Uzasadnienie
Skarżący w złożonym dnia 2.10.17 (wpływ) na urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy domagał się zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata (vide: k. 157-158 oraz kopie tego wniosku na k. 164-165; 170-171).
Opisując swój stan rodzinny zadeklarował, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z żoną i dwiema córkami.
Twierdzi, że nie posiada własnego domu ani mieszkania. Powiada, że mieszka na łasce u teściowej. Deklaruje brak innych nieruchomości, zasobów, przedmiotów wartościowych.
Na miesięczne dochody gospodarstwa domowego skarżącego składać się ma 1500 zł z prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej, pobierany przez żonę zasiłek rodzinny w kwocie 400 zł oraz 500 zł na dziecko z programu "500+"
Uzasadniając swoje starania odniósł, się do okoliczności sprawy. Powiada, że obarczony jest długami w wysokości 20 tyś. zł w bankach i u zastrzegających sobie anonimowość osób prywatnych. Wymieniając zobowiązania i stałe wydatki twierdzi, że na zakup opału przeznacza ok. 500 zł, na energie elektryczną 150 zł, zaś na żywność, odzież, leki i innego środki około 2000 zł.
Z urzędu stwierdza się, że w niniejszej sprawie skarżący wnosił już wcześniej o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata opisując swoją sytuację w sposób identyczny do obecnie czynionego (vide: k. 17-19)
Z urzędu stwierdza się, że po wniesionym sprzeciwie (k.
50) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 14 czerwca 2017 r. sygn. j.w. (k. 79-82) zmienił postanowienie referendarza sądowego z 28 kwietnia 2017 r. w ten sposób, że ustanowił dla skarżącego adwokata utrzymując jednocześnie rozstrzygniecie oddalające wniosek o zwolnienie od kosztów sadowych (k. 42-45). Oceniając sytuację materialną skarżącego Sąd doszedł do przekonania, że jest on w stanie ponieść koszty postępowania na poziomie 200 zł tytułem wpisu od skargi. Jednocześnie porównując wysokość uzyskiwanych przez skarżącego dochodów do ponoszonych wydatków w ocenie Sądu należało przyznać skarżącemu pomoc prawną poprzez ustanowienie adwokata z urzędu (vide: uzasadnienie k. 81-82).
Z urzędu stwierdza się, że skarżący uiścił wymagany wpis od skargi (k.
98) oraz, że Okręgowa Rada Adwokacka wyznaczyła dla skarżącego pełnomocnika z urzędu najpierw w osobie mecenas M. K. (k. 91), która reprezentowała skarżącego przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji (k. 107-111, 116, 146-148; 152) otrzymując za to stosowne wynagrodzenie a następnie w jej miejsce adwokata M. S. (k. 184).
Mając na uwadze powyższe zaważyć należało, co następuje:
Zgodnie z art. 249a ppsa postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie takiego wniosku stało się zbędne. W realiach niniejszej sprawy mamy częściowo do czynienia z taką sytuacją gdy chodzi o sformułowane we wnioskach żądanie ustanowienia adwokata.
Skoro bowiem na mocy postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 czerwca 2017 r. ustanowiono dla skarżącego adwokata, którego Okręgowa Rada Adwokacka wyznaczyła dla skarżącego najpierw w osobie mecenas M. K., a następnie w jej miejsce adwokata M. S., to świetle tych ustaleń przyznanie skarżącemu po raz kolejny prawa pomocy w takim zakresie nie jest możliwe, gdyż prawo to zostało już przez skarżącego skonsumowane (por. także post. NSA z 8.11.2007 r. I OZ 795/07 oraz postanowienie WSA w Szczecinie II SA/Sz 24/08). Ewentualne wyznaczenie innego adwokata w miejsce dotychczasowego (jak miało to miejsce w realiach niniejszej sprawy) pozostaje obecnie w gestii właściwego organu samorządu zawodowego adwokatów. Z uwagi na przytoczone okoliczności postanowiono więc jak w punkcie pierwszym sentencji działając na zasadzie art. 249a w związku z art. 258 §1 i §2 pkt. 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Powyższe nie sprzeciwia się rozpoznaniu wniosku skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych. Trzeba jednak pamiętać, że wniosek ten można i należy rozpatrzyć w oparciu o przepisy określające przesłanki materialne warunkujące przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym a więc z przepisu art. 246 §1 pkt. 1 ppsa. Przyjęciu odmiennej optyki stoją na przeszkodzie i argumenty jakie daje się wywieźć z porównania zakresów logicznych przepisów art. 245 §3 i §2 ppsa i zapatrywanie, że obniżenie standardów w takim przypadku, stanowiłoby nieuzasadnione uprzywilejowanie wnioskodawcy składającego dwa następujące po sobie wnioski.
Ponadto zgodnie ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego jakkolwiek przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dopuszczają możliwość wielokrotnego składania wniosku o przyznanie prawa pomocy to jednak odmienna ocena sytuacji materialnej wnioskodawcy przy rozpatrywaniu kolejnego wniosku możliwa jest wyłącznie po zmianie istotnych okoliczności mających wpływ na tę ocenę (sygn. akt. I OZ 416/05). W realiach niniejszej sprawy skarżący nie powołał zaś żadnych nowych okoliczności w stosunku do tych, które ujawniał pierwotnie oraz jakie zechciał był przedstawić Sądowi na wezwanie w toczącym się uprzednio postępowaniu o przyznanie prawa pomocy.
W konsekwencji aktualność zachowuje dokonana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie ocena sytuacji materialnej skarżącego, że jest on w stanie ponieść koszty postępowania na poziomie 200 zł. Na tyle szacować należy zaś i obecnie sumę opłaty kancelaryjnej za odpis orzeczenia z uzasadnieniem (100 zł vide: §2 rozp. RM z 16.12.2003 r. Dz. U. 2003.221.2192) i wpisu od ewentualnej skargi kasacyjnej (100 zł vide: §3 rozp. RM z 16.12.2003 r. Dz.U. 2003.221.2193).
Mając to na uwadze odmówiono więc wnioskowi skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych orzekając jak w punkcie drugim sentencji na podstawie art. 258 §1 i §2 pkt. 7 i art. 246 §1 pkt. 1 oraz art. 165 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.