Uzasadnienie
wyroku WSA w Krakowie z dnia 18 maja 2015r.
Decyzją z dnia [...] 2013 r. nr [...] Starosta nałożył na Z. G. obowiązek zapłaty kwoty 9250,29 zł z tytułu kosztów związanych z usunięciem i przechowywaniem na parkingu strzeżonym pojazdu marki [...] numer rejestracyjny [...], numer identyfikacyjny [...], a także kosztów związanych z wyceną i ubezpieczeniem tego pojazdu. Organ I instancji wyjaśnił, że w dniu 2 października 2012 r. w/w pojazd marki [...] został usunięty na parking strzeżony prowadzony przez przedsiębiorcę konsorcjum "A" położony w T ul. S. Pomimo pisemnego powiadomienia o konieczności odbioru usuniętego pojazdu w terminie 3 miesięcy od daty usunięcia i pouczeniu o skutkach nieodebrania pojazdu z parkingu, pojazd nie został przez właściciela odebrany. Postanowieniem z dnia 4 lutego 2013 r. sygn. akt [...] Sąd Rejonowy orzekł przepadek w/w pojazdu na rzecz Powiatu. Organ I instancji podał, iż koszty powstałe w związku z przechowywaniem przedmiotowego pojazdu na parkingu strzeżonym wynoszą: usunięcie pojazdu – 440 zł, przechowywanie przedmiotowego pojazdu na parkingu strzeżonym – 8997 zł, wykonanie opinii biegłego rzeczoznawcy – 250 zł, opłacenie składki ubezpieczenia OC – 3,29 zł. Organ I instancji wskazał, iż zgodnie z art. 130a ust. 10h ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. nr 108, poz. 908 z późn. zm.), koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu, powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu.
Natomiast z informacji znajdujących się w posiadaniu Starostwa Powiatowego wynika, że w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, właścicielem pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] był właśnie Z. G. W odwołaniu od powyższej decyzji Starosty Z. G. wniósł o jej uchylenie i umorzenie postępowania I instancji. Odwołujący się podniósł, iż w dniu 2 października 2012 r. nie był już właścicielem pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], gdyż w dniu 8 kwietnia 2011 r. pojazd ten został zbyty przez jego byłą żonę (będącą współwłaścicielką pojazdu) na rzecz K. K., który jednak nie zgłosił tego właściwym organom. Do odwołania została dołączona m.in. umowa sprzedaży pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...].
Decyzją z dnia 8 stycznia 2014 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 130a ust. 10h ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. nr 108, poz. 908 z późn. zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267), Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Starosty z dnia [...] 2013r. nr [...]. Kolegium stwierdziło, że nie znalazło podstaw do uchylenia decyzji organu I instancji jako skierowanej do osoby nie będącej stroną w sprawie. Kolegium wskazało, że wprawdzie odwołujący się przedłożył kserokopię umowy sprzedaży pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], jednak organ l instancji zobowiązany był do stosowania procedury wynikającej z art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym, a w szczególności do skierowania do strony powiadomienia o usunięciu pojazdu i wskazaniu miejsca jego przechowywania oraz określenia skutków nieodebrania pojazdu.
Kolejnym etapem postępowania było wystąpienie do sądu z wnioskiem o orzeczenie przepadku pojazdu (wniosek z dnia 25 stycznia 2013r.), w którym to postępowaniu sądowym Z. G. występował jako uczestnik, a więc, zdaniem Kolegium, musiał być o nim powiadomiony, jak również musiał mu być doręczony odpis wniosku o przepadek pojazdu kierowany do Sądu przez Starostę. We wniosku tym dokładnie określone zostało, jakiej sprawy i jakiego pojazdu dotyczy. Z kolei Sąd w postanowieniu z dnia 4 lutego 2013 r., sygn. akt [...] dokonał weryfikacji zarówno dokumentów, w oparciu o które ustalono właściciela przedmiotowego pojazdu, jak również ocenił prawidłowość zastosowania procedury z art. 130a ust. 10 i ust. 10a ustawy Prawo o ruchu drogowym stwierdzając, iż spełnione zostały przesłanki z tych przepisów. Kolegium zaznaczyło, że jest związane w/w postanowieniem i jego treścią, a więc nie może czynić na etapie postępowania odwoławczego nowych ustaleń, sprzecznych z ustaleniami Sądu.
Dodatkowo organ odwoławczy zaznaczył, że zgodnie z art. 78 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, w razie przeniesienia na inną osobę własności pojazdu zarejestrowanego, dotychczasowy właściciel przekazuje nowemu właścicielowi dowód rejestracyjny i kartę pojazdu, jeżeli była wydana. Natomiast według art. 78 ust. 2 tej ustawy właściciel pojazdu zarejestrowanego jest obowiązany zawiadomić w terminie nieprzekraczającym 30 dni starostę o 1) nabyciu lub zbyciu pojazdu, 2) zmianie stanu faktycznego wymagającej zmiany danych zamieszczonych w dowodzie rejestracyjnym.
Z kolei § 13 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów (Dz. U. z 2007 r. nr 186 poz.1322 z późn. zm.) stanowi, że w przypadku zawiadomienia o nabyciu pojazdu zarejestrowanego, organ rejestrujący dokonuje rejestracji pojazdu na wniosek właściciela pojazdu. Zdaniem Kolegium, z przywołanych przepisów jednoznacznie wynika, że dokonując sprzedaży przedmiotowego pojazdu w dniu 8 kwietnia 2011r. Z. G. winien był zgłosić ten fakt Staroście w terminie nieprzekraczającym 30 dni, potwierdzając zbycie pojazdu właściwymi dokumentami. Organ II instancji zwrócił przy tym uwagę, że odwołujący się miał możliwość zgłoszenia zbycia pojazdu także organowi l instancji na etapie prowadzonego postępowania, po otrzymaniu powiadomienia o usunięciu pojazdu, jak też później na etapie postępowania sądowego. Kolegium stwierdziło, że wobec braku dokonania zgłoszenia zbycia pojazdu przez odwołującego się, ani organ l instancji, ani też Sąd orzekając przepadek pojazdu i wskazując jego właściciela, nie miały podstaw do nieuwzględnienia tych danych i wpisów dotyczących własności pojazdu, które nadal figurowały w odpowiednich rejestrach, dokładając przy tym należytej staranności.
Pismem z dnia 25 marca 2014 r. Z. G. wniósł skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, domagając się jej uchylenia. Zaskarżonej decyzji Z. G. zarzucił naruszenie art. 42 § 1 i art. 43 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez przyjęcie, że pisma kierowane do niego zostały mu prawidłowo doręczone, mimo że skarżący nie zamieszkuje pod adresem, na który te pisma wysłano. Poza tym pisma te zostały odebrane przez byłą żonę skarżącego R. G., z którą on nie mieszka i nie prowadzi wspólnego gospodarstwa domowego. Ich małżeństwo zostało rozwiązane poprzez rozwód w dniu 20 marca 2012 r., a zatem R. G. nie była dorosłym domownikiem uprawnionym do odbioru pism kierowanych do skarżącego. Z. G. wyjaśnił, że nie mieszka w lokalu przy ul. D, gdyż od 2009r. przebywa w Irlandii. O fakcie tym poinformował w piśmie z dnia 8 października 2012r. funkcjonariuszy Policji, którzy wydali dyspozycję o usunięciu pojazdu.
Z uwagi więc na kierowanie pism pod niewłaściwy adres, skarżący nie otrzymał postanowienia Sądu Rejonowego Wydział I Cywilny z dnia 9 sierpnia 2013r. o wszczęciu z urzędu postępowania o orzeczenie przepadku, jak i powiadomienia o usunięciu pojazdu na koszt właściciela na parking strzeżony z pouczeniem o konsekwencjach nieodebrania pojazdu w postaci przepadku na rzecz Starostwa. Skarżący nie wiedział więc o wydaniu dyspozycji usunięcia pojazdu oraz o przebiegu postępowania związanego z umieszczeniem pojazdu na parkingu strzeżonym.
Decyzji organu II instancji skarżący zarzucił również naruszenie art. 130a ust. 10h ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym poprzez przyjęcie, że właścicielem pojazdu mechanicznego, którego należy obciążyć kosztami określonymi w w/w artykule, nie jest osoba, na rzecz której przeszła własność samochodu w wyniku podpisania umowy sprzedaży. Skarżący wskazał, że w dniu 8 kwietnia 2011r. została sporządzona umowa sprzedaży przedmiotowego samochodu, zawarta pomiędzy R. G. (jako współwłaścicielką pojazdu) i K. K. W związku z powyższym skarżący uważa, że to na R. G., a nie na nim spoczywał obowiązek zgłoszenia faktu zbycia pojazdu stosownym organom. Ponadto skarżący zauważył, że zgodnie z art. 78 ust. 2 pkt 1 Prawa o ruchu drogowym obowiązek zgłoszenia nabycia pojazdu spoczywa na kupującym i to K. K. powinien dokonać zgłoszenia nabycia samochodu.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniosło o oddalenie skargi. Odnosząc się do argumentu skarżącego, że w piśmie z dnia 8 października 2012r. poinformował Komendę Policji, że od lutego 2009r. mieszka i pracuje w Irlandii, Kolegium stwierdziło, iż w aktach sprawy brak takiego dokumentu, a dołączona do skargi kserokopia wyraźnie stwierdza: "oświadczam, że w Polsce zarejestrowany jest na mnie samochód marki [...], numer rejestracyjny [...], którym dysponuje R. G., była żona z którą jestem po rozwodzie. Oświadczam, że w/w samochodu nigdy nie sprzedawałem i nie składałem podpisu na umowie kupna-sprzedaży i nie czerpałem żadnych korzyści finansowych z tego tytułu". Kolegium stwierdziło, że będąc związane postanowieniem Sądu Rejonowego z dnia 4 Iutego 2013 r. sygn. akt: [...] i jego treścią, nie może czynić na etapie postępowania odwoławczego nowych ustaleń, sprzecznych z ustaleniami Sądu.
Na rozprawie przed WSA w Krakowie w dniu 18 września 2014r. pełnomocnik skarżącego wniósł o zawieszenie niniejszego postępowania sądowego do czasu zakończenia sprawy własności pojazdu podając, że od postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 4 lutego 2013r. [...] skarżący wniósł apelację. Postanowieniem z dnia 18 września 2014r. Sąd zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne, które następnie zostało podjęte postanowieniem z dnia 20 marca 2015r., po nadesłaniu przez Sąd Okręgowy Wydział II Cywilny Odwoławczy postanowienia z dnia 19 grudnia 2014r., [...], którym na skutek apelacji Z. G. zmieniono orzeczenie przepadku pojazdu oddalając wniosek Starosty Powiatu.
Sąd Okręgowy wskazał w uzasadnieniu, że zaskarżone postanowienie należało zmienić z powodu niewyjaśnienia kwestii, kto jest właścicielem podlegającego przepadkowi samochodu i nieskuteczności doręczenia Z. G. powiadomienia o usunięciu pojazdu w postępowaniu administracyjnym. Przedstawione w apelacji twierdzenia i załączone dokumenty wskazują, że w 2011r. samochód został sprzedany przez żonę Z. G. na rzecz K. K. Fakt ten potwierdza pismo żony uczestnika w sprawie o podział majątku wspólnego o sygn. akt [...] (k. 89-90) oraz kserokopia umowy (k. 88).
Niezależnie od ustalenia, czy samochód ten został sprzedany za zgodą uczestnika czy - co też możliwe - bez jego zgody, jest wysoce prawdopodobne, że zawarta umowa jest ważna i na jej podstawie nastąpiła zmiana właściciela samochodu i to nowy właściciel winien być powiadomiony w trybie art. 130a ust. 10 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Jeśli do zmiany właściciela jednak nie doszło, samochód pozostawał w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu we współwłasności byłych małżonków - uczestnika i R. G., a nie samego tylko uczestnika, więc to oni wspólnie (każdy z nich) winien być powiadomiony w omawianym trybie.
Niezależnie od tych wątpliwości, uznać ponadto należało, że także doręczenie uczestnikowi na etapie postępowania administracyjnego powiadomienia o usunięciu pojazdu było nieskuteczne, albowiem skierowane na ten sam, niewłaściwy jego adres przy ul. D. Powiadomienie to odebrane zostało w dniu 23 października 2012 r. przez byłą już żonę uczestnika – R. G. - w mieszkaniu, w którym, jak wyżej już wyjaśniono, nie mogło nastąpić skuteczne doręczenie powiadomienia także w ramach postępowania administracyjnego - tj. w trybie art. 42 § 1 k.p.a. (doręczenie osobiste adresatowi w mieszkaniu), jak i w trybie art. 43 k.p.a. (doręczenie domownikowi adresata), skoro uczestnik już tam nie mieszkał. Brak więc podstaw do uznania, że apelujący uczestnik został prawidłowo powiadomiony o usunięciu samochodu i grożących mu konsekwencjach w przypadku nieodebrania samochodu w terminie 3 miesięcy od dnia usunięcia pojazdu.
Nie przesądzając na tym etapie, czy pismo uczestnika z dnia 8 października 2012 r., którym informować miał on Komisariat Policji o jego adresie do korespondencji za granicą, rzeczywiście wpłynęło do tej jednostki (brak stosownej adnotacji na załączonej kopii - k. 34, ale też jest to fakt niezaprzeczony), wysłane do uczestnika powiadomienie było pierwszym pismem w sprawie i nie znajduje wobec tego zastosowania art. 41 § l i 2 k.p.a. stanowiący, że w toku postępowania strony oraz ich przedstawiciele i pełnomocnicy mają obowiązek zawiadomić organ administracji publicznej o każdej zmianie swojego adresu, w tym adresu elektronicznego, w razie zaś zaniedbania tego obowiązku ustanawiający rygor uznania doręczenia pisma pod dotychczasowym adresem za prawnie skuteczne. Wskazane uchybienie ma swoje źródło na etapie postępowania administracyjnego i nie jest możliwe wyeliminowanie jego skutków w postępowaniu sądowym, dlatego też zaskarżone postanowienie należało zmienić i wniosek oddalić.
Sąd Okręgowy wskazał, że organ administracji – jeśli zdecyduje się na ponowne złożenie wniosku - winien ustalić, kto jest właścicielem pojazdu lub inną osobą uprawnioną w dniu wydania dyspozycji o usunięciu pojazdu oraz dokonać prawidłowych doręczeń tak ustalonym osobom.
Na rozprawie przez WSA w Krakowie w dniu 18 maja 2015r. pełnomocnik skarżącego podkreślił, że prawomocnym postanowieniem Sądu Okręgowego Wydział II Cywilny sygn. akt [...] oddalono wniosek Starosty o orzeczenie przepadku pojazdu stanowiącego własność Z. G. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Na podstawie art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej w skrócie P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a.
Skarga zasługiwała na uwzględnienie.
Materialnoprawną podstawą orzekania w niniejszej sprawie był przepis art. 130a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t. jedn., Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm., zwanej dalej ustawą Prawo o ruchu drogowym). W ust. 1 powołanego przepisu ustawodawca określił, w jakich sytuacjach pojazd może być usunięty z drogi. W świetle tego przepisu, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania zaskarżonej decyzji "Pojazd jest usuwany z drogi na koszt właściciela w przypadku:
- 1) pozostawienia pojazdu w miejscu, gdzie jest to zabronione i utrudnia ruch lub w inny sposób zagraża bezpieczeństwu;
- 2) nieokazania przez kierującego dokumentu potwierdzającego zawarcie umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu lub dowodu opłacenia składki za to ubezpieczenie, jeżeli pojazd ten jest zarejestrowany w kraju, o którym mowa w art. 129 ust. 2 pkt 8 lit. c;
- 3) przekroczenia wymiarów, dopuszczalnej masy całkowitej lub nacisku osi określonych w przepisach ruchu drogowego, chyba że istnieje możliwość skierowania pojazdu na pobliską drogę, na której dopuszczalny jest ruch takiego pojazdu;
- 4) pozostawienia pojazdu nieoznakowanego kartą parkingową, w miejscu przeznaczonym dla pojazdu osoby niepełnosprawnej o obniżonej sprawności ruchowej oraz osób wymienionych w art. 8 ust. 2;
- 5) pozostawienia pojazdu w miejscu obowiązywania znaku wskazującego, że zaparkowany pojazd zostanie usunięty na koszt właściciela."
Zgodnie natomiast z art. 130a ust. 10 ustawy Prawo o ruchu drogowym, Starosta w stosunku do pojazdu usuniętego z drogi, w przypadkach określonych w ust. 1 lub 2, występuje do sądu z wnioskiem o orzeczenie jego przepadku na rzecz powiatu, jeżeli prawidłowo powiadomiony właściciel lub osoba uprawniona nie odebrała pojazdu w terminie 3 miesięcy od dnia jego usunięcia. Powiadomienie zawiera pouczenie o skutkach nieodebrania pojazdu. W myśl ust. 10a tego przepisu Starosta występuje z wnioskiem do sądu nie wcześniej niż przed upływem 30 dni od dnia powiadomienia. Stosownie natomiast do ust. 10h art. 130a ustawy koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 10d i 10i. Decyzję o zapłacie tych kosztów wydaje starosta.
Wykładnia powyższych przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym, w tym w szczególności przepisu art. 130a ust. 10h ustawy, który wszedł w życie z dniem 4 września 2010 r., tj. z dniem wejścia w życie ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2010 r. Nr 152, poz. 1018 ze zm.), a także art. 130a ust. 10d i 10i ustawy, prowadzi do wniosku, że po 4 września 2010 r. koszty o których mowa w ust. 10h art. 130a ustawy ponosi osoba będąca właścicielem pojazdu w chwili jego usunięcia z drogi. Dokonując zmiany ustawy Prawo o ruchu drogowym dookreślono w ustawie materialnoprawne przesłanki orzekania co do ponoszenia kosztów wskazanych w art. 130a ust. 10h ustawy, a także wprowadzono nowy tryb postępowania w tym zakresie, w tym między innymi zasadę, że rozstrzygnięcie o tych kosztach następuje po zakończeniu postępowania co do przepadku pojazdu na rzecz powiatu, o którym mowa w art. 130a ust. 10 ustawy.
Koszty zatem powstałe po dniu 4 września 2010 r., a związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu będzie ponosiła osoba będąca właścicielem pojazdu w chwili wydania dyspozycji usunięcia pojazdu z drogi.
W związku z powyższym za zasadny uznać należy argument skarżącego, że w niniejszej sprawie nie było podstaw do obciążenia go obowiązkiem zwrotu tych kosztów na podstawie art. 130a ust. 10h ustawy, skoro nie przeprowadzono prawidłowego postępowania co do tego, czy skarżący w chwili wydawania dyspozycji o usunięciu pojazdu z drogi był jego właścicielem oraz czy został on prawidłowo zawiadomiony o usunięciu pojazdu i pouczony o skutkach jego nieodebrania. Zarówno w zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, organy powołały się na postanowienie sądu z dnia 4 lutego 2013 r., sygn. akt [...] o orzeczeniu przepadku pojazdu Z. G. na rzecz powiatu. Organy podniosły, że w tym postępowaniu sąd powszechny dokonał weryfikacji zarówno dokumentów, w oparciu o które ustalono właściciela przedmiotowego pojazdu, jak również ocenił prawidłowość zastosowania procedury z art. 130a ust. 10 i ust. 10a ustawy Prawo o ruchu drogowym stwierdzając, iż spełnione zostały przesłanki z tych przepisów.
W zaskarżonej decyzji Kolegium podkreśliło, że jest związane w/w postanowieniem i nie może czynić nowych ustaleń, sprzecznych z ustaleniami Sądu. Należy jednak podnieść, że postanowienie to zostało zmienione przez Sąd Okręgowy Wydział II Cywilny Odwoławczy i postanowieniem z dnia 19 grudnia 2014r., [...] oddalono wniosek Starosty Powiatu o orzeczenie przepadku pojazdu z powodu niewyjaśnienia kto jest właścicielem podlegającego przepadkowi samochodu i nieskuteczności doręczenia Z. G. powiadomienia o usunięciu pojazdu w postępowaniu administracyjnym.
Sąd zalecił, by organ administracji – jeśli zdecyduje się na ponowne złożenie wniosku - najpierw ustalił, kto jest właścicielem pojazdu lub inną osobą uprawnioną w dniu wydania dyspozycji o usunięciu pojazdu oraz dokonał prawidłowych doręczeń tak ustalonym osobom.
Przeprowadzona w niniejszej sprawie przez WSA w Krakowie kontrola legalności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji prowadzi do wniosku, że nie został w tej sprawie spełniony warunek umożliwiający prawidłowe rozstrzygnięcie o kosztach związanych z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu, albowiem w toku postępowania organy administracyjne naruszyły art. 130a ust. 10 ustawy Prawo o ruchu drogowym, gdyż nie dopełniono wymogu prawidłowego powiadomienia o usunięciu pojazdu właściciela lub osoby uprawnionej i pouczenia jej o skutkach nieodebrania pojazdu. W rozpatrywanej sprawie kwestionowane decyzje zostały zatem wydane z naruszeniem przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na jej wynik, co w konsekwencji prowadzi do konieczności uchylenia przez Sąd tych decyzji.
W ocenie Sądu doszło do naruszenia jednej z naczelnych zasad postępowania administracyjnego – prawdy obiektywnej. Organy nie wyjaśniły stanu faktycznego tej sprawy niezbędnego do jej prawidłowego załatwienia, nie przeprowadzono bowiem należytego postępowania co do tego kto był właścicielem czy współwłaścicielem pojazdu, w tym co do podnoszonej przez skarżącego okoliczności przeniesienia własności pojazdu na nabywcę, w związku z zawartą przez żonę skarżącego umową sprzedaży. Zasadnie też podnosi skarżący, że organy nie przeprowadziły prawidłowego postępowania administracyjnego co do tego czy skarżący został prawidłowo tj. zgodnie z wymogami art. 42 § 1 i art. 43 Kodeksu postępowania administracyjnego powiadomiony o obowiązku odebrania pojazdu i skutkach nieodebrania pojazdu. Przeprowadzone zatem w niniejszej sprawie postępowanie administracyjne naruszało art. 7, art. 77 §1, art. 80 oraz art. 107 §3 kpa.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. b i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł w punkcie I sentencji wyroku o uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.
Zawarte w punkcie II wyroku orzeczenie o braku możliwości wykonania zaskarżonej decyzji zapadło na podstawie art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
O kosztach postępowania, na które składają się wpis stosunkowy oraz wynagrodzenie adwokata, orzeczono na podstawie art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy administracyjne winny przeprowadzić prawidłowe postępowanie w celu ustalenia kto był właścicielem pojazdu lub inną osobą uprawnioną w dniu wydania dyspozycji o usunięciu pojazdu oraz dokonać prawidłowych doręczeń powiadomienia i pouczenia tak ustalonym osobom. Dopiero po uzupełnieniu postępowania możliwe będzie wydanie prawidłowego rozstrzygnięcia co do obowiązku zwrotu kosztów związanych z przechowywaniem pojazdu.
Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji.