Uzasadnienie
S. D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Odwoławczej Komisji Stypendialnej Uniwersytetu z dnia 30 grudnia 2015 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Odwoławczej Komisji Stypendialnej z dnia [...] 2015 r. odmawiającą przyznania skarżącemu stypendium rektora dla najlepszych studentów roku akademickim 2015/2016 na Wydziale [...].
Odwoławcza Komisja Stypendialna wydała w dniu 24 lutego 2016 r. na podstawie przepisu art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu administracyjnym (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej p.p.s.a. decyzję nr [...] uchylającą ww. decyzję Odwoławczej Komisji Stypendialnej z dnia 30 grudnia 2015 r. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Komisji z dnia [...] 2015 r. nr [...], przyznając skarżącemu stypendium rektora dla najlepszych studentów na rok 2015/2016 w kwocie 500 zł miesięcznie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.) organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Uwzględniając skargę, organ stwierdza jednocześnie, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. Przepis § 2 stosuje się odpowiednio.
Stan faktyczny sprawy wyczerpuje hipotezę powyższego przepisu, gdyż Odwoławcza Komisja Stypendialna uwzględniła skargę S. D., uchylając zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, jednocześnie przyznając skarżącemu stypendium zgodnie z wnioskiem z dnia 18 października 2015 r.
Wobec faktu, że skarga została uwzględniona postępowanie należało umorzyć. Jak wynika bowiem z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe, o czym orzeczono w sentencji postanowienia.