Uzasadnienie
Skarżąca w złożonym na urzędowym formularzu "PPF" wniosku o przyznanie prawa pomocy domagała się przyznania prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych, przedstawiając swój stan majątkowy, dochody oraz stan rodzinny.
Z uwagi na fakt, że oświadczenia skarżącej zawarte w tym wniosku budziły wątpliwości, zarządzeniem z dnia 23 marca 2012 r. wezwano skarżącą o złożenie dodatkowych oświadczeń i przedłożenie wskazywanych dokumentów źródłowych.
W reakcji na to wezwanie Skarżąca w piśmie datowanym na dzień 6 kwietnia 2012 r., które do tutejszego sądu wpłynęło 10 kwietnia 2012 oświadczyła, że cofa wniosek.
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje;
W związku z wyartykułowanym przez skarżącą cofnięciem wniosku podnieść należy, że skoro ani referendarz sądowy ani sąd administracyjny nie mają inicjatywy do podjęcia z urzędu postępowania o przyznanie prawa pomocy - gdyż kwestię tę przesądza wprost treść art. 243 §1 ppsa wymagając "wniosku" - więc, w sytuacji gdy kontynuacja wszczętego przez stronę działania prowadząca do merytorycznego rozpatrzenia wniosku jest uzależniona od tego, czy wnioskodawca swój wniosek podtrzymuje, należy przyjąć, że choć cofnięcie wniosku jako czynność procesowa może wzbudzać wątpliwości z uwagi na treść art. 60 ppsa, to jednak postępowanie o przyznanie prawa pomocy staje się via facti bezprzedmiotowe z innych przyczyn i stąd należy je umorzyć na podstawie art. 161 §1 pkt. 3 ppsa.
Z przytoczonych względów orzeczono więc jak sentencji na podstawie art. 161 §1 pkt. 3 ppsa w związku art. 258 §2 pkt. 7 ppsa.