia 2011r. nr [...] wyjaśnił, iż obowiązek zapewnienia lokalu socjalnego ciąży na gminie, jeśli w wyroku nakazującym eksmisję sąd orzeknie o uprawnieniu do otrzymania takiego lokalu. Sąd z urzędu bada, czy zachodzą przesłanki do otrzymania lokalu socjalnego, biorąc pod uwagę dotychczasowy sposób korzystania z lokalu oraz szczególną sytuację materialną i rodzinną pozwanych. Zastępca Prezydenta Miasta stwierdził, iż dostarczenie lokalu socjalnego z zasobu mieszkaniowego Gminy będzie zależne od ostatecznego rozstrzygnięcia Sądu w postępowaniu dotyczącym eksmisji. Równocześnie organ zaznaczył, iż z informacji uzyskanych od Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej wynika, że rodzina I. S. jest objęta pomocą społeczną od października 2000r.
Pismem z dnia 8 lutego 2011r. I. S. wniosła skargę, w której opisała swoją trudną sytuację osobistą oraz swoje starania o uzyskanie lokalu mieszkalnego od 2000r. Wyraziła również niezadowolenie, że żadna z instytucji państwowych nie udzieliła jej przez 11 lat pomocy w otrzymaniu mieszkania o mniejszym metrażu.
Pismem z dnia 31 marca 2011r. skarżąca został wezwany do wykazanie, że poprzedziła wniesienie skargi wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa w trybie przewidzianym w art. 52 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz o podania daty i numeru aktu prawnego Prezydenta Miasta będącego przedmiotem skargi – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.
W odpowiedzi skarżąca przesłała pismo z dnia 7 kwietnia 2011r., w którym wyjaśniła, iż posiada kopie pism, które poprzedziły wniesienie skargi. Do pisma skarżąca dołączyła kserokopie pism Prezydenta Miasta z dnia 13 i 21 stycznia 2011r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Na podstawie art. 21 ust. 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowych zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2005r. nr 31, poz. 266 z późn. zm.) rada gminy określa zasady wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy. Obowiązująca w A uchwała Rady Miasta z dnia 24 października 2007r. Nr [...] w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy przewiduje w § 20 wstępną weryfikację wniosku o przyznanie lokalu mieszkalnego. Wstępna weryfikacja polega na stwierdzeniu czy wnioskodawca spełnia kryteria określone niniejszą uchwałą. Jeżeli wynik wstępnej weryfikacji jest negatywny, wnioskodawca nie uczestniczy w dalszych etapach postępowania i jest o tym fakcie pisemnie zawiadamiany. To organ dokonując tej weryfikacji w sposób samodzielny, jednostronny, władczy, ocenia, czy wnioskodawca spełnia przesłanki określone w uchwale, czy też ich nie spełnia.
W przypadku sporu powstałego pomiędzy organem, a wnioskodawcą na tle oceny czy spełnione są przesłanki określone w uchwale, kwestia ta może być przedmiotem kontroli sądu administracyjnego. Zdaniem Sądu, pisemne zawiadomienie wnioskodawcy, że nie spełnia przesłanek określonych w uchwale stanowi czynność z zakresu administracji publicznej, która dotyczy uprawnień wynikających z przepisów prawa miejscowego, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).
Wniesienie skargi na taką czynność Prezydenta Miasta powinno być, zgodnie z art. 52 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzedzone wezwaniem organu na piśmie, w terminie 14 dni od dowiedzenia się o podjęciu takiej czynności, do usunięcia naruszenia prawa. Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że skarżąca nie poprzedziła skargi wezwaniem organu do usunięcie naruszenia prawa jak wymaga tego w/w przepis prawa. Również pomimo wezwania Sądu skarżąca nie wykazała, iż przed wniesieniem skargi wezwała Prezydenta Miasta do usunięcia naruszenia prawa.
Należy zatem uznać, iż skarżąca nie wyczerpała przysługujących jej środków zaskarżenia, a tym samym nie zachowała trybu wniesienia skargi do sądu administracyjnego. W związku z powyższym skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który stanowi, że sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi stało się niedopuszczalne, uznając za "inną przyczynę", o której mowa w tym przepisie, wniesienie skargi bez wyczerpania przysługujących stronie środków zaskarżenia.
Dodatkowo należy zauważyć, iż skarga I. S. nie spełnia wymogów formalnych jakim powinna odpowiadać każda skarga. Zgodnie bowiem z art. 57 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności. Skarga I. S. nie spełnia tego wymogu, gdyż skarżąca nie podała w niej, którego aktu prawnego wydanego przez Prezydenta Miasta ona dotyczy. Również w piśmie z dnia 7 kwietnia 2011r., będącym odpowiedzią na wezwanie Sądu, skarżąca nie wskazała daty i numeru zaskarżonego aktu. Powyższy brak uniemożliwia Sądowi merytoryczne rozpatrzenie skargi i powoduje konieczność odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który stanowi, że Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.
Mając powyższe na względzie – na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i pkt 6 w zw. z art. 58 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzeczono jak w sentencji.