Uzasadnienie
Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wydał w dniu [...] 2010r. decyzję Nr [...] na podstawie art. 7 ust. l, 2, art. 19 ust. l ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2008 r.. Nr 170, poz. 1051 ze zm.) art. 51 ust. l rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania zasady, współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniach Rady (WE) nr 1782/2003 i (WE) nr 73/2009, oraz wdrażania zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 479/2008 (Dz. Urz. UE L 141 z 30.04.2004, str. 18, ze zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne rozdz. 3, t. 44, str. 243, ze zm.) rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1973/2004 z dnia 29 października 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 w odniesieniu do systemów wsparcia przewidzianych w tytułach IV i IVa wymienionego rozporządzenia oraz wykorzystania gruntów zarezerwowanych do produkcji surowców (Dz. Urz.
UE L 345 z 20.11.2004, str. l, ze zm.) oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, póz. 1071 ze zm.) – mocą której odmówił J. A. przyznania płatności na rok 2009, w tym z tytułu jednolitej płatności obszarowej i uzupełniającej krajowej płatności bezpośredniej do powierzchni upraw innych roślin.
W uzasadnieniu decyzji podał, ze skarżący zadeklarował we wniosku powierzchnie do płatności 3,51 ha. Tymczasem na podstawie zebranego materiału dowodowego, w tym protokołu z czynności kontrolnych przeprowadzonych w gospodarstwie w dniu 28.07.2009r. stwierdzono, że powierzchnia działek spełniających wymagania ustawowe, wynosi 2,90 ha. Nieprawidłowości stwierdzono w przypadku następujących działek: A (deklarowano 1,35 ha, stwierdzono 1,23 ha), B (deklarowano 0,38 ha, stwierdzono 0,22 ha), C (deklarowano 0,24 ha, stwierdzono 1,11 ha), D (deklarowano 1,54 ha, stwierdzono 1,34 ha). Wyliczona różnica pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną, a stwierdzoną wyniosła 21,03 %, co skutkowało odmową przyznania płatności JPO, a w konsekwencji także płatności UPO. Mając na uwadze powstałą różnicę, wynosząca 20%, Kierownik BP ARIMR odmówił wnioskowanych płatności.
Decyzja została doręczona na adres J. A., B 383, przy czym z potwierdzenia odbioru wynika, że w dniu 10.02.2010r. odebrała przesyłkę córka skarżącego I. A. Od powyższej decyzji J. A. odwołał się do Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji. Odwołanie wpłynęło do organu pierwszej instancji w dniu 05.03.2010r., i zawierało zarzuty niedokładnego opomiarowania działek przez kontrolujących.
Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji stwierdził postanowieniem z dnia 10 maja 2010r. Nr [...] wydanym na podstawie art. 134 w zw. z art. 129 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), że J. A. wniósł odwołanie z uchybieniem terminu. Jak wyjaśnił, zgodnie ze sformułowaną w art. 39 kpa zasadą oficjalności doręczeń, przedmiotowa decyzja została doręczona adresatowi droga pocztową, z pokwitowaniem. Domownik wnioskodawcy odebrał ją w dniu 10.02.2010r. Potwierdza to zwrotne potwierdzenie odbioru, które dotarło do Biura Powiatowego ARIMR, i którego ksero dołączono do akt sprawy. Ostatnim dniem terminu do wniesienia odwołania był dzień 24.02.2010. Tymczasem skarżący wniósł odwołanie dopiero w dniu 05.03.2010r., co oznacza, że po terminie.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na w/w postanowienie J. A. zawarł zarzuty z odwołania tj. niewyjaśnienie dokładnie stanu sprawy pod katem pomiarów działek, a także zarzucił w kwestii doręczenia decyzji pierwszej instancji, że skoro decyzję odebrała córka, nie miała świadomości treści składanego oświadczenia, zwłaszcza co do daty doręczenia decyzji. Według niego list doręczono w dniu 15.02.2010r., a nie jak podał organ w dniu 10.02.2010r.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.
Na rozprawie w dniu 25.01.2012r. skarżący podał, że decyzje ARIMR odbierała jego małoletnia córka, dodając, że dziecko mogło podpisać potwierdzenie odbioru przesyłki z każda datą, która byłby jej podsunięta. Wniósł o zasądzenie kosztów postępowania, tj. wpisu od skargi i kosztów podróży, podając, że przyjechał do sądu samochodem dostawczym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga J. A. podlega uwzględnieniu z uwagi na naruszenie przez organ drugiej instancji Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji przepisów postępowania administracyjnego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Stwierdzenie powyższe wynika z okoliczności, iż decyzja organu pierwszej instancji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] 2010r. Nr [...] została doręczona małoletniej córce J. A. – I. A. Kodeks postępowania administracyjnego dopuszcza w art. 43 doręczenie zastępcze w przypadku nieobecności osoby w miejscu doręczenia, zgodnie z tym przepisem w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. O doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy zawiadamia się adresata, umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy to nie jest możliwe, w drzwiach mieszkania. Według postanowienia NSA z dnia 3 grudnia 1993 r., SA/Po 1931/93, ONSA 1995, nr 2, poz. 53: "Pojęcie "dorosły" w rozumieniu art. 43 k.p.a. jest tożsame z pojęciem "pełnoletni" użytym w art. 10 § 1 kodeksu cywilnego".
Tymczasem, jak ujawnił skarżący J. A. na rozprawie w dniu 25.10.2012 r. odbierająca przesyłki listowe z Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa jego córka, I. A., jest osobą małoletnią. Należy uznać z tego względu, że doręczenie jej decyzji organu pierwszej instancji jest nieprawidłowe i nie wywiera skutku doręczenia. Organ drugiej instancji przedwcześnie zajął się kwestią ustalenia terminowości wniesienia przez J. A. odwołania, pomijając kwestię ustalenia prawidłowości doręczenia z punktu widzenia art. 43 kpa. Rozstrzygnięcie na gruncie art. 134 kpa w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania może nastąpić wyłącznie w przypadku gdy decyzja organu I instancji została doręczona prawidłowo zgodnie zasadami doręczeń określonymi w rozdziale 8 kpa, albowiem dopiero wówczas rozpoczyna się bieg terminu do złożenia odwołania.
W przedmiotowej sprawie Dyrektor Oddziału Regionalnego naruszył przepis art. 134 w zw. z art. 43 Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż pomimo wadliwego doręczenia decyzji organu pierwszej instancji stwierdził uchybienie przez J. A. terminu do wniesienia odwołania, w ten sposób zamykając skarżącemu drogę do rozpoznania odwołania.
Rozpoznając ponownie sprawę organ drugiej instancji rozstrzygnie w przedmiocie odwołania J. A. uwzględniając powyższe wskazówki Sądu.
Zaskarżone postanowienie zostało uchylone na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.