Uzasadnienie
Skarżący w złożonym na urzędowym formularzu "PPF" wniosku o przyznanie prawa pomocy domagał się zwolnienia od kosztów sądowych.
Objaśniając swoją sytuację rodzinną podał, że jest osobą samotną i sam zamieszkuje posiadane mieszkanie.
Określając swój majątek podał, że należy do mieszkanie własnościowe o powierzchni 47 (74) m2 o wartości 170 tyś. zł, posiada oszczędności tj. 70 tyś. zł i 5.360 euro.
Na bieżące stałe dochody gospodarstwa domowego składa się emerytura skarżącego w wysokości 2208,82 zł.
Uzasadniając swoje starania odniósł się do okoliczności nurtującej go sprawy. Wykazując zaś zobowiązania i stałe wydatki podał, że czynsz wynosi 394,98 zł, gaz 83,35 zł, energia elektryczna 75 zł, rtv 45 zł, lekarstwa 75 zł.
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
Stosownie do art. 252 w związku z art. 246 §1 pkt. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zwanej dalej "ppsa", osoba fizyczna może domagać się przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmujące m.in. zwolnienie od kosztów sądowych o ile – poza samym wnioskiem (art. 243 ppsa) - złoży również oświadczenie którym wykaże, że nie jest w stanie ponieść tych kosztów bez uszczerbku dla koniecznego utrzymania siebie i rodziny.
Realia niniejszej sprawy nie dają podstaw do takich ustaleń. Skarżący jest osobą zamożną jak na polskie warunki. Dysponuje stałym, stosunkowo wysokim świadczeniem emerytalnym. Swoje potrzeby mieszkaniowe zaspakaja we własnym mieszkaniu. Posiada znaczące oszczędności tj. 70 tyś. zł i 5.360 euro.
Skoro zaś sytuacja materialna skarżącego przedstawia się w ten sposób to przyznanie skarżącemu w takich warunkach prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych nie znajduje dla siebie wystarczających podstaw. Sprzeciwia się temu zarówno reguła prawa ustanowiona w przepisie art. 246 §1 pkt. 2 ppsa jak i aktualne poglądy doktryny zgodnie z którymi jest to instytucja o charakterze wyjątkowym, która powinna stanowić przywilej dla osób, które muszą korzystać z ochrony prawnej przed sądem a w przypadku ubogiego społeczeństwa, jakim jest społeczeństwo polskie, prawo pomocy powinno być udzielane przede wszystkim osobom bezrobotnym, samotnym, bez źródeł stałego dochodu (tak H Knysiak – Molczyk w "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz". pod redakcją prof. T. Wosia. Warszawa 2005 s. 631). Postulatom tym wtóruje zresztą praktyka orzecznicza sądów administracyjnych (por. postan. NSA z 27 maja 2008 r. I FZ 160/08).
Z przytoczonych względów orzeczono zatem jak w sentencji na podstawie art. 243 §1 oraz art. 252 w związku z art. 246 §1 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.