Uzasadnienie
W związku z prowadzeniem postępowania dyscyplinarnego przeciwko komisarzowi W. W. o to, że:
"w dniu [...] maja 2003 roku nie wykonał polecenia wynikającego z Decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] maja 2003 roku w sprawie wprowadzenia w tym dniu od godz. 8.00 dwunastogodzinnego systemu służby policjantów garnizonu małopolskiego celem zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego na terenie województwa [...], w związku z działaniami "[...]" oraz zagwarantowania pełnej mobilności biorących w nich udział sił i środków, gdyż w tym dniu w godzinach 8.00 - 17.00 nie przebywał w miejscu zamieszkania oraz spożywał alkohol, przez co wprowadził się w stan uniemożliwiający ewentualne podjęcie zadań służbowych, czym naruszył § 13 pkt 1 Zarządzenia nr [...] KGP z dnia [...] maja 1993 roku w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji" –
Komendant Miejski Policji w [...] postanowieniem z dnia [...] września 2003r. do [...] w pkt. II. zawiesił przedmiotowe postępowanie dyscyplinarne do czasu ustania długotrwałej przeszkody w postaci luki prawnej, spowodowanej brakiem przepisów normujących prowadzenie postępowań dyscyplinarnych. Jako podstawę prawną podano § 21 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 grudnia 1997 roku w sprawie szczegółowych zasad i trybu udzielania wyróżnień oraz przeprowadzania postępowania dyscyplinarnego w stosunku do policjantów (Dz. U. nr 4 z 1998 roku, poz. 14). Na uzasadnienie podano, że "w najbliższym czasie tj. w dniu 30 września 2003 roku przestaną obowiązywać wydane na podstawie art. 139 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji przepisy Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 grudnia 1997 roku regulujące przeprowadzanie postępowań dyscyplinarnych w stosunku do policjantów".
Podkreślono, że brak jest realnej możliwości na prawomocne rozstrzygnięcie niniejszego postępowania do dnia [...] września 2003 roku, a zatem "zasadnym jest jego zawieszenie do czasu wejścia w życie nowych przepisów prawnych w tym zakresie".
W zażaleniu na powyższe postanowienie W. W. zarzucił, że organ administracyjny błędnie przyjął, że wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia [...] października 2002r. (K [...]), który stwierdził niezgodność z Konstytucją artykułu 139 ust. 2 ustawy o Policji i postanowił, że artykuł ten w części dotyczącej postępowania dyscyplinarnego traci moc z dniem 30 września 2003r. - daje podstawę do zawieszenia postępowania dyscyplinarnego ze względu na "długotrwałą przeszkodę". Zdaniem odwołującego się należy mieć na względzie przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, które przesłanki zawieszenia określiły wyczerpująco w art. 97 § 1 kpa, czy przepisy kodeksu postępowania karnego, które w art. 22 kpk przewidują zawieszenie postępowania, ale w obu uregulowaniach nie ma możliwości zawieszenia postępowania z uwagi na brak właściwych przepisów wykonawczych.
Postanowieniem z dnia 10 grudnia 2003r. do [...][...] Komendant Wojewódzki Policji w [...] po rozpatrzeniu zażalenia -zaskarżone postanowienie utrzymał w mocy.
Na uzasadnienie powyższego podano, że rozważania na temat zawieszenia postępowania w innych procedurach (kpa czy kpk) są bezprzedmiotowe, albowiem zaskarżone postanowienie zostało wydane w oparciu o § 21 ust. 3 obowiązującego jeszcze wówczas rozporządzenia MSWiA z dnia 19 grudnia 1997r. Podkreślono też, że "zgodnie z dyspozycją art. 2 ustawy z dnia 29 października 2003 roku o zmianie ustawy o Policji (Dz. U. z 2003 roku Nr 192, poz. 1873), mimo faktu utraty mocy obowiązującej przepisów rozporządzenia, czynności dokonane w przedmiotowym postępowaniu dyscyplinarnym są skuteczne".
Z postanowieniem tym nie zgodził się W. W., który w skardze wniósł o stwierdzenie nieważności postanowienia jako wydanego bez podstawy prawnej. Na uzasadnienie przytoczył argumenty zawarte w zażaleniu i podkreślił, ze postępowanie dyscyplinarne prowadzone wobec niego winno być umorzone z dniem 30 września 2003 roku - z powodu braku podstawy prawnej do jego prowadzenia. Zaznaczył, że - jego zdaniem -nieuwzględnienie w ustawie z dnia 29 października 2003r. o zmianie ustawy o Policji zasady stosowania prawa "względniejszego dla sprawcy" powoduje niekonstytucyjność zmian wprowadzonych tą ustawą w ramach przepisów o postępowaniu dyscyplinarnym w Policji i karaniu funkcjonariuszy i narusza przepisy Konstytucji RP, Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności oraz Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych. Skarżący wniósł o ewentualne skierowanie pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego w tej sprawie.
W odpowiedzi na skargę [...] Komendant Wojewódzki w [...] wniósł o jej oddalenie uzasadniając jak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia i podkreślił, że wszczęte, a nie zakończone do dnia [...].09.2003r. postępowania dyscyplinarne nie stały się bezprzedmiotowe, a jedynie zaistniała przeszkoda uniemożliwiająca wykonywanie czynności w ich ramach. Zaznaczono także, że alternatywą dla zawieszenia postępowania było jedynie pozostawienie sprawy bez biegu, co mogłoby narazić organ na zarzut bezczynności.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wojewódzki Sąd Administracyjny bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami skargi (art. 3 § 1 i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. (Dz.U. nr 153, poz.1270) - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zwanej dalej p.p.s.a.). W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania.
Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego - skarga jest uzasadniona, jednak z innych względów niż te, które skarżący przedstawił w uzasadnieniu.
Ma rację - zdaniem Sądu - organ-administracyjny II instancji wskazując, że rozważania na temat podstaw zawieszania postępowań na gruncie innych procedur - takich jak kpa czy kpk - są bezprzedmiotowe, jednak także z powodów innych niż przedstawiono..
Wojewódzki Sąd Administracyjny zwraca uwagę, że w dacie wydania przez organ I instancji Postanowienia o zawieszeniu postępowania, tj. w dniu [...] września 2003r. obowiązywało organy administracyjne wydane na podstawie art. 139 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (Dz. U. z 2002r., Nr 7, poz. 58 z późn. zm.) - Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 grudnia 1997 roku w sprawie szczegółowych zasad i trybu udzielania wyróżnień oraz przeprowadzania postępowania dyscyplinarnego w stosunku do policjantów (Dz. U. nr 4 z 1998 roku, poz. 14), które w § 21 określało przyczyny zawieszenia postępowania. W szczególności: § 21 ust. 3 określał: "Przełożony, o którym mowa w ust. 1, może zawiesić postępowanie dyscyplinarne, gdy zachodzi długotrwała przeszkoda uniemożliwiająca prowadzenie postępowania". Podanie w postanowieniu organu I instancji jako podstawy zawieszenia "długotrwałej przeszkody uniemożliwiającej prowadzenie postępowania" jest błędne, albowiem z treści powołanego przez ten organ przepisu § 21 ust. 3 obowiązującego wówczas Rozporządzenia wynika, że długotrwała przeszkoda musiałaby zaistnieć w dacie postanowienia (a nie w przyszłości, nawet ściśle określonej datą), a bezsprzecznym jest, że w dniu [...] września 2003r. (wobec obowiązywania wymienionego wyżej rozporządzenia, podanego przez organ) takiej podstawy tj. braku przepisów wykonawczych - nie było.
Jest poza sporem, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 8 października 2002r., sygn. akt K. 36/00 (Dz. U. z 2002r., Nr 176, poz. 1457) orzekł odnośnie cyt. wyżej ustawy o Policji w części 1 ust. 6: "Art. 139 ust. 2 ustawy powołanej w pkt. 1, w części dotyczącej postępowania dyscyplinarnego jest niezgodny z art. 92 ust. 1 Konstytucji. ", a w części II ust. 1 "Art. 139 ust. 2 ustawy o Policji (Dz. U. z 2002r. Nr 7, poz. 58, ze zm.) w części dotyczącej postępowania dyscyplinarnego traci moc z dniem 30 września 2003r. "
Należy zwrócić także uwagę na to, że ustawa z dnia 29 października 2003r. o zmianie ustawy o Policji (Dz. U. Nr 192, poz. 1873) opublikowana w Dzienniku Ustaw z dnia 14 listopada 2003r. określała w art. 1: " W ustawie z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (Dz. U. z 2002r. Nr 7, poz. 58 z późn. zm.) wprowadza się następujące zmiany"'. - w pkt: " 18) art. 135 otrzymuje brzmienie:" - zdanie pierwsze "art. 135h.
3.: "Przełożony dyscyplinarny może zawiesić postępowanie dyscyplinarne uniemożliwiającej prowadzenie postępowania ". Zgodnie z treścią art. 5 tej ustawy: " Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia ".
Powyższe oznacza, że w dacie wydania postanowienia przez organ II instancji, tj. w dniu 10.12.2003r. obowiązywały już od dnia 29 listopada 2003r. przepisy zmienionej ustawy o Policji, które regulowały podstawy zawieszenia postępowania. W tej sytuacji nie można uznać, że długotrwałą przeszkodą mógł być brak przepisów, skoro już obowiązywały przepisy ustawowe w tym zakresie.
W niniejszej sprawie, co jeszcze raz należy podkreślić, problem długotrwałej przeszkody uniemożliwiającej prowadzenie postępowania dyscyplinarnego z powodu braku przepisów wykonawczych w dacie wydawania postanowień o zawieszeniu w ogóle nie zachodzi, gdyż zarówno w dacie wydania postanowienia przez organ I instancji, jak i w dacie wydania postanowienia przez organ II instancji obowiązywały przepisy w tym zakresie – w dniu 24.09.2003r. - przepisy Rozporządzenia MSWiA z dnia 19.12.1997r. wydane na podstawie art. 139 ust. 2 ustawy o Policji, a w dniu 10.12.2003r. - przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji w brzmieniu po wejściu w życie ustawy z dnia 29 października 2003r. o zmianie ustawy o Policji. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego - jest natomiast niewątpliwym to, że okresowy brak przepisów wykonawczych nie może stanowić podstawy do umorzenia takich postępowań dyscyplinarnych - jak chce tego skarżący.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zwraca uwagę, że brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności postanowień, jak także chce tego skarżący, albowiem podstawy prawne zawieszenia postępowania istniały w dacie wydania zaskarżonych postanowień, jednak brak było okoliczności faktycznych mogących wypełnić treść "długotrwałej przeszkody uniemożliwiającej prowadzenie postępowania", o jakiej to przeszkodzie mówiły obowiązujące wówczas, a przytoczone wyżej przepisy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny uwzględnił skargę wyłącznie z powyższych powodów z tego względu uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające go postanowienie organu I instancji oraz na mocy powołanych przepisów i art. 145 § 1 pkt 1a p.p.s.a. - orzekł jak w sentencji wyroku.