Uzasadnienie
[...] Komendant Wojewódzki Policji, decyzją z dnia 28 listopada 2003 Nr [...] po rozpatrzeniu odwołania G. W., uchylił w całości zaskarżoną decyzję Nr [...] z dnia [...] września 2003 r Komendanta Powiatowego Policji w [...] orzekającą o odmowie uchylenia bądź zmiany ostatecznej decyzji Komendanta Powiatowego Policji w [...] Nr [...] z dnia [...] lutego 2001r w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego i orzekł o umorzeniu postępowania organu pierwszej instancji. Decyzję organu odwoławczego oparto na przepisach art. 138 § 1 pkt. 2 w zw. z art. 105 § 1 kpa oraz art. 97 ust. 5, art. 94 ust.1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r o Policji (tj. Dz. U. z 2002 r Nr 7, poz.
58) oraz § 14 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 października 2001 r w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. Nr 131, poz. 1469).
W uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego wskazano następujące okoliczności faktyczne i motywy prawne rozstrzygnięcia.
Komendant Powiatowy Policji w [...], decyzją Nr [...] z dnia [...] lutego 2001 r, przyznał G. W. jako funkcjonariuszowi policji pomoc finansową w kwocie [...] zł na uzyskanie lokalu mieszkalnego, w związku z nabyciem lokalu przy ul. [...] notarialną umową z dnia [...] grudnia 2000 r. W podstawie decyzji powołano przepisy art. 94 ust. 1 i art. 97 ust. 5 ustawy o Policji oraz § 1 ust 1 zarządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 30.09.1997 r w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu przez policjantów (Mon. Pol. Nr 76, poz. 709). G. W. nie złożył od tej decyzji odwołania i stała się ostateczna.
Pismem z dnia [...].08.2003 r G. W. zgłosił do Komendanta Powiatowego Policji żądanie wypłaty pełnej kwoty pomocy finansowej, wskazując, że w decyzji z [...] lutego 2001 r, przyjęto kwotę [...] zł na jedną normę zaludnienia, a według przepisów nowego Rozporządzenia MSWiA z dnia 17.10.2001 w sprawie pomocy finansowej, kwota ta wynosi [...] zł na jedną normę zaludnienia.
Komendant Powiatowy Policji w [...], decyzją Nr [...] z dnia [...] września 2003 r, powołując m.in. przepis art. 155 kpa, odmówił uchylenia bądź zmiany "prawomocnej" swojej decyzji Nr [...] z [...] lutego 2001 r. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ I instancji podkreślił, że zgłaszający żądanie pieniężne i domagając się wydania nowej decyzji nie określał czy dochodzi tego w trybie wznowienia postępowania, stwierdzenia nieważności, czy też w trybie art.155 kpa, ale przyjął ten ostatni przepis za podstawę rozstrzygnięcia.
W odwołaniu G. W. żądał uznania roszczeń finansowych zarzucając obrazę prawa procesowego – kpa oraz rozporządzenia MSWiA z 17.10.2001 r.
Podejmując opartą na przepisie art. 138 § 1 pkt. 2 w zw. z art. 105 § 1 kpa decyzję uchylającą zaskarżoną decyzję i umarzającą postępowanie pierwszej instancji [...] Wojewódzki Komendant Policji wskazał, że decyzja Komendanta Powiatowego Policji Nr [...] z [...] lutego 2001 r, stała się decyzją ostateczną, a zatem jej wzruszenie mogło nastąpić tylko w jednym z tzw. trybów nadzwyczajnych, przy czym w zależności od rodzaju trybu inna jest właściwość organów do rozpoznania żądania. Podkreślono, że inny jest tryb weryfikacji decyzji dotkniętych wadami kwalifikowanymi, a inny dla decyzji dotkniętej wadą kwalifikowaną lub decyzji prawidłowej.
Podkreślono, że w piśmie z dnia [...].08.2003 G. W. żaląc się, że wypłata pomocy w całości na podstawie decyzji z dnia [...] lutego 2001 r nastąpiła dopiero w dniu [...] grudnia 2001, (a miała wg. decyzji nastąpić do [...].08.2001 r), nie wskazał, że domaga się wzruszenia decyzji w jednym z trybów nadzwyczajnych, co winno prowadzić do uznania pisma za skargę z art. 227 kpa, a zatem nie było przesłanek do wszczęcia postępowania, w przedmiocie zmiany lub uchylenia ostatecznej decyzji, co uzasadniało rozstrzygnięcie. Za potraktowaniem pisma jako skargi przemawiało także – zdaniem organu – powołanie art. 107 ust. 1 ustawy o Policji jako podstawy do zgłoszenia roszczenia do należności pieniężnych i w tym kontekście przepisów nowego Rozporządzenia Ministra SWiA z 17.10.2001 r, ustalającego wyższą stawkę jednej normy zaludnienia.
Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję złożył G. W.. Skargę oparto na zarzucie naruszenia prawa materialnego, przez nieuwzględnienie wniosku z [...] września 2003 r o uznanie roszczeń finansowych opartych na przepisach nowego Rozporządzenia z dnia 17 października 2001 r, które przewidywały korzystniejszą stawkę pomocy na normę zaludnienia. Zarzucano także naruszenie przepisów art. 7 i 15 kpa, oraz podniesiono zarzut nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 kpa. Zdaniem skarżącego decyzję wydał I zastępca Komendanta Wojewódzkiego Policji, a zatem musiał powołać się na udzielone pisemne upoważnienie czego decyzja nie zawiera. Na poparcie swego stanowiska skarżący przywołał wyrok NSA z dnia 6 lutego 2001 sygn. II SA/Lu 1266/00.
[...] Komendant Wojewódzki Policji wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko, że zachodziły przesłanki do umorzenia postępowania przed organem I instancji, gdyż załatwiając wniosek "o uznanie roszczeń finansowych", nie konkretyzował G. W. trybu nadzwyczajnego postępowania, w którym ma to nastąpić. Odnosząc się do zarzutu skargi, wskazano, że decyzja wydana została z upoważnienia Komendanta Wojewódzkiego co wynika z jej treści.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył:
Skargę wniesiono do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie – Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie, przed dniem 1 stycznia 2004 r. Zgodnie zatem z przepisem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.), sprawa jako nie zakończona przed powyższą datą podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Stosownie do przepisu art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), sądy sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r Prawo o ustroju sądów administracyjnych – Dz. U. Nr 153, poz. 1269).
Dokonana na tej płaszczyźnie kontrola zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosku, że jest ona zgodna z prawem, co skargę czynni bezzasadną.
Przede wszystkim stwierdzić należy, iż skarga odwołuje się do pisma, którym według skarżącego "w dniu [...].09.2003 zwrócił się do Komendanta o uznanie swoich roszczeń finansowych", a takiego pisma akta postępowania administracyjnego nie zawierają. Znajduje się natomiast w aktach pismo skarżącego datowane na dzień [...].08.2003, z datą wpływu do Komendy powiatowej w [...] w dniu [...].09.2003, zawierające "zgłoszenie" takich roszczeń. W świetle treści tego pisma, zasadne jest stanowisko organu odwoławczego, że miało ono charakter skargi złożonej w trybie art. 227 kpa, a nie żądania uruchomienia skonkretyzowanego trybu nadzwyczajnego weryfikacji ostatecznej decyzji z dnia [...] lutego 2001 przyznającej pomoc finansową w określonej wysokości. Nie było zatem przesłanek do potraktowania tego pisma jako inicjującego wszczęcie postępowania o zmianę względnie uchylenie w trybie art. 155 kpa decyzji ostatecznej przyznającej pomoc finansową w określonej wysokości.
Treść pisma, zawierała zarzut skierowany pod adresem Komendanta Powiatowego, że wobec wejścia w życie z dniem 1 stycznia 2001 r, Rozporządzenia Ministra SWIA z dnia 17.10.2001 r, opublikowanego w Dz. U. Nr 131, poz. 1468 z dnia 16 listopada 2001 r, winien wydać nową decyzję zmieniającą kwotę pomocy a zatem podkreślała skargowy charakter pisma i nie wywoływała potrzeby traktowania pisma jako podania złożonego w trybie art. 63 kpa. Wzruszenie decyzji ostatecznej na podstawie, której strona nabyła prawo, w trybie art. 155 kpa jest dopuszczalne wówczas gdy nie ma przesłanek do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji, jak to wyjaśnił Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 6.01.1999 III RN 101/98 [OSN 1999/20, poz. 637].
Z tych względów należy podzielić stanowisko organu odwoławczego, że wydanie decyzji w trybie art. 155 kpa było bezprzedmiotowe, gdyż nie zostało zainicjowane, żądaniem strony wszczęcia postępowania w tym trybie.
Podniesione na poparcie skargi zarzuty merytoryczne, mające uzasadniać przyjętą przez skarżącego interpretację § 7 i § 9 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 października 2001 r w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego przez policjantów (Dz. U. Nr 131, poz. 1468) nie mają doniosłości prawnej dla rozstrzygnięcia o skardze. Pomijając, że skarżący nie zauważa przepisu § 8 tego Rozporządzenia, należy wskazać, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, iż brak związania nie może wykraczać poza granice sprawy, te zaś wyznaczone zostały przedmiotem rozstrzygnięcia – umorzeniem postępowania pierwszej instancji. Kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji przede wszystkim odnosić się musiała do przyjętego przez organ II instancji rozstrzygnięcia.
Bezzasadny jest zarzut nieważności zaskarżonej decyzji jako wydanej z naruszeniem art. 6 "b" ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r o Policji (tj. Dz. U. z 2002 r Nr 7, poz. 58 z późn. zm.).
Z treści decyzji wynika wyraźnie, że wydana została z upoważnienia Małopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji, a zatem, że umocowanie do jej wydania oparte było na przepisie art. 268 a kpa. Okoliczność, że wydający powyższą decyzja z upoważnienia organu funkcjonariusz, zarazem jest I zastępcą Wojewódzkiego Komendanta Policji, i tylko w warunkach określonych art. 6 "b" ust. 5 ustawy o Policji, przejmuje zakres zadań i kompetencje organu, nie ma znaczenia dla oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, gdyż nie została podjęta w warunkach tego przepisu.
Z tych przyczyn orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).